donderdag 16 juli 2009

Lekker gezond bezig

Quote: http://www.weetwatjeeet.nl/

 

"Amsterdam/Utrecht, 16 juli 2009 – Milieudefensie en Natuur en Milieu publiceren vandaag de nieuwste editie van Weet wat je eet Gifmeter. Op www.weetwatjeeet.nl worden alle meetgegevens van de overheid naar resten landbouwgif op groente en fruit uit 2008 inzichtelijk gemaakt. Hoewel groente en fruit steeds minder gif bevatten, worden de internationale gezondheidsnormen van de Wereldgezondheidsorganisatie WHO nog steeds overschreden. Doordat de wettelijke eisen in Nederland minder streng zijn, liggen in de schappen soms nog groente en fruit met hoeveelheden gif die schadelijk kunnen zijn voor, bijvoorbeeld, jonge kinderen."

 

Tja, daar hebben wij minder last van. Wij eten al weken met grote regelmaat enkel groente en fruit uit de tuin. En daar wordt geen gif gebruikt. Maar goed, afgezien daarvan smaakt alles ons gewoon veel beter.

 

Vanavond hadden we verse sla met eigengemaakte sladressing (met kruiden uit de tuin) en verse aardappels van de buurman met een slavink.

Omdat het weer goed is, aten we in de tuin. Het was weer verrukkelijk.

Na ons maal waren de kippen aan de beurt. Dus ging de ren van Villa Kakelbont open en kwamen Pipi, Witje en Meneer Nillson graantjes pikken uit Suzanne’s hand.

Zie trouwens ook meteen de groengeverfde deuren van de schuur !

Het is nog niet af, wordt wel heel mooi.

Na nog even verderop het plaatsje te hebben gescharreld was het tijd om terug de ren in te gaan.

 

We maakten nog een heerlijke avondwandeling en gaan ons nu opmaken voor de laatste werkdag.

Voor alle plaatjes van de tuin en de kipjes, kijk hier:

 

                          
                           Hartelijke groet, Marcel en Suzanne

maandag 13 juli 2009

Wauw, waanzinnig bijzonder !

Beste vrienden,

Hierbij weer een bericht van Marcel en Suus uit Scheemda, nu op onze nieuwe site. Vlak voor Marcel dit bericht wilde gaan typen, zag hij ineens iets vanuit het raam. Van daaruit is er namelijk uitzicht op de moestuinen en de begraafplaats hierachter. Ineens zag ik een ree lopen.

Ik rende naar beneden en waarschuwde Suzanne en de buurman. Die vreesde weer voor zijn sperziebonen, dus hij sprong meteen in de auto. Wij tourden mee.

We konden dit hertje tot op 3 meter afstand benaderen. Wat gaaf !

Je zult altijd zien; dan heb je in de consternatie geen foto-toestel bij je. Maar de buurrman is beter voorbereid, in de achterbak lag een analoge camera met rolletje. Dus snel schoot Marcel wat foto's. Wanneer ze ooit zijn afgedrukt, dan scan ik ze in.

Het blijft hier bijzonder !

Trouwens nog even een update van onze belevenissen. Suzanne's ouders waren er verleden week. Pa nam ons toilet onder handen. De oude tegels werden verwijderd, de muur glad gemaakt en daarna kwamen er nieuwe tegels. Het is allemaal erg mooi geworden.

Dit weekend deden we lekker rustig aan. Zaterdag wekte Nilsson ons al vroeg met zijn gekukel. Helaas was het weer niet zo goed. Maar toen het droog was, reden we binnendoor naar Nieuwolda. Daar werd een groente- en fruitboerderij winkel geopend. Het was erg leuk en bijzonder. Daarna reden we tussen de akkers naar Wagenborgen, Siddeburen, Nieuw Scheemda en toen weer naar huis. Het was een mooie tocht.

Voor meer foto's van de verbouwing en de nieuwe toiletruimte + onze rondtocht van zaterdag, kijk hier:

Foto's

Zondag hebben we lekker gesudderd in en rond het huis, ons klaarmakende voor de nieuwe werkweek. Zondagavond maakten wij nog even een korte wandeling langs de akkers.

Nog vol van onze ontmoeting met het hertje van zojuist gaan we gauw slapen.

Groetjes, Marcel en Suzanne

 

donderdag 9 juli 2009

ONWEER !

... en hiermee duidt ik niet op de aanwezigheid van (schoon)moeder in Scheemda.

Want er mag geen enkel causaal verband geconcludeerd worden met de weersomslag en de komst van Suzanne's ouders.

Maandag was het weer ineens wel anders dan de afgelopen weken. Er was een stevige wind en er waren flinke stapelwolken met zo nu en dan zon. Dinsdagmorgen flitste het een paar keer en donderde het.

Die middag kwamen Suzanne's ouders. Zij waren hier sinds maart niet meer geweest en hadden dus nog nooit de moestuin, de kippen en zoveel meer gezien. Alles is nu zo anders dan toen.

Nadat Marcel uit zijn werk kwam hebben wij lekker gegeten, waarna we een rondje reden via 't Waar, Nieuwolda en Oostwold. De dreigende lucht beloofde niet veel goeds en al snel was er onweer. Het heeft gisteravond dus flink gerommeld.

