donderdag 19 maart 2009

In de categorie sterke verhalen: Bijna een ongelukje !

2009-03-17 022


Maandag was een dag in de tuin zoals jullie lazen. Dinsdag was daarom een rustdag. We hebben immers niet voor niets vakantie !

Eindelijk lukte het onze nieuwe buren, de mussen te fotograferen. Zij vliegen af en aan om in het houten huisje een nestje te bouwen.
De dag begon trouwens regenachtig en grijs, maar het weerbericht beloofde opklaringen. Dus eerst maar het nuttige, en daarna het aangename. We reden net over de grens en deden daar wat boodschappen. "Dass lohnt sich", is de slogan van de Duitse Lidl, en wij kunnen die slagzin bevestigen.
Toen we eenmaal uit de winkels kwamen begon de lucht open te breken en kwam de zon. Wel stond er een vrij harde wind die dan best koud aandoet. Maar we waren er op gekleed. We reden wat door Duitsland en kwamen uiteindelijk bij de grens bij Bellingwolde. We waren daar eerder toen het vroor; wij liepen toen over de bevroren akker naar een uitkijkpunt (u herinnert het zich misschien nog wel). Nu dan wandelden wij door Nederland, pal op de grens door het bos. De reëen in het veld ernaast, in Duitsland, zagen ons daardoor niet aankomen. Toen wij eenmaal op het veld liepen, sprongen zij op en sloegen op de vlucht.
Maar omdat we er zeker van waren dat ze steeds op dezelfde plek zitten, was het de gok waard in dat wild-huisje te klauteren en er te wachten.

Eenmaal de hoogtevrees overwonnen zaten we in ons kleine, tijdelijke verblijf. Er zitten luikjes in het huisje; die kan je opendoen om de omgeving te spotten. Op het moment dat we het eerste luikje openden vloog er een valk recht op ons af. Die dacht misschien te kunnen schuilen of om vanuit de hoogte de omgeving af te turen. Suzanne's hart stond zowat stil, Marcel was beduusd van de vogel die minder dan een meter voor zijn gezicht hing en de valk zelf was ook verbaasd over het onverwachte bezoek in de uitkijkhut. Biddend bleef hij stil hangen vlak voor ons gezicht. Als we dat eens op de foto of film hadden kunnen zetten.... . Klinkt allemaal ongeloofwaardig, maar wij maakten het mee.

Wat we ook meemaakten was dat na een minuut of 5 de reëen weer onze richting opkwamen. Eerst hopten er nog 3 hazen langs die een beetje aan het spelen waren, springend en rennend door het veld, achter mekaar aan. De lente in hun kopje zullen we maar zeggen.
De reëen kwamen terug en gingen vlak bij ons in de weide liggen, beschut door de bomen en struiken. Zij hadden niet door dat wij daar waren. De wind stond ook gunstig, zij konden ons niet horen of ruiken. Helaas gingen ze enkel liggen en niet grazen, maar je kunt ook niet alles hebben nietwaar.
Toen de koude ons toch wel in de tenen ging zitten en we ons nauwelijks konden bewegen in ons kleine optrekje, besloten we de rust dan maar te verstoren. Eerst klom Suus uit het wachtershuisje en daarna Marcel. Stom verbaasd waren de herten die wegrenden, maar van tijd tot tijd toch ook stil gingen staan om te kijken; waar komen die twee nu ineens vandaan ?

Na een fijne wandeling naar de auto tuften we terug naar Scheemda, het was weer een bijzondere ervaring.
Foto's ? =>http://home-and-garden.webshots.com/slideshow/570586376VKCLJp

We hadden van de buurvrouw een pannetje "bon'n uut 't zout" gekregen. Dat zijn snijbonen, bewaard in een hoge concentratie zout. In combinatie met een aardappelstampot is dat wel smakelijk.
Na een goede nacht slapen (heerlijk die frisse buitenlucht) begon de dag weer bewolkt, maar brak de zon al weer snel door. Suus stortte zich op de dingen in en rond het huis (de was doen, boodschappen, stofzuigen, de stekjes verspenen en benevelen). Marcel richtte zich weer op de tuin; het gras wegsteken, een diep gat graven, de graszoden op zijn kop begraven en dan weer dichtgraven. Tips zijn nog altijd welkom, al moet ik bekennen dat ik er op den duur handiger in wordt en manieren vind om het zo praktisch mogelijk te doen.

Na een lange dag spitten is ongeveer een zesde deel gedaan van het grasland dat moestuin moet worden. Verder is ongeveer een kwart van de grond uitgezeefd waar de kas moet komen. Er is dus nog voldoende te doen !

Groetjes, Marcel en Suzanne