zaterdag 30 mei 2009

Moestuin deel 10: Wat je zaait, zul je oogsten

2009-05-29 015


Dat is op zich een Bijbels principe. Het geldt niet alleen voor het letterlijke zaaien van zaden in de grond, maar ook figuurlijk voor de daden en dingen die je verricht. Daar pluk je later de vruchten van; goede en slechte.

Maar wij gaan nu voor hetletterlijke en nemen u weer mee naar onze moestuin. Na de harde storm van dinsdag kwam er de laatste dagen toch weer wat zonneschijn. De plantjes die in de bui zowat verzopen en geknakt waren, richtten zich weer op en genieten van het weer. Alle boontjes komen op en de capucijnersplant groeit per tak per dag zo'n 5 centimeter.

In de kas hebben we wat rigoreuzer gewerkt en diverse zieke planten verwijderd of gesnoeid. Ook hebben wij een bodemtestje gekocht, de eerste test kwam niet negatief uit de bus. Wij gaan nog een tweede test doen, op een andere plek en dan wat dieper. Er staan nu weer verse groene stekken en we hebben alle hoop dat het nu wel gaat lukken.

Maar bijzonder nieuws: we gaan oogsten ! De aarbeien groeien en groeien als kool. We konden al tweemaal een bakje plukken. Doordat ze op de grond hangen, rotten ze snel. Dus heeft Marcel gisteravond zwart doek om de plantjes gespannen, zo over de grond. Hierdoor is de aarde bedekt. Een klus die je trouwens beter kan doen na het poten van de plantjes voordat ze ver uit gegroeid zijn.

Maar niet alleen de aardbeitjes worden opgegeten, ook aten wij gisteren: snijbiet ! Veel mensen, weten niet wat dat is. (veel groningse collega's ook niet hoor, u bent niet de enige !)
Het lijkt op spinazie, postelein. Er groeit een rij blaadjes, je snoeit die. Twee a drie weken later zijn er weer blaadjes, die snoei je enzovoort. Suzanne maakte er voor donderdag een heerlijke aardappel ovenschotel mee.

En vrijdag aten wij onze eerste krop sla. Vers geplukt uit eigen tuin. Rondom de kropjes staan trouwens kleine groene bakjes. Daarin zit bier ! Daar zijn slakken dol op, zo vreten ze je sla niet aan. Hoewel..... zie de foto's:

http://home-and-garden.webshots.com/slideshow/572607516oaBWlo

Voor nu een fijn weekend,
Marcel en Suzanne

woensdag 27 mei 2009

Moestuin deel 9: Slecht weer, ook in de kas

Beste vrienden,

Wat een weer deze nacht ! Heel het land is getroffen door noodweer. Rond half 5 hoorde Marcel het al aankomen. We sliepen gelukkig met het raam open, zo kondigde het slechte weer zich vroegtijdig aan.

Snel haastte ik mij naar buiten. Kijken welke planten niet goed tegen harde regen zouden kunnen. Ook zorgde ik er voor dat de kippenren een plastic zeiltje kreeg, zodat het zand niet tè nat zou worden. De eerste druppels vielen al en toen ik eenmaal binnen was barstte het los. Regen, onweer en hagel zo groot als golfballetjes. En waren sommige delen van het land in een half uur verlost, bij ons hield het bijna 3 uur aan. Noodweer was het. Vlak voordat Marcel naar zijn werk vertrok inspecteerden wij de tuin.

De kas is gelukkig heel. Het plasticen zeil-kasje heeft echter een scheur. De grond was door de storm bezaaid met takken en plassen. Plantjes lagen plat op de aarde. We hopen dat wat zonneschijn ze weer zal oprichten.

De planten in de kas waren helaas niet veel beter. Suzanne onderzocht op internet, het lijkt erop dat er een schimmel in de plantjes zit. Dus moeten sommigen verwijderd worden en opnieuw opgekweekt worden.

Maar er is toch ook wel een lichtpuntje. Vandaag aten wij onze eerste aardbeien. Heerlijk !

In de garage heeft het op zolder op enkele plekken licht gelekt; maar wat wil je met zulk slecht weer.

Al met al zijn we toch weer behouden, is er geen grote schade en mochten we weer fris de werkweek in.

We hopen dat al onze lezers niet al te grote schade en hinder van de storm hebben ondervonden en met ons dankbaar mogen zijn dat we behouden zijn.