Vandaag was het weer ook wisselvallig. Dan weer warme zon, dan weer regen en stevige wind. Maar geen onweer.

Wat ook met onweer samenhangt, zijn onweersvliegjes. U kent ze wel, kleiner dan fruitvliegjes, meer piepkleine kevertjes.

Net als bij velen waren de dagen heet en de nachten benauwd. Zo ook bij ons. En net zoals velen zetten wij veel ramen open om lekker door te luchten om tenminste enige verkoeling te krijgen bij het slapen.

Maandagmorgen ontdekte Marcel een onweersvliegje op de monitor van onze computer. Hij veegde het weg. Even later wandelde er weer eentje over het TFT-plasma-scherm. Maar nu zat het beestje IN de platte monitor en liep feitelijk tussen mijn lettertjes en de foto's. Drukken, duwen en schudden hielp niet. Hooguit een vlek met verkleuringen op de plek van het duwen, maar weggaan, ho maar.

Aan het einde van de avond bleek er eentje linksmidden tot stilstand gekomen te zijn. Dat scheelde zo 5 pixels op het scherm. Ik zocht op google en wat blijkt: er zijn tig mensen ter wereld met onweersvliegjes in de monitor. Echte bugs dus !

Wanneer je op youtube zoekt, ontdek je zelfs filmpjes van mensen die het filmden. En anderen die laten op proffesionele wijze laten zien hoe ze hun platte beeldscherm onder handen nemen.

Sommigen suggereerden dat als het beestje dood was, het naar beneden valt. Anderen spreken schande van de kwaliteit van de monitor, want die zou volledig afgesloten moeten zijn voor dit soort ongedierte en stof. Hoe dan ook, ik zat ermee.

En dat irriteert ! Je ziet het toch iedere keer ! Een collega waarschuwde al: "Pas op Marcel. Dat kan inbranden en het gehele scherm naar de gallemiesen helpen !" Eerst beschadigen er pixels, later ontstaat er een streep...

Gisteravond: er wandelde weer een kleine zwarte jongen over het scherm. Gelukkig verdween hij op den duur.

Deze middag na het werk: Nee hè ! Nu was deze andere (of weer een ander) ook tot stilstand gekomen, rechtsboven op het scherm.

Drama dus !Nu was ik het zat. Getooid met lichte irritatie en onvakkundige wijsheid ontkoppelde ik het beeldscherm en stapte ermee naar de garage.

Met wat schroevendraaiers ging ik het ding te lijf. Was dit verstandig ? Ach, in gedachten schrijf ik de monitor alvast af, dus laat ik gewoon het ding eens aan een onderzoek onderwerpen. ( ) Na wat schroeven en krakend plastic kwam ik bij het binnenwerk, waar ik allerlei onderdelen en klemmen tegen kwam, waarvan je niet wist dat ze bestaan (en wat je misschien beter ook maar niet kan weten).

Ik ontkoppelde de klemmen, randen en piepkleine schroefjes en kwam bij onderdelen waarvan je niet eens wilt weten dat ze bestaan. Totdat.....

.. . ik de plastic plaat ontdekte die voor het plasmascherm klemt. Door een kleine kier wurmde ik een papieren keukendoek en wiste het schoon. Ik kon de irritatie-gevers zo behendig wegvegen.

Daarna begon natuurlijk het in elkaar puzzelen van het ding. Met in het achterhoofd de 200euro die ik voor een nieuw scherm kwijt ben, ging het opvallend voorspoedig en kreeg ik het ding weer in een staat waarvan ik dacht dat die was voor ik het uit elkaar haalde.

Lichtelijk gespannen, maar dat natuurlijk niet tonend, liep ik stoer met het scherm onder mijn arm door de keuken (gade geslagen door Suus en pa en ma). Boven sloot ik de stroom en de computer aan.

En toen......... ..

-

Hij doet het

dinsdag 7 juli 2009

Soepie !

Na de leuke maar vermoeiende dag op Borkum (zie vorige bericht) kwamen we aan in Scheemda. Bij een chinees restaurant namen we een beker van diechinese tomatensoep mee. Man, wat is dat lekker en wat knap je daar lekker van op. We hebben die soep wel eens geprobeerd na te maken, niet gelukt helaas. Die chinezen gebruiken toch wel een geheim recept !

Zaterdag werden we al weer vroeg gewekt door de kippen. Na hen uit hun benauwde huisje verlost te hebben en ze het nodige graan te hebben gegeven, gingen ook wij ontbijten in de tuin.

Hierna hebben we eigenlijk heel de dag in en om de tuin gewerkt. Tussen de middag verscheen de buurman om de hoek met de vraag of we snert wilden. We moesten wel snel beslissen, want hij wilde vissen. Deeigengemaakte erwtensoep smaakte lekker. Ook bij een graadje of 30 is dat smakelijk; lekker voedzaam en zout. Marcel heeft het straatje achter opnieuw gelegd en Suzanne verzorgde alle planten. We hebben zo'n 15 totmatenplanten staan, die vragen veel aandacht.

Ook bleken er rupsen van "koolwitje-vlinders" op de brocoli neergestreken te zijn, ze vraten gestaag de bladeren weg. Bij de slaplantjes is een bepaalde rups die de wortels wegvreet, je krop sla is zo in een dag verloren. Omdat Marcel in zijn ooghoek ook nog alle kleine musjes de net opgekomen kropjes zag opsmikkelen, spande Suzanne een netje over de slaplantjes.

Het werd al snel avond, het was een mooie warme zwoele avond.

Zondagmorgen weer vroeg op. We ontbeten weer heerlijk in de tuin en gingen naar de kerk. Na de dienst spraken we onze nieuwe vriend Alfred nog. We hebben op geloofsgebied en ervaring wel dezelfde visie en net als Suzanne heeft hij een gave voor muziek.

We reden begin van de middag naar huis en zochten een plekje in de schaduw. Want tegen de weersverwachtingen in was het hier heel de zondag warm en zonnig. De buren hadden familie op bezoek uit Gulpen, Limburg. Die kregen na hun lange reis een bord eigengemaakte groentensoep. Wat overbleef kregen wij. "Zo doen wij dat hier", zei de oude buurvrouw trots. Ook dezesoep smaakte ons heerlijk.

We spraken ons buurjongetje nog van de andere kant. Hij heeft gitaarles en kwam dat trots laten horen. Op de vraag of meneer Nillson hem wel eens wakker maakt zei hij de haan wel eens te horen, maar er geen last van te hebben. Gelukkig maar !

Hij kwam de kippen eens bekijken. Die wandelden over het plaatsje. Met de snaveltjes open, zo warm hadden ze het. Op een gegeven moment zat Pipi in de ren en zat de rest erbuiten. Dat werd paniek. Kippen zijn soms een beetje stom en bedenken dan in de paniek niet meer hoe ze in en uit de ren kunnen. Later weer kropen ze in de schaduw van een zinken teil. Omdat dit niet de meest ideale plek was, en ze beter in de ren in de schaduw kunnen zitten, lokten we ze weg. Dat was eerder gezegd dan gedaan. Uiteindelijk zat het spul weer in hun eigen Villa Kakelbont.

's Avonds was het broeierig warm. Er kwam wat bewolking, maar het bleef droog. Door de benauwdheid sliepen we slechter en was het zo weer kwart voor 6 deze morgen: de nieuwe werkweek ving aan.

Gelukkig is de oprit naar de snelweg weer geopend en kan Marcel weer "normaal" naar zijn werk rijden. Suzanne ruimde het huis aan kant en verzorgde de tuin en de kippen. Bij de bestaande capucijnersplanten kwamen nieuwe stekken. Zo hebben we voorlopig voldoende oogst. Wat wel opvalt is dat er ook groene peulen tussen de paarse zitten. Kennelijk zat er in het zakje capucijner-zaad toch ook zaad van peulen of erwten ....

Inmiddels hebben we wat zon en wat bewolking en er staat een lekker verfrissend briesje. Daar gaan we nog even van genieten. Fijne avond,

Marcel en Suzanne

zaterdag 4 juli 2009

Sommerzeit

We zijn weer terug !

Gisteren maakten we een uitstapje naar het duitse Waddeneiland Borkum. We gaan dit jaar dan niet met vakantie, maar er is hier nog voldoende te ontdekken dichtbij huis.

Borkum ligt rechtboven de Dollard op de grens van Nederland en Duitsland. Al vroeg zijn wij vertrokken om van een lange dag te kunnen genieten. Om 7uur kwamen we aan in de Eemshaven en om half 8 vertrokken we met de boot genaamd Münsterland. De overtocht was mooi en duurde circa een uurtje. Het was helaas vloed, dus de Waddenzee was geheel bedekt met water.

Op het eiland aangekomen stond er een treintje klaar met oude wagonnetjes (gebouwd in 1940). Dat treintje voer ons van de haven (middenonder het eiland op de landtong) naar het enige stadje op het eiland, genaamd Borkum. (westkant op het eiland).

Eenmaal in het dorpje aangekomen bleek dit toch wel typisch duits te zijn. Toeristisch, kitscherig, weinig smaakvol. Aan de kust stonden wat betonnen gedrochten van hotels. Die hotels keken echter wel uit op een prachtig mooi breed strand. Het zand was met deze zon oogverblindend licht. Op een zandbank achter het strand lagen zeehonden. Die konden we zien met onze verrekijker (kwam dus weer van pas dat ding)

Het was nog zo vroeg dat veel winkeltjes nog niet open waren. Wel konden we genieten van de heerlijke geuren uit de vele backereien.

Omdat we eigenlijl vrij snel uitgekeken waren op dit toeristische bolwerk, besloten we fietsen te huren. We kregen ieder een stevige Fahrad met een mandje om al onze zooi in te stoppen. Bij de fietsen kregen we ook een plattegrond met fietsroutes. De langste route, rond het eiland, begon eigenlijk in de haven waar we aankwamen met de pont. We besloten de route te volgen vanuit de stad, en dan in tegenovergestelde richting.

Vanuit Borkum fietsten we door de Nord-Dünen naar het Nordstrand. De uitzichten over langgestrekte duinen en stranden waren fantastisch. Onderweg nog even gestopt om ervan te genieten bij een uitzichtpunt en om een blikje cola te drinken (voor het broodnodige vocht en de suikers). Via bijna onbegaanbare duinpaadjes kwamen we aan bij het vliegveldje van het eiland. We passeerden wat paard-en-wagens en beklommen de Olde-Dünen, opweg naar een mooi strand. We plaatsten de fietsen vlakbij het strand in een fietsenstalling (gratis !) en maakten even gebruik van de toiletten en de douches (ook gratis !). Hierna klommen we over de laatste duin, zo het strand op. Inmiddels was het eb geworden, de tocht naar zee duurde zeker een kwartier lopen. Er waren wel meer bezoekers, maar het strand is er groot genoeg om lekker op jezelf te zitten.

De temperatuur moet inmiddels boven de dertig graden zijn geweest, dus spoedde Marcel zich naar de zee. Dat water was toch best nog wel koud. Na een een poosje waagde Suzanne ook de eerste stappen in het verfrissende water. In de zee dreef trouwens een zwerm baby-kwalletjes. Die waren heel klein en dreven tegen je aan en dan voelde je net een spelden-prikje. Verderop achter een ondiepe zandbank zagen we zo nu en dan een zeehond boven water komen.

Toen onze spieren gingen krampen van het koude water wandelden we terug en passeerden een pierenbadje. De temperatuur daarin was een stuk gemütliger, we bleven er even in spartelen. De garnaaltjes in dit pierenbadje vonden ons wel interessant en stortten zich massaal op ons. Na al dit gekriebel lieten we ons opdrogen en genoten even van de zonneschijn, een krentenbol en wat sap.

Omdat we het hele eiland rond wilden, stapten we rond half 2 weer op de fiets. We peddelden naar het Ostland Bake, een uitzichtpunt van waaraf je het gehele eiland kon zien. In de verte was de Eemshaven in Nederland nog te zien, ten noorden van Borkum was een grote zandbank te zien.

Na dit uitzichtpunt fietsten we langs wat weilanden. Dit was eigenlijk het enige groene gedeelte wat te verbouwen valt. De rest van het eiland is namelijk enkel duin met stevige taaie duinplanten. Bij de weilanden stond een een boerderij en de boer had juist rollen hooi gemaakt. Altijd leuk voor wat plaatjes !

Via bos en duin fietsten we verder. Er stonden bordjes langs de rand waarop te lezen viel welke planten er stonden en welke vogels er leefden.

Regelmatig scheerden er zwaluws over ons, maar ook roofvogels, grote spierwitte zeemeeuwen enzovoort.

Uiteindelijk kwamen we aan de oostkant van het eiland bij de Ostbake. Vanaf dit hoge uitzichtpunt waren de volgende twee duitse Waddeneilanden te zien, Juist en Norderney.

De verfrissende wind hier was heerlijk, maar zelf hier was de zon te warm om er lang te blijven zitten.

We ontdekten nu waarom de fietstocht oorspronkelijk andersom beter is dan onze route. We moesten nu namelijk over een dijk langs de gehele zuidkant van het eiland, over de Sommerdeich naar de Neuer Deich. Dit was een tocht van circa 6 kilometer over een onbeschutte dijk, met deze temperaturen echt een crime. "Kas af" bereikten we de westkant bij het spoortje.

Via de Greune Stee en de Süddünen fietsten we richting het Südstrand, om zo langs een kuurhuis terug bij ons beginpunt in de stad aan te komen. Het was inmiddels kwart over 4, we leverden de fietsen in en zochten wat verkoeling in de schaduw.

Eenmaal bijgekomen van de zware tocht (circa 25 kilometer) wandelden we nog wat door het dorp, om daarna weer in het gereedstaande treintje te stappen. Die ging om kwart voor 6 weer op weg naar de Haven. De laatste boot van die dag lag al klaar en snel vonden we een plaatsje op het dek. Het uitzicht verraste iedereen: boven zee, naar het westen van Groningen/Friesland en de nederlandse Waddeneilanden, hing een bijna zwarte lucht van regen en onweer. In een rustig kabbelende zee vertrokken we, onderweg koelde het ineens af en begon het hard te waaien. De wolkenluchten waren indrukwekkend, dit hadden we nog nooit gezien. Heel laaghangende lichte wolken krulden zich onder de donkere lucht.

Wij hielden het droog, maar spoedden ons snel van de boot via de terminal naar onze auto. Die was smoorheet, maar we konden niet lang met de ramen open rijden, al snel barstte de bui los. Kort maar hevig regende het, waarna we door een mistig Groningen terugreden. Het was zo warm geweest dat alle regen die viel, direct verdampte. Binnen no time was alles weer droog.

Vlakbij Scheemda bleek de alternatieve route van de alternatieve route van de gewone route nu echt te zijn afgesloten, dus met wat bocht en stuurwerk en vreemde weggetjes kwamen we uiteindelijk thuis aan van deze lange vermoeiende dag. De kippen waren blij ons weer te zien, evenals de oude buurvrouw en de buurman. Zij wilden graag weten hoe Borkum was, waren er zelf nooit geweest.

We konden dus vertellen dat we een leuke dag hebben gehad. En er zijn mooie stranden, iets wat de provincie Groningen niet heeft. (zo'n beetje het enige wat we hier missen).

