zaterdag 4 juli 2009

Sommerzeit

We zijn weer terug !

Gisteren maakten we een uitstapje naar het duitse Waddeneiland Borkum. We gaan dit jaar dan niet met vakantie, maar er is hier nog voldoende te ontdekken dichtbij huis.

Borkum ligt rechtboven de Dollard op de grens van Nederland en Duitsland. Al vroeg zijn wij vertrokken om van een lange dag te kunnen genieten. Om 7uur kwamen we aan in de Eemshaven en om half 8 vertrokken we met de boot genaamd Münsterland. De overtocht was mooi en duurde circa een uurtje. Het was helaas vloed, dus de Waddenzee was geheel bedekt met water.

Op het eiland aangekomen stond er een treintje klaar met oude wagonnetjes (gebouwd in 1940). Dat treintje voer ons van de haven (middenonder het eiland op de landtong) naar het enige stadje op het eiland, genaamd Borkum. (westkant op het eiland).

Eenmaal in het dorpje aangekomen bleek dit toch wel typisch duits te zijn. Toeristisch, kitscherig, weinig smaakvol. Aan de kust stonden wat betonnen gedrochten van hotels. Die hotels keken echter wel uit op een prachtig mooi breed strand. Het zand was met deze zon oogverblindend licht. Op een zandbank achter het strand lagen zeehonden. Die konden we zien met onze verrekijker (kwam dus weer van pas dat ding)

Het was nog zo vroeg dat veel winkeltjes nog niet open waren. Wel konden we genieten van de heerlijke geuren uit de vele backereien.

Omdat we eigenlijl vrij snel uitgekeken waren op dit toeristische bolwerk, besloten we fietsen te huren. We kregen ieder een stevige Fahrad met een mandje om al onze zooi in te stoppen. Bij de fietsen kregen we ook een plattegrond met fietsroutes. De langste route, rond het eiland, begon eigenlijk in de haven waar we aankwamen met de pont. We besloten de route te volgen vanuit de stad, en dan in tegenovergestelde richting.

Vanuit Borkum fietsten we door de Nord-Dünen naar het Nordstrand. De uitzichten over langgestrekte duinen en stranden waren fantastisch. Onderweg nog even gestopt om ervan te genieten bij een uitzichtpunt en om een blikje cola te drinken (voor het broodnodige vocht en de suikers). Via bijna onbegaanbare duinpaadjes kwamen we aan bij het vliegveldje van het eiland. We passeerden wat paard-en-wagens en beklommen de Olde-Dünen, opweg naar een mooi strand. We plaatsten de fietsen vlakbij het strand in een fietsenstalling (gratis !) en maakten even gebruik van de toiletten en de douches (ook gratis !). Hierna klommen we over de laatste duin, zo het strand op. Inmiddels was het eb geworden, de tocht naar zee duurde zeker een kwartier lopen. Er waren wel meer bezoekers, maar het strand is er groot genoeg om lekker op jezelf te zitten.

De temperatuur moet inmiddels boven de dertig graden zijn geweest, dus spoedde Marcel zich naar de zee. Dat water was toch best nog wel koud. Na een een poosje waagde Suzanne ook de eerste stappen in het verfrissende water. In de zee dreef trouwens een zwerm baby-kwalletjes. Die waren heel klein en dreven tegen je aan en dan voelde je net een spelden-prikje. Verderop achter een ondiepe zandbank zagen we zo nu en dan een zeehond boven water komen.

Toen onze spieren gingen krampen van het koude water wandelden we terug en passeerden een pierenbadje. De temperatuur daarin was een stuk gemütliger, we bleven er even in spartelen. De garnaaltjes in dit pierenbadje vonden ons wel interessant en stortten zich massaal op ons. Na al dit gekriebel lieten we ons opdrogen en genoten even van de zonneschijn, een krentenbol en wat sap.

Omdat we het hele eiland rond wilden, stapten we rond half 2 weer op de fiets. We peddelden naar het Ostland Bake, een uitzichtpunt van waaraf je het gehele eiland kon zien. In de verte was de Eemshaven in Nederland nog te zien, ten noorden van Borkum was een grote zandbank te zien.

Na dit uitzichtpunt fietsten we langs wat weilanden. Dit was eigenlijk het enige groene gedeelte wat te verbouwen valt. De rest van het eiland is namelijk enkel duin met stevige taaie duinplanten. Bij de weilanden stond een een boerderij en de boer had juist rollen hooi gemaakt. Altijd leuk voor wat plaatjes !

Via bos en duin fietsten we verder. Er stonden bordjes langs de rand waarop te lezen viel welke planten er stonden en welke vogels er leefden.

Regelmatig scheerden er zwaluws over ons, maar ook roofvogels, grote spierwitte zeemeeuwen enzovoort.

Uiteindelijk kwamen we aan de oostkant van het eiland bij de Ostbake. Vanaf dit hoge uitzichtpunt waren de volgende twee duitse Waddeneilanden te zien, Juist en Norderney.

De verfrissende wind hier was heerlijk, maar zelf hier was de zon te warm om er lang te blijven zitten.

We ontdekten nu waarom de fietstocht oorspronkelijk andersom beter is dan onze route. We moesten nu namelijk over een dijk langs de gehele zuidkant van het eiland, over de Sommerdeich naar de Neuer Deich. Dit was een tocht van circa 6 kilometer over een onbeschutte dijk, met deze temperaturen echt een crime. "Kas af" bereikten we de westkant bij het spoortje.

Via de Greune Stee en de Süddünen fietsten we richting het Südstrand, om zo langs een kuurhuis terug bij ons beginpunt in de stad aan te komen. Het was inmiddels kwart over 4, we leverden de fietsen in en zochten wat verkoeling in de schaduw.

Eenmaal bijgekomen van de zware tocht (circa 25 kilometer) wandelden we nog wat door het dorp, om daarna weer in het gereedstaande treintje te stappen. Die ging om kwart voor 6 weer op weg naar de Haven. De laatste boot van die dag lag al klaar en snel vonden we een plaatsje op het dek. Het uitzicht verraste iedereen: boven zee, naar het westen van Groningen/Friesland en de nederlandse Waddeneilanden, hing een bijna zwarte lucht van regen en onweer. In een rustig kabbelende zee vertrokken we, onderweg koelde het ineens af en begon het hard te waaien. De wolkenluchten waren indrukwekkend, dit hadden we nog nooit gezien. Heel laaghangende lichte wolken krulden zich onder de donkere lucht.

Wij hielden het droog, maar spoedden ons snel van de boot via de terminal naar onze auto. Die was smoorheet, maar we konden niet lang met de ramen open rijden, al snel barstte de bui los. Kort maar hevig regende het, waarna we door een mistig Groningen terugreden. Het was zo warm geweest dat alle regen die viel, direct verdampte. Binnen no time was alles weer droog.

Vlakbij Scheemda bleek de alternatieve route van de alternatieve route van de gewone route nu echt te zijn afgesloten, dus met wat bocht en stuurwerk en vreemde weggetjes kwamen we uiteindelijk thuis aan van deze lange vermoeiende dag. De kippen waren blij ons weer te zien, evenals de oude buurvrouw en de buurman. Zij wilden graag weten hoe Borkum was, waren er zelf nooit geweest.

We konden dus vertellen dat we een leuke dag hebben gehad. En er zijn mooie stranden, iets wat de provincie Groningen niet heeft. (zo'n beetje het enige wat we hier missen).

Uiteraard zijn er weer veel foto's geschoten, voor de liefhebbers zijn er wel 130 van de boottochten, het stadje, de duinen, de uitgestrekte stranden, de uitzichtpunten, de rollen hooi, het treintje en de bijzondere wolkenluchten. Ze zijn hier te bekijken:

http://travel.webshots.com/slideshow/573351820uchoMo

We mogen terugzien op een leuke dag uit.

Fijn weekend verder, Marcel en Suzanne