zaterdag 9 mei 2009

Terugblik 2: Ontmoeting

Hier een tweede bericht metterugblik.

Zaterdag 9 mei, het weekend van moederdag. En dit dan in het jaar 1998 !

Dat was de dag dat Suzanne en Marcel elkaar leerden kennen; net als in 2009 valt de dag 9 mei op zaterdag en is er morgen, zondag 10 mei, moederdag. Wat het weer betreft voorspelt men vandaag ook goed weer. Dat was in 1998 ook zo. Vrijdag 8 mei was de eerste zonnige dag in dat jaar, zaterdag 9 mei was het nog iets warmer rond 21 graden; en beschut konden we lekker van het zonnetje genieten in Scheveningen.

We leerden elkaar kennen in de trein en, toevallig of niet, vandaag in 2009 zitten we weer in de trein. Ditmaal om naar het westen af te reizen. Wij waren eerst van plan om in juni tweemaal vlak achter elkaar naar het westen te gaan in verband met verjaardagen. Nu hebben we ervoor gekozen dit beter te doseren. Wij gaan nu ene maal en zullen bij de ouders van Suzanne op bezoek gaan. In juni bezoeken we dan Marcel’s ouders weer.

Een mooie dag om weer terug te kijken. Wie had toen kunnen denken dat wij na een jaar zouden trouwen en na elf jaar ergens in Groningen te wonen, in de plaats Scheemda (tot een jaar terug nog nooit van gehoord ! ).

****

De afgelopen dagen waren druk. Op Marcel zijn werk is het enorm druk qua hulpaanvragen. Ook de dagen dat wij gesloten waren eisen hun tol qua post en telefoontjes.

Suzanne had het ook erg druk. De laatste dagen regent het. Dat is voor de tuin wel positief, maar het onkruid groeit nu met de minuut. Je kunt beter onkruid verbouwen dat groente, das een stuk gemakkelijker !

Met de kippen hadden we ook nog een avontuur. Terwijl Suzanne haar ouders woensdag belde met de mededeling dat wij vandaag komen, keek Marcel met een kopje thee in zijn hand naar de kippen. “Witje” greep een strohalm en sabbelde eraan. En slikte een deel door, en meer, en meer en nog meer. De lengte van de strohalm was echter tweemaal Witje.

Snel werd de kop thee en de telefoon neergelegd; Marcel nam na wat moeite Witje in de houdgreep en Suzanne greep de stro uit zijn keeltje.

Hierna ging de kip weer naar zijn maatjes. Maar wist u dat kipjes kunnen huilen ? Wat piepte en huilde het dier daarna.

Na wat extra graantjes en vertroeteling door Meneer Nilsson en Pippi was het gelukkig snel vergeten en gingen hun dagelijkse bezigheden weer verder.

Kortom, die kleine kippen zijn net kinderen ! Vandaag moeten zij zich helaas zelf amuseren zonder ons, wij vertrekken al vroeg met de trein.

Een goed weekend,

Marcel en Suzanne