maandag 22 juni 2009

Nieuwe tactieken, een lange reis en lid van de gemeente Immanuël

Goedenavond vrienden,
Hier dan weer eens een berichtje van Marcel en Suzanne, vogel Ko, haantje Meneer Nillson en de kipjes Witje en Pippi.
Omdat de dagen sinds het moment dat Nillson leerde kraaien wel erg vroeg beginnen, zochten wij op internet snel wat manieren om het kukelekoën te voorkomen. Dat blijkt niet mogelijk, wel kan je proberen het kraaien uit te stellen. Dus probeerden zij dat. Woensdagavond plaatste Suzanne een scherm voor het raampje van het huisje van de kippen. Daarna sloot ze de kippen op. Maar om toch wat ventilatie te geven hield zij onder het deurtje een kiertje. Gevolg: donderdagmorgen begon de haan niet om 5 uur, maar om kwart over 5 te kraaien . Het klonk wel zachter door dat hij in het huisje zat, maar toch hard genoeg om ons en de buren te wekken. Dat moest anders !
Op donderdagavond stopten wij de kippen weer in hun huisje, en hingen een zwarte theedoek voor het raampje en het ventilatiepoortje. Vrijdagmorgen..... . jawel
Het lukt ons nu voor de kippen op te staan ! En als we eenmaal op zijn, halen we het doek weg en laten we de kippen eruit. Na en tijdens het eten van wat graantjes laat Nillson dan de nodige kukeleko's horen. We hopen dat dit de verstandhouding met de buren beter houdt dan dat zij dagelijks om 5uur (of vroeger) wakker worden.
Vrijdagavond na de werkweek aten we heerlijke spaghetti met een saus met kruiden uit eigen tuin. We konden terugzien op een drukke week. Marcel op het werk op kantoor, Suzanne met haar schilderwerk. Want de (lelijk)blauwe garagedeur kreeg een grondverf laag en daarna een eerste groene verflaag. Dit moet nog een keertje over, maar het resultaat is nu al prachtig. Al vroeg gingen we die vrijdag slapen, moe van de week, maar ook voor wat komen ging.
Zaterdag: we stonden om 5uur op en maakten ons op voor de reis naar het westen. Marcel's vader was jarig geweest en het werd natuurlijk vaderdag. Iets voor zes uur stapten wij op de fiets, de oude buurvrouw van 98 zwaaide ons uit ! We fietsten naar ons stationnetje en reden met de eerste trein naar Groningen. Van daaruit met de intercity naar Amersfoort, vervolgens een intercity naar Rotterdam centraal station. Welke chaotische gekte we daar aan troffen, is moeilijk te beschrijven. Het is altijd weer "naar" om daar zoveel mensen te zien die in de problemen zijn: de stress is van hun gezicht af te lezen, anderen zijn verslaafd aan drank of drugs. En zovelen zijn in de war. Na twintig minuten arriveerde onze trein naar Hoek van Holland strand, wij stapten in Maassluis uit. Achter het station ligt de pont, maar helaas, om er te komen moesten wij een kwartier om wandelen. Eenmaal bij de pont kwam die gelukkig al snel en staken wij de Nieuwe Waterweg over naar Rozenburg waar de moeder van Marcel ons al stond op te wachten. Uiteindelijk waren we kwart over 11 op bestemming, de camping in Oostvoorne. Wat een reis !
We bekeken de moestuin van Marcel's vader en bezochten de oppas-vogel van de buren; Zij hebben een Karakiri. Omdat zij met vakantie zijn, passen pa en ma op. Het was een mooie, maar zeker ook leuke vogel.
Al snel kwam de rest van de visite; zus Irene, de oom en tante die ons in januari in Groningen bezochten, maar ook Marcel's oma. We lieten haar wat foto's zien, zodat ook zij een indruk krijgt van ons leventje hier in Scheemda.
We aten een broodlunch en genoten in de tuin van de zon (het was wisselvallig, maar goed uit te houden). Al snel werd het later op de middag en je begrijpt: al snel moesten we afscheid nemen voor de lange terugreis. Gelukkig konden we een lift krijgen naar station Rotterdam Alexanderpolder. Dat scheelde veel reistijd en veel overstappen. De terugreis was voorspoedig en we waren maar wat blij dat wij al snel weer door het groen reden met om ons heen in de trein mensen die plat-grunnigs proaten. We kwamen weer thuis !
Eenmaal bij huis werden we weer opgewacht door de kippen, maar ook de oude buurvrouw die ons verwelkomde met een pannetje heerlijke, eigengemaakte bruine bonensoep. Dat smaakte goed na zo'n reis !
Na dit maal sloten we de kippen weer op in het donker en gingen gauw slapen.
**
Zondagmorgen stonden we half 8 op. De truc met de zwarte doek was weer gelukt en om 8 uur lieten we Nillson vrij om op een aanvaardbaar tijdstip zijn broodnodige kukels te laten horen.
We kleedden ons en reden naar de kerkdienst. Het beloofde een bijzondere dienst te worden. Nu wij laatst met pinksteren hadden aangegeven "lid" te willen worden van deze kerk, was vandaag de bekendmaking in de gemeente. Het was een feestelijk moment zo aan het begin van de dienst. Samen met nog 6 andere nieuwe leden werden wij op het podium geroepen en werd de zegen over ons uitgesproken en gingen mensen voor ons bidden. Daarna zongen we gezamenlijk een lied. Veel van de nieuwe leden hadden familie bij zich voor dit speciale moment. Maar wij voelden ons niet eenzaam hoor. We komen er al weer een poosje en kennen zo al heel wat mensen met wie wij ons niet eenzaam hoeven te voelen. En in de Bijbel vertelt Jezus ook: Maar Hij antwoordde de boodschapper en zeide: Wie is mijn moeder en wie zijn mijn broeders? En Hij strekte zijn hand uit over zijn discipelen en zeide: Ziedaar mijn moeder en mijn broeders. (Matth. 12: 48+49)
Na de plechtigheid hebben wij nog fijn gezongen en kregen wij een confronterende preek: het pseudo virus. Het ging erover dat je je mooier kunt voordoen, dan dat je werkelijk bent. De buitenkant lijkt heel mooi. Maar er is er Eén, die ziet hoe je werkelijk bent.
Na de dienst praatten we nog wat na met onze vrienden David en Viola, maar ook met muzikant Alfred en zijn vrouw Alida. Toen de kerkruimte inmiddels afgebroken was, besloten wij dan ook maar naar huis te gaan en mogen wij terugzien op een bijzonder weekend.
Deze middag hebben we lekker rustig aan gedaan. In het begin regende het hard, maar inmiddels schijnt de zon alweer een paar uur. De weerman verwacht dat het morgen ook goed weer zal zijn. Marcel is morgen vrij van kantoor en Suzanne neemt ook vrij van het klussen, dus we hopen morgen lekker te genieten.
Wij wensen iedereen alvast een goede, nieuwe week toe.
Marcel en Suzanne