Uiteraard zijn er weer veel foto's geschoten, voor de liefhebbers zijn er wel 130 van de boottochten, het stadje, de duinen, de uitgestrekte stranden, de uitzichtpunten, de rollen hooi, het treintje en de bijzondere wolkenluchten. Ze zijn hier te bekijken:

http://travel.webshots.com/slideshow/573351820uchoMo

We mogen terugzien op een leuke dag uit.

Fijn weekend verder, Marcel en Suzanne

vrijdag 3 juli 2009

Summertime

Goedemorgen,

Afgelopen week begon de zomer op de kalender en dat hebben we geweten. Was het weekend lekker weer, deze week werd het echt zomers.

Het kantoor waar Marcel werkt heeft een goede klimaatcontrole, dus dat is goed uit te houden. Al is het verschrikkelijk druk door afwezigheid collega's en veel nieuwe aanmeldingen. Ook kwam gisteren de kinderbijslag, in de koele ruimte liepen de gemoederen soms hoog op.

Suzanne probeerde verder te verven. Maar de hitte beving haar soms. Zo krijg je wel meer begrip voor het feit dat men in zuidelijke landen vaak "wat minder hard loopt" enzovoort. Je kunt gewoonweg niet "er vol tegenaan" om de tuin te verbouwen, de buitenboel te verven enzo.

Desondanks heeft Suzanne toch veel kunnen doen. De deuren in de garage werden groen en de randen zijn gegrondverfd.

Ook ligt de tuin er nog mooier bij dan zondag, toen de vorige fotoserie op de weblog werd gezet.

Vanochtend ging onze wekker iets vroeger dan normaal. Wat we gaan doen ?

Daarover lezen jullie later.... .

maandag 29 juni 2009

Moestuin deel 12: alles in volle bloei

Beste lezers,

Hier eindelijk weer een berichtje van ons uit Scheemda.

We zitten nu ook zo weinig achter de computer. Het grootste deel van de dag zijn we buiten. Dat de tuin bewerkelijk is, dat schreven we al eerder. Het kost veel tijd om alles te onderhouden. En ach, misschien zijn we wel wat te kritisch en willen we het wel te perfect houden zonder onkruid enzo. Al met al krijgen we steeds groenere vingers (en daarmee bedoel ik natuurlijk de groene randen onder onze nagels en onze vingertopjes).

Woensdag na het werk kwamen David en Viola. Het was schitterend weer en we gingen heerlijk op ons plaatsje bij de kippen zitten. Suzanne had die middag lekker zitten kokkerellen, dus aten we een soort pasteitjes, stokbrood, sla uit de tuin met kruiden, spaghetti met saus met kruiden uit de tuin en een heerlijk ijsje toe.

Na het lekkere maal kwam het niet te onderdrukken fikkiesteken van David weer de kop op steken (grapje hè David), dus probeerden wij voor het eerst onze vuurkorf uit. Daardoor konden we ondanks dat we niet meer in de zon zaten, heerlijk buiten blijven zitten.

Op een gegeven moment moesten we toch afscheid nemen en ons gereed maken voor donderdag. Die dag was trouwens anders dan anders. Marcel had om tien over 3 een afspraak bij de tandarts. Van een uur en drie kwartier wel te verstaan ! Na de apk/grote beurt was het erg rustig in en rond huis, hij kon namelijk niet veel meer zeggen.

Gelukkig was er spaghetti van woensdag over, dus dat slurpte hij zo naar binnen onder het strak toeziend oog van de kippen, die de spaghetti-slierten toch echt aanzien voor wormen !

Vrijdag werd de week afgesloten, Marcel op kantoor en Suzanne in huis en in de tuin. 's Avonds aten we weer heerlijk snijbiet-ovenschotel. Zo zie je dat we toch echt plezier hebben van onze tuin.

Waar we overigens minder geluk mee hebben is de sloot. Er staat maar een laagje van 5 centimeter in. Daar kunnen we voor de bewatering dus geen gebruik van maken.

Zaterdag was een wisselvallige dag qua weer. Op internet vonden we wat uitstapjes, dus gingen we er op uit. Bij het dorpje Sellingen had een familie hun tuin opengesteld en was een soort zomerfair. Het was er lekker rustig en aangenaam. En het is verstandig in andermans tuin te neuzen, zo doe je altijd weer ideëen op.

Hierna reden we naar Bourtange waar een brocante markt was. Die was helaas wel druk en erg commercieel, we zijn er niet zo lang geweest. We reden terug via Duitsland en kochten bij de Lidl nog wat flessen sap en limonade. Met dit warme weer drink je immers veel meer dan normaal.

Thuis aten we eigen gemaakte groentensoep. We kleedden ons om en gingen op visite. Alfred en zijn vrouw Alida hadden ons namelijk uitgenodigd. Alfred is de gitarist en muziekleider van onze kerk en zoals sommigen misschien weten mochten Suzanne en Marcel in het verleden ook wel eens muziek maken en zingen in kerken. Dat gaf dus meteen een klik.

Alfred is kok van beroep en we werden tijdens ons bezoek dan ook heerlijk getrakteerd op gevulde eieren met mandarijn, gevulde tomaatjes, groningse droge worst en al dat meer. Zij hadden echt hun best voor ons gedaan, wij zijn hen daar erg dankbaar voor.

De tijd vloog ! We praatten over en weer, en besloten uiteindelijk weg te gaan. Suus en Marcel hebben al maanden geen horloge meer en toen bleek het al tien voor 12 te zijn. OEPS.

Na een korte nacht wekte meneer Nillson ons weer vroeg. Wij verduisteren het huisje, maar als de duiven rondom al om half 6 koerkertjes laten horen, dan weet Nillson hoe laat het is: Tijd om te kraaien !

Langzaam maar zeker zijn we opgestaan en naar de kerk gereden. We hadden een fijne dienst. Het was de afsluiting van het kerkjaar, volgende week gaat de voorganger met vakantie enzo. We hebben fijn gezongen en kregen een goede preek; kost om de week in te gaan !

Na de dienst reden we naar huis en aten toen andere kost: we gingen barbecuen. Uiteraard werd het vlees vergezeld van sla en radijs uit de tuin.

Het was erg zomers deze middag, dus legden we een kleed neer in het gras in de schaduw van de bomen. Zo hebben we heerlijk gelegen. Daarna trokken we de tuin in. Alles staat zo in bloei !

De capucijners groeien al maar door en zijn bijna 2 meter 30 hoog. Ook bloeien ze mooi en ontstaan de eerste peultjes. In de kas staan paprika's en komen er eerste pepertjes. Ook de tomatenplanten bloeien.

De ijsbergsla wordt vol en krijgt mooie bolle kropjes. De erwten bloeien en krijgen peulen. De stambonen groeien langs hun stokken. Kortom, alles is volop in bloei.

We schoten foto's voor de liefhebbers. Die kunnen jullie hier zien:

http://home-and-garden.webshots.com/slideshow/573275924VvYKSw

Zo sluiten we het weekend af en maken ons gereed voor de nieuwe week. Een hartelijke groet,

Marcel en Suzanne

vrijdag 26 juni 2009

De weg is afgesloten, dus neem je een alternatief. Wat als die ook afgesloten is ?

Tja, wat er dan gaat gebeuren ??
Das toch andere koek dan ergens in de Randstad naar je werk rijden en in de file staan !
Marcel

woensdag 24 juni 2009

Maandagje erop uit

Goedenavond.

Zoals in ons vorige bericht al vermeld: maandag hadden wij vrij. Helaas was het weer toch minder goed dan de voorspellingen ons voorhielden. Maar vol goede moed gingen wij erop uit. Naar Zeegse, een dorpje bij Tynaarlo, een plaats in Drenthe, recht onder de stad Groningen.

Daar is de noordelijke punt van de Drenthse Aa, een eeuwenoud bos met beekjes en stroompjes. Daar wilden wij gaan wandelen en de website hierover beloofde veel moois. Eenmaal aangekomen viel dat een beetje tegen. De bewegwijzering voor een wandeling was simpelweg niet aanwezig. Na 3 kilometer lopen besloten we terug te lopen over de weg die wij kwamen. We wilden immers niet verdwalen in een bos dat wij niet kennen. Eenmaal aan de start bestudeerden wij de kaart van het gebied goed en namen de gok. We wandelden door bos en over heide. Van tijd tot tijd was de zon lekker warm. We genoten er erg van. Trouwens over die heide gesproken: dat schijnt heel onvruchtbare grond te zijn. Heel kalkrijk en arm. Daardoor viel er vroeger weinig tot niets op te verbouwen. Wat bewerkt werd, veranderde vaak in zandverstuivingen. Dat was ook goed te zien op deze heide, op sommige plaatsen was alleen zand. We lazen pas geleden dat dit de reden is dat veel wierden en terpen in Groningen en Friesland verdwenen zijn; De Drenthen groeven die heuvels af en gebruikten de vruchtbare grond in Drenthe om op te verbouwen. Maar dit terzijde.

Na een fijne wandeltocht kwamen wij weer terug bij de auto. We weten niet of we hier nog eens heen gaan. We hoorden namelijk continue verkeer in de verte en het bos was best druk bewoond; keer op keer kwamen we langs tuinen en huizen; dat is dus niet zo ongerept. Misschien zijn wij inmiddels wel verpest, wie zal het zeggen.

Bij de auto dronken we wat, waarop we naar Tynaarlo reden. Onderweg zagen we ineens in onze ooghoek een echte hunebed. Dus keerden we snel om en schoten we wat plaatjes.

Vanuit Tynaarlo reden we naar Vries, en zo naar Eelde langs het vliegveld, Paterswolde zo de stad in. Daar kochten we bij een toko een paar pakken Pandancake - mix. Dat is van die groene indonesische cake, heerlijk !

Snel lieten wij de drukke stad achter ons en reden naar huis. Daar eenmaal aangekomen bleek het weer opgeklaard en werd het zomers warm. In de avond hebben we dus volop samen in de tuin gewerkt. De planten kregen water, de kippen graan en zo kwam deze vrije dag teneinde.

Weer een hoop beleefd. Voor wie meer wil zien van bos, hei, kleine kriebelbeestjes en grote hunebedden, zijn hier foto's:

http://outdoors.webshots.com/slideshow/573188534KxdYVh

Een hartelijke groet,

Marcel en Suzanne

maandag 22 juni 2009

Nieuwe tactieken, een lange reis en lid van de gemeente Immanuël

Goedenavond vrienden,
Hier dan weer eens een berichtje van Marcel en Suzanne, vogel Ko, haantje Meneer Nillson en de kipjes Witje en Pippi.
Omdat de dagen sinds het moment dat Nillson leerde kraaien wel erg vroeg beginnen, zochten wij op internet snel wat manieren om het kukelekoën te voorkomen. Dat blijkt niet mogelijk, wel kan je proberen het kraaien uit te stellen. Dus probeerden zij dat. Woensdagavond plaatste Suzanne een scherm voor het raampje van het huisje van de kippen. Daarna sloot ze de kippen op. Maar om toch wat ventilatie te geven hield zij onder het deurtje een kiertje. Gevolg: donderdagmorgen begon de haan niet om 5 uur, maar om kwart over 5 te kraaien . Het klonk wel zachter door dat hij in het huisje zat, maar toch hard genoeg om ons en de buren te wekken. Dat moest anders !
Op donderdagavond stopten wij de kippen weer in hun huisje, en hingen een zwarte theedoek voor het raampje en het ventilatiepoortje. Vrijdagmorgen..... . jawel
Het lukt ons nu voor de kippen op te staan ! En als we eenmaal op zijn, halen we het doek weg en laten we de kippen eruit. Na en tijdens het eten van wat graantjes laat Nillson dan de nodige kukeleko's horen. We hopen dat dit de verstandhouding met de buren beter houdt dan dat zij dagelijks om 5uur (of vroeger) wakker worden.
Vrijdagavond na de werkweek aten we heerlijke spaghetti met een saus met kruiden uit eigen tuin. We konden terugzien op een drukke week. Marcel op het werk op kantoor, Suzanne met haar schilderwerk. Want de (lelijk)blauwe garagedeur kreeg een grondverf laag en daarna een eerste groene verflaag. Dit moet nog een keertje over, maar het resultaat is nu al prachtig. Al vroeg gingen we die vrijdag slapen, moe van de week, maar ook voor wat komen ging.
Zaterdag: we stonden om 5uur op en maakten ons op voor de reis naar het westen. Marcel's vader was jarig geweest en het werd natuurlijk vaderdag. Iets voor zes uur stapten wij op de fiets, de oude buurvrouw van 98 zwaaide ons uit ! We fietsten naar ons stationnetje en reden met de eerste trein naar Groningen. Van daaruit met de intercity naar Amersfoort, vervolgens een intercity naar Rotterdam centraal station. Welke chaotische gekte we daar aan troffen, is moeilijk te beschrijven. Het is altijd weer "naar" om daar zoveel mensen te zien die in de problemen zijn: de stress is van hun gezicht af te lezen, anderen zijn verslaafd aan drank of drugs. En zovelen zijn in de war. Na twintig minuten arriveerde onze trein naar Hoek van Holland strand, wij stapten in Maassluis uit. Achter het station ligt de pont, maar helaas, om er te komen moesten wij een kwartier om wandelen. Eenmaal bij de pont kwam die gelukkig al snel en staken wij de Nieuwe Waterweg over naar Rozenburg waar de moeder van Marcel ons al stond op te wachten. Uiteindelijk waren we kwart over 11 op bestemming, de camping in Oostvoorne. Wat een reis !
We bekeken de moestuin van Marcel's vader en bezochten de oppas-vogel van de buren; Zij hebben een Karakiri. Omdat zij met vakantie zijn, passen pa en ma op. Het was een mooie, maar zeker ook leuke vogel.
Al snel kwam de rest van de visite; zus Irene, de oom en tante die ons in januari in Groningen bezochten, maar ook Marcel's oma. We lieten haar wat foto's zien, zodat ook zij een indruk krijgt van ons leventje hier in Scheemda.
We aten een broodlunch en genoten in de tuin van de zon (het was wisselvallig, maar goed uit te houden). Al snel werd het later op de middag en je begrijpt: al snel moesten we afscheid nemen voor de lange terugreis. Gelukkig konden we een lift krijgen naar station Rotterdam Alexanderpolder. Dat scheelde veel reistijd en veel overstappen. De terugreis was voorspoedig en we waren maar wat blij dat wij al snel weer door het groen reden met om ons heen in de trein mensen die plat-grunnigs proaten. We kwamen weer thuis !
Eenmaal bij huis werden we weer opgewacht door de kippen, maar ook de oude buurvrouw die ons verwelkomde met een pannetje heerlijke, eigengemaakte bruine bonensoep. Dat smaakte goed na zo'n reis !
Na dit maal sloten we de kippen weer op in het donker en gingen gauw slapen.
**
Zondagmorgen stonden we half 8 op. De truc met de zwarte doek was weer gelukt en om 8 uur lieten we Nillson vrij om op een aanvaardbaar tijdstip zijn broodnodige kukels te laten horen.
We kleedden ons en reden naar de kerkdienst. Het beloofde een bijzondere dienst te worden. Nu wij laatst met pinksteren hadden aangegeven "lid" te willen worden van deze kerk, was vandaag de bekendmaking in de gemeente. Het was een feestelijk moment zo aan het begin van de dienst. Samen met nog 6 andere nieuwe leden werden wij op het podium geroepen en werd de zegen over ons uitgesproken en gingen mensen voor ons bidden. Daarna zongen we gezamenlijk een lied. Veel van de nieuwe leden hadden familie bij zich voor dit speciale moment. Maar wij voelden ons niet eenzaam hoor. We komen er al weer een poosje en kennen zo al heel wat mensen met wie wij ons niet eenzaam hoeven te voelen. En in de Bijbel vertelt Jezus ook: Maar Hij antwoordde de boodschapper en zeide: Wie is mijn moeder en wie zijn mijn broeders? En Hij strekte zijn hand uit over zijn discipelen en zeide: Ziedaar mijn moeder en mijn broeders. (Matth. 12: 48+49)
Na de plechtigheid hebben wij nog fijn gezongen en kregen wij een confronterende preek: het pseudo virus. Het ging erover dat je je mooier kunt voordoen, dan dat je werkelijk bent. De buitenkant lijkt heel mooi. Maar er is er Eén, die ziet hoe je werkelijk bent.
Na de dienst praatten we nog wat na met onze vrienden David en Viola, maar ook met muzikant Alfred en zijn vrouw Alida. Toen de kerkruimte inmiddels afgebroken was, besloten wij dan ook maar naar huis te gaan en mogen wij terugzien op een bijzonder weekend.
Deze middag hebben we lekker rustig aan gedaan. In het begin regende het hard, maar inmiddels schijnt de zon alweer een paar uur. De weerman verwacht dat het morgen ook goed weer zal zijn. Marcel is morgen vrij van kantoor en Suzanne neemt ook vrij van het klussen, dus we hopen morgen lekker te genieten.
Wij wensen iedereen alvast een goede, nieuwe week toe.
Marcel en Suzanne

donderdag 18 juni 2009

Als je het kan, dan moet je het laten horen, en het liefst meermalen !

Woensdagavond 17 juni om 18:12uur:

-

Het is zover. Na het gepiep lukt het dan toch ècht.

-

En om dat te bewijzen werd het meermalen herhaald. Iedereen mocht het zien, iedereen mocht het horen.

-

Om 5 uur deze morgen wel te verstaan !

-

Meneer Nillson kan kraaien en klokslag 5uur heeft hij pakkembeet vijf keer gekukelekood !

Gefeliciteerd hoor, ook namens de buren en alle anderehaantjes in de omgeving.

Vanmorgen dus iets eerder opgestaan dan gebruikelijk.

-

Voor zodadelijk: welterusten. Onze dag is inmiddels lang genoeg geweest.

Marcel en Suzanne

woensdag 17 juni 2009

Moestuin deel 11: ideale omstandigheden

Ideaal is het.

Niet te warm, niet te koud en zo nu en dan vocht. De tuin groeit en bloeit. De buurman legde ons uit: in mei moet er regen zijn. Dan moeten de oude karrensporen van de boeren vol water staan. Zo niet, dan is de grond later te droog.

En het regende in mei van tijd tot tijd. En 's nachts koelt het af en ontstaat er wat dauw. En overdag schijnt de zon geregeld. Daardoor doet alles het zo lekker in de tuin.

Het gras is mooi en vol groen; wanneer het te heet zou zijn, zou zij al snel gelig worden. De stekjes groeien almaar door. De capucijnersplant is bijna 2 meter hoog geworden ! Hij bloeit nog niet, dat zal vast nog wel komen. De erwtenplantjes groeien minder hard, maar daaraan zitten wel bloempjes.

De planten in de kas: de komkommerplanten mislukken steeds, dat geven we maar op. De tomaten daarentegen groeien behoorlijk en geven nu gele bloempjes. De tomaten en paprikaplanten in pot (in ons geval de emmers) doen het helemaal goed. De eerste vruchten ontstaan.

Suzanne oogst vrijwel dagelijk van de geplante kruidenplantjes. De kruiden verdwijnen in allerlei heerlijke gerechten. En de plantjes groeien vrij snel weer aan.

De sla en snijbiet: is behoorlijk door eten om het tempo van rijp worden bij te houden.

De stamsnijbonen vinden nu hun weg langs de stokken en klimmen omhoog.

Vandaag aten wij wat wortel-radijsjes: niet te versmaden.

Okay, met al de groei van onze plantjes groeit onkruid nog twee maal zo hard. Suzanne is geregeld bezig het onkruid te wieden. Onze groene bak is iedere twee weken tjokvol.

Kortom: we hebben veel plezier van onze nieuwe hobby: tuinieren.

Onze buurman is trouwens ook lekker actief bezig in zijn tuin (hij houdt het meer bij dan vorig jaar). Zijn rozen staan precies op onze tuin gericht en die zijn prachtig !

Voor een impressie van de tuin en de kruiden:

http://home-and-garden.webshots.com/slideshow/573056143ctztmo

(de knoflook op de foto is NIET zelf verbouwd).

Groetjes, Marcel en Suzanne