Fijne avond, Marcel en Suzanne

25 mei: nog meer groen

2009-05-25 170


Maandag begon bewolkt. Internet leerde dat wij het enige gebied in Nederland waren met bewolking, de rest genoot al weer van zon.

Helaas moeten wij constateren dat het kweken in onze kas niet zonder problemen is en een deel van de oogst dreigt verloren te gaan. Gebruiken we teveel of te weinig water ? Het is helaas te laat om nog een bodem-monster te nemen enzo, nu staan er al planten. Of we dit jaar van komkommers enzo kunnen genieten, is maar de vraag. We doen onze uiterste best.


Het mocht de pret niet drukken, ook hier trok de lucht open en mochten we weer genieten van zonneschijn. We besloten nu de 16 kilometer tocht te gaan lopen in het bos bij Gasselte. We namen wat te drinken mee en appels enzo. Deze tocht lijkt toch echt veel langer, voor het gevoel zeker 22 kilometer. Eigenlijk hadden we dus te weinig drinken bij ons. Mochten we die nog eens lopen, dan moeten we beter voorbereid op reis gaan.

Het was een van de mooiste boswandelingen die we ooit maakten. Het is er zo rustig. Je hoort niets dan vogels en ruisen van de wind. Het ruikt er heerlijk naar dennen en bloesems; het rook zelfs als Jasmijn ! Heel bijzonder. We kwamen langs weiden, beekjes, poeltjes, moerassen vol kikkers en libellen, mierenhopen, dichte bossen, bosranden, heuvels, akkers, heide en ga zo maar door.
Pas aan het einde van de middag arriveerden we weer bij de auto. Wat een tocht !

Mooie foto’s voor bosliefhebbers:


Voldaan reden we terug naar ons huisje waar we hongerig begonnen aan een barbecue.

Nu dan is het weekend echt voorbij. Het was een bijzonder weekend, nietwaar ?

Marcel en Suzanne

dinsdag 26 mei 2009

24 mei: Staatsbossen net over de grens

2009-05-25 119


Zondag, even voordat wij naar de kerk wilden rijden, belde vriendin Viola. Zij vroegen ons om uit om uit de kerkdienst mee te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Wij reden mee en wederom was het een prachtige dag. Warm, zonnig weer, we genoten van een broodlunch buiten in de tuin.

Hierna besloten we naar de Staatsbossen bij Gasselte / Borger te rijden. Dat ligt in Drenthe, dus net over de provinciegrens. Met twee auto’s reden we erheen, beide dochters en vriend Sander vergezelden ons namelijk deze wandeling. Wij kenden deze bossen nog niet, het bleek prachtig te zijn. Nu in mei is alles zo mooi groen. En het bijna eeuw-oude bos geeft heerlijke verkoeling. We wandelden een tocht van officieel 3,5 kilometer, maar naar ons gevoel was deze langer. We spraken af ook nog eens de tocht van 16,5 kilometer te gaan lopen.
Binnendoor reden wij terug naar Wedde, waar we uitgenodigd werden voor het diner. Het weer was nog altijd niet te stuiten, dus heerlijk middenin de tuin genoten wij van zelfgekweektee pluksla met radijsjes, zelf geraapte eieren en zelfgemaakte rabarber-compote.
Rond 10 over 8 verdween de zon achter de bomen en besloten we een einde te maken aan deze lange zomerse dag. Nogmaals dank David en Viola.

Tijdens de wandeltocht schoten wij wat plaatjes:http://travel.webshots.com/slideshow/572411103whXhJv

23 mei: de kwelders

2009-05-25 081


Zaterdag stonden we vroeg op. Het was een prachtige dag. Mooi weer en hoge temperaturen. Na een lekker ontbijt stapten we rond kwart over 9 weer in de auto. Via Nieuwolda reden wij naar de Carel Coenraadpolder. Daar zijn open vergezichten over de kwelders van de Dollard.
Prachtig mooi was het er en heerlijk rustig. De tocht ging verder naar Nieuwe Statenzijl. Daar is de sluis op de grens. Wij waren er voor het laatst de dag na kerst. Nu was het wel anders. Alles in de bloei, koolzaadvelden. En veel schapen met lammetjes waar je zo tussen kon wandelen. Wat erg opvallend was deze dag: het was windstil. Opmerkelijk ! Aan de kust bij de open akkers is er bijna altijd veel wind. Nu geen zuchtie.

Wij reden naar Drieborg, Nieuw Beerta en Nieuweschans en voor we het wisten reden we Duitsland in, bij Bunde. We dronken er wat en reden weer verder, naar Wijmeer. Daar zijn vaak hertjes. Zie een van de vorige berichten dat wij in het vogelspottershuisje vlakbij de herten zaten. In de verte zagen we inderdaad reëen.
Via Bellingwolde, Oudeschans en Klein Ulsda reden we via de A7 zo weer naar Scheemda.
Ter aflsuiting een feestmaal. Suzanne bakte een berg pannekoeken die we op ons nieuwe terrasje konden nuttigen. Heerlijk, zo middenin de tuin.

Na het maal was het tijd om afscheid te nemen. Pa, ma en Irene maakten zich op voor de terugreis naar ’t westen.

Toen zij wegwaren kwam de oude buurvrouw een pannetje bruine bonensoep brengen. Suzanne had de afgelopen dagen anderen verzorgd, nu mocht zij genieten en niet te koken deze avond.

Foto’s van deze dag zijn hier te vinden:

http://community.webshots.com/album/572405027AIJLEF?vhost=community

22 mei: Swieneparadies

2009-05-25 053


Goedemorgen lezers van onze weblog,
Na een lang weekend hier een serie berichtjes van dag tot dag. Het lange weekend is dan toch teneinde. Helaas ! Maar zo gaat dat. Er is veel gebeurd.

Donderdag was onze fietstocht uit het vorige bericht. Vrijdag kwamen de ouders en zus van Marcel. Al rond half 11 kwamen zij aan. Samen bekeken wij eerst de tuin. Zij zagen immers de laatste keer enkel een grasveld. Nu is er de moestuin, de kas, het nieuwe terras en niet te vergeten Villa Kakelbont.

Na de rondleiding en wat koffie en thee wandelden wij naar de winkels in Scheemda. Al snel ontdekte de vader van Marcel dat hier toch wel ander soort mensen wonen, hij zag boeren !

Eenmaal thuisgekomen nuttigden wij een lunch op het terras. Rond om ons scharrelden de kipjes. Het was op dat moment heerlijk weer. Helaas ging het regenen, net toen wij erop uit wilden gaan.

Met zijn vijfjes stapten wij in de fiat panda en reden naar Nieuw Scheemda. Daar is het Swienen Paradies (varkens paradijs). We schuilden nog wat in de grote, oude boerenschuur. Daar was een winkeltje met varkens-produkten, zoals papieren zakdoekjes van het merk “Snif” en een varkens-koekoeksklok die oink oink zei wanneer het hele uur sloeg.

Toen het droog was gingen we naar buiten en kregen een grote wandeling over het complex. Wij bezochten alle varkens en zwijntjes. De eigenaar gaf ons tekst en uitleg en verschafte de dikbuikjes van wat appelschijfjes.
Het was een vrolijke knorrige boel daar. Er warengrote, kleine, dikke, dunne, europese, Nieuw-Zeelandse, met krulletjes in de staart, zonder krulletjes, met veel haar, zonder veel haar en ga zo maar door. Voor de echte liefhebbers 54 foto’s van deze uitstap:

Na ons bezoek reden wij terug naar huis, waar wij uitgebreid dineerden. Nadat ook onze buikjes vol waren reden wij door Scheemda naar het station. Daar wandelden wij wat rond en genoten van de omgeving. Hierna tuften wij via Westerlee naar Oude Pekela. Van daaruit naar Wedde, Vriescheloo, Bellingwolde naar Blijham, Winschoten en toen de zon echt onder was weer terug naar huis. Moe maar voldaan gingen we slapen.

vrijdag 22 mei 2009

21 mei 2009: Hemelvaartsdag

2009-05-21 010


Hij nam hen mee de stad uit, tot bij Betanië. Daar hief hij zijn handen op en zegende hen. Terwijl hij hen zegende, ging hij van hen heen en werd opgenomen in de hemel. (Luk 24:50-51)EN OOK"Ik laat u niet als wezen achter..."(Joh 14:18)

Daarom voelen wij ons ook niet eenzaam. Ook al zitten we hier ver weg van het bekende, vertrouwde. Wij zijn niet alleen.God is met je, al de dagen van je leven ! (Matt. 28: 20 c)

Vandaag is het hemelvaartsdag. We zijn een dagje vrij. We waren al vroeg op. Zo konden de kippen zoals gebruikelijk rond half 8 ontbijten. We bekeken op internet het weerbericht en de buienradar. Er werd tegen de middag regen voorspeld, maar de buienradar met satellietbeelden lieten geen buien zien die hierheen zouden komen. Dus besloten we er vandaag op uit te trekken.

De kippen hadden hun buikje vol, nu mochten wij. Thee, sapjes en stevige bruine boterhammen met pindakaas. Brandstof ! We hebben het de afgelopen dagen zo druk gehad. Zo komen morgen Marcel’s ouders logeren.Suzanne ruimde zowat alle ruimtes van huis en tuin op en bracht alles op orde voor de logees. Maar er was ook tijd voor ontspanning.

We pakten onze fietsen en gingen op weg. Bijna 40 kilometer legden we af. Van Scheemda via Midwolda naar Nieuwolda. Daar was een braderie/rommelmarkt. We vonden er een tuinklauw (soort hark). Bijna niet gebruikt en men vroeg 5euro. Voor kenners: een koopje !

Na Nieuwolda fietsten we via ’t Waar onder Wagenborgen langs naar Siddeburen. Daar was een brocante fair. Veel kouwe kak daar, maar gelukkig ook veel plaatselijke boertjes. Het was er heel leuk en gemoedelijk, en prachtig gelegen in een boerderij met tuin aan de rand van Siddeburen. We keken zo uit over de weilanden (hier in Grunningen zegt men tegen alles weiland. In Holland zegt men: weiland tegen iets waar vee staat en akker tegen iets waar verbouwd wordt). De eerste aren waren al te zien.
We fietsten van Siddeburen naar Noordbroek. Onderweg zagen we een veulentje, het ras Haflinger. Hij dartelde door de wei. Hij durfde niet al te dichtbij te komen, maar het was een leuk schouwspel en de telelens doet wonderen.

In Noordbroek was een cultuur route aangelegd. We bezochten de eeuwenoude kerk en aten bij de plaatselijke smikkelwagen (verrijdbare snack-kar) een vette hap. Suzanne de lekkerste eierbal die zij ooit had gegeten, Marcel een mexicano om weer wat pit te krijgen voor de verdere fietstocht.
Van Noordbroek reden we weer naar Scheemda. Onderweg plukte Suzanne wat fluitekruid en andere bermbloemen. Het was een heerlijke fietstocht. En we gingen met lege handen weg en kwamen met een tuinklauw en een grote bos bloemen terug.
Voor wie de foto’s wil zien is hier een link:
http://outdoors.webshots.com/slideshow/572264035sOiMJK

En wie net als wij morgen ook vrij zijn: een fijn weekend verder.

Marcel en Suzanne

woensdag 20 mei 2009

Terugblik 4: Twintig mei 'en

d357


Vandaag is het exact 10 jaar geleden dat wij getrouwd zijn. De tijd is erg snel gegaan, anderzijds is er in die tijd erg veel gebeurd en veranderd.
Sommige gasten leven al niet meer, met anderen hebben wij het contact in de loop der jaren verloren. Maar er zijn er veel met wie wij natuurlijk nog contact hebben.

De dag, 20 mei 1999 begon vroeg. Marcel besloot toch nog even een ander overhemd te kopen. Suzanne moest naar de kapper en de make-up. De fotograaf haalde Marcel rond 11uur op en we reden samen uit Capelle naar Lekkerkerk. Nadat wij samengevoegd waren reden wij door de polder voor een foto-reportage. Eenmaal terug bij Suzanne’s ouders was de naaste familie inmiddels gearriveerd. Na wat koffie/thee reden we naar het gemeentehuis van Capelle aan den IJssel. Daar werd het huwelijk rond 3uur gesloten. Daarna reden wij met onze old-timer en in een stoet, in een file (jawel, die waren er toen ook al) terug naar Lekkerkerk, Amicitia. We hadden een brood-maaltijd met soep. Om 19uur werden wij in de kerk even achter dit zalencentrum verwacht. Precies toen wij naar buiten stapten, begonnen de klokken te luiden, dat was bijzonder getimed.

Het was druk in de kerk en we moesten lang wachten. De dominee woonde namelijk in Den Haag en stond (jawel daar is ie weer) in de file. Iets van 10 over half 8 rende hij de kerk in en struikelde nog net over de laatste tree van het portaal de kerk in. Na een mooie dienst liepen wij weer terug naar de zaal waar we een receptie hadden. En zo vloog de dag voorbij. Maar zoals jullie zien, we weten nog wel hoe de dag verlopen is !

De volgende dag bleek dat er zich op de achtergrond nog iets had afgespeeld. Suzanne’s toekomstige baas probeerde Suzanne te bellen voor een uitnodiging voor sollicitatiegesprek. Wij bleken niet bereikbaar ! Dat was achteraf niet zo wonderlijk op zo’n huwelijksdag.

Donderdag trouwden we, op vrijdagmiddag solliciteerde Suzanne nog in allerijl, zaterdagochtend gingen we op huwelijksreis naar Gran Canaria. Een weer later trouwens belden we vanuit een plaatselijk klein dorpje en hoorde Suus dat ze was aangenomen. Wonderlijk zoals er voor ons was voorzien: wij gingen wonen in Krimpen aan de Lek, en op het moment dat wij er gingen wonen, kreeg Suzanne de kans daar ook te werken. Het zo dichtbij wonen/werken is jarenlang een groot genoegen geweest.

Even een andere terugblik; 20 mei 2008.
Vrijdag 16 mei hoorde Marcel dat hij een vervolggesprek kreeg bij zijn huidige baas. En die zaterdag 17 mei spraken wij de aankoopmakelaar. Na het maken van afspraken gaven wij groen licht om op ons huis te bieden. Die dinsdag 20 mei 2008 werd een gekke dag. Een teamleidster van Marcel’s vorige werk gaf een feestje thuis, omdat zij zoveel jaar in dienst was. Wij konden die avond, 9-jarig huwelijk niet samen zijn. En daarnaast speelde op de achtergrond dus een lopende sollicitatie en de start van bieden op ons eerste huisje. Prompt werd Marcel die avond natuurlijk gebeld. Zijn mobiel stond op “stil”. Dus ergens achteraf luisterde hij het voicemailbericht af; de aankoopmakelaar vroeg mij zo spoedig mogelijk terug te bellen; beetje lastig natuurlijk. Bij thuiskomst rond kwart voor 10 belden we hem snel op; hij kreeg een tegenbod op het huis en stelde voor weer een iets hoger bod van onze zijde te doen. Dat was spannend ! En dan dus twee dagen later, 22 mei, weer op sollicitatiegesprek, maar nu in Appingedam. Gekke dagen waren dat !

20 mei 2009 zal waarschijnlijk minder onzeker zijn dan de bovengenoemde twintig mei’s. We zullen zien. We wensen jullie in ieder geval een fijne dag toe.

Marcel en Suzanne

vrijdag 15 mei 2009

Terugblik 3: Solliciteren en eerste keer Scheemda

709e


Donderdag 15 mei was het. Precies een jaar geleden.
Nadat Marcel op 6 mei 2008 zijn sollicitatiebrief had gezonden, kwam er al na een paar uur een reactie. Ik werd uitgenodigd mee te doen aan een aantal online testen om te onderzoeken of ik een geschikte kandidaat zou zijn. Ik rolde door de proeven en het bedrijf dat de werving en selectie deed, nodigde mij uit voor een gesprek. Gezien de afstand Krimpen aan de Lek - Hoogezand, mocht ik bepalen wanneer het gesprek zou plaatsvinden.

Donderdag 15 mei 2008 om 11uur leek mij wel wat. Stiekum maakten wij ons op voor deze dag. (alleen wederzijdse ouders wisten wat ons te wachten stond) . Suzanne's ouders reden ons die dag, zodat ik uitgerust aan het gesprek kon komen een ook zij de omgeving eens konden zien. Half 7 reden we die morgen weg, voldoende tijd dus om naar Hoogezand te rijden. Alleen staakte het openbaar vervoer die dag (dus was het ongekend druk). Om kwart voor 9 passeerden wij pas Utrecht, op weg richting Almere en Lelystad. Daar kwamen we, te midden in de velden, zonder op- of afrit, in een file te staan. De gehele A6 was afgesloten wegens een ongeval. De klok tikte. We overwogen het bedrijf waar ik moest solliciteren, te bellen dat ik later zou zijn. Ik deed het niet, dat staat zo stom !

Uiteindelijk ging het verkeer weer rijden en bij de brug tussen Flevoland en Noordoostpolder begonnen net de lampen te knipperen en de slagbomen te zakken. Met hoge snelheid schoten we er nog even onderdoor. We raceden door Friesland, kwamen bij Groningen stad weer in de file wegens wegwerkzaamheden. Daarna spurten we door naar Hoogezand, 11.03uur arriveerden we bij onze bestemming. Snel hees ik een net jasje aan en deed een das om, en zo rende ik het kantoor in. Ik werd gerust gesteld en kreeg wederom een test, nu op papier. Daarna volgde het gesprek. Na een uur of wat stond ik weer buiten.

Daar wachtten in de zon Suzanne en haar ouders mij op. We reden naar Midwolda, waar we een krentenbol en wat drinken nuttigden langs de akker. om half 2 hadden we een afspraak met een makelaar in Scheemda. Daar waren we tot dat moment nog nooit geweest. We bezochten een huis aan het spoor, met daar achter uitzicht over de landerijen. Prachtig uitzicht, maar het huis was in dusdanige staat dat het beter is het direct maar af te breken en nieuw te bouwen. Wij voelden niet veel voor deze klus en dropen af. (tot dusver niemand trouwens, het staat nog te koop. Nog liefhebbers ?)

Hierna reden wij met dezelfde makelaar naar nog een huis; een tweede keus zegmaar. Maar we waren er toch, dus... Eenmaal binnen gekomen overviel ons een gevoel: Dit is het ! Na het aanschouwen van de tuin (die rond deze tijd natuurlijk op z'n mooist is) waren we verkocht.

We namen afscheid en wandelden nog wat door het dorp. Aan het einde van de middag aten we wat bij onze chinees en wandelden rond 6 uur nog eens langs het huisje en door de straat.
Hierna reden we terug naar Krimpen aan de Lek waar we rond half 11 weer aan kwamen. 16uur waren we van huis geweest en niemand wist wat we hadden gedaan...
Marcel en Suzanne

donderdag 14 mei 2009

Moestuin deel 8: wij hebben alleen maar zonnestralen !

2009-05-12 006


Wij hebben geen vage straling in onze tuin; Scheemda was vandaag in het nieuws. Voor een bepaalde winkel zouden afstandbedieningen van auto's niet werken. Wij hebben geen last van vreemde straling, wij hebben alleen zonnestralen.

Zaterdag typten wij ons vorige bericht en stapten in de eerste trein uit Scheemda. Dat was het begin van een lange vermoeiende reis. Door werkzaamheden aan het spoor moesten wij in Zwolle, Deventer en Amersfoort extra overstappen. De treinen zaten ondanks het tijdstip (8uur 's ochtends) bomvol en de aansluitingen waren soms erg krap; zo krap dat wij de aansluiting nog net uit konden zwaaien. Uiteindelijk belandden we in Gouda, waar Suzanne's ouders ons kwamen ophalen. Na wat koffie en thee waren we toch al gauw aan eigengemaakte groentensoep toe, onze dag was immers vroeg begonnen. Na dit lekkere maal wandelden wij naar volkstuintjes in de buurt; een oom van Suzanne "tuint" daar ook. Hij was er niet. Maar het aanschouwen van de tuinen leerde ons veel; ten eerste over hoe te werk te gaan, alternatieven, maar ook het volgende: Wij in 't noorden hebben een beginnende moestuin. Die is op harde, koude kleigrond. De tuinen in het warmere zuiden, met veel meer losse grond, waren al veel verder in het seizoen; er stond sla om zo op te eten, en andijvie en radijsjes die al doorschoten. Bij ons in Scheemda niets van dat; wij moeten nog beginnen !

We haalden de broer van Suzanne, Corné en aten in Lekkerkerk nog een lekkere hap, maar moesten toen al snel weer terug naar het station; de terugreis !
De alleraardigste conductrice hoorde ons verhaal aan van die ochtend en zag dat er geen zitplaatsen meer waren in de coupé. Van haar mochten we eerste klas reizen ! Dat was een mooie pleister voor de wonden. Na een wat relaxtere, maar desondanks vermoeiende rit, kwamen we aan in ons Scheemda.

De buurman wachtte ons al op; hij kocht eieren voor ons en zocht de grootste uit ! Dat hebben we geweten; zondagmorgen aan het ontbijt hebben wij er erg van genoten; dat is nu een vers ei ! Nu maar hopen dat Pippi en Witje "het" ook leren op den duur, dan hebben we eigen eieren.

Na dit ontbijt bezochten wij de kerkdienst alwaar een spreker uit Engeland was. Hij kwam van oorsprong uit Trinidad/Tobago. Je kunt vertrouwen op je verstand, maar het is wijzer van ervaringen van anderen te leren en hun advies op te volgen, was de boodschap. En zo hopen Suzanne en Marcel, ondanks dat zij hun draai hier in Groningen vinden, toch nog altijd uit te gaan van verstandige woorden van hen die "het" weten kunnen en bovenal van de Heer !
We spraken de voorganger nog even na de dienst; hij kende de kerk die wij drieënhalf jaar geleden bezochten tijdens onze vakantie op het eiland Tobago. Leuk was dat !
Die middag rustten we lekker uit van de vermoeiende dag ervoor.

Hierna begon de werkweek. Die tuin hè ! Wat een werk. Als Marcel uit zijn werk komt, voegt hij zich bij Suzanne die al heel de dag bezig is in de tuin. En zo gaan we samen verder, eten wat, zorgen dat de beestjes ook wat eten en gaan dan verder. Zo'n tuin vergt echt veel tijd. Maar we hebben er veel plezier van en genieten er dus ook van.
Door de harde wind en de afwisselende zon met zo nu en dan wolken, schommelt de temperatuur in de kas enorm. Maar het groen in de tuin groeit. De plantjes, het gras, de bomen, alles is nu mooi fris groen.


Voor nu een fijne avond en een fijne week verder, Marcel en Suzanne

zaterdag 9 mei 2009

Terugblik 2: Ontmoeting

Hier een tweede bericht metterugblik.

Zaterdag 9 mei, het weekend van moederdag. En dit dan in het jaar 1998 !

Dat was de dag dat Suzanne en Marcel elkaar leerden kennen; net als in 2009 valt de dag 9 mei op zaterdag en is er morgen, zondag 10 mei, moederdag. Wat het weer betreft voorspelt men vandaag ook goed weer. Dat was in 1998 ook zo. Vrijdag 8 mei was de eerste zonnige dag in dat jaar, zaterdag 9 mei was het nog iets warmer rond 21 graden; en beschut konden we lekker van het zonnetje genieten in Scheveningen.

We leerden elkaar kennen in de trein en, toevallig of niet, vandaag in 2009 zitten we weer in de trein. Ditmaal om naar het westen af te reizen. Wij waren eerst van plan om in juni tweemaal vlak achter elkaar naar het westen te gaan in verband met verjaardagen. Nu hebben we ervoor gekozen dit beter te doseren. Wij gaan nu ene maal en zullen bij de ouders van Suzanne op bezoek gaan. In juni bezoeken we dan Marcel’s ouders weer.

Een mooie dag om weer terug te kijken. Wie had toen kunnen denken dat wij na een jaar zouden trouwen en na elf jaar ergens in Groningen te wonen, in de plaats Scheemda (tot een jaar terug nog nooit van gehoord ! ).

****

De afgelopen dagen waren druk. Op Marcel zijn werk is het enorm druk qua hulpaanvragen. Ook de dagen dat wij gesloten waren eisen hun tol qua post en telefoontjes.

Suzanne had het ook erg druk. De laatste dagen regent het. Dat is voor de tuin wel positief, maar het onkruid groeit nu met de minuut. Je kunt beter onkruid verbouwen dat groente, das een stuk gemakkelijker !

Met de kippen hadden we ook nog een avontuur. Terwijl Suzanne haar ouders woensdag belde met de mededeling dat wij vandaag komen, keek Marcel met een kopje thee in zijn hand naar de kippen. “Witje” greep een strohalm en sabbelde eraan. En slikte een deel door, en meer, en meer en nog meer. De lengte van de strohalm was echter tweemaal Witje.

Snel werd de kop thee en de telefoon neergelegd; Marcel nam na wat moeite Witje in de houdgreep en Suzanne greep de stro uit zijn keeltje.

Hierna ging de kip weer naar zijn maatjes. Maar wist u dat kipjes kunnen huilen ? Wat piepte en huilde het dier daarna.

Na wat extra graantjes en vertroeteling door Meneer Nilsson en Pippi was het gelukkig snel vergeten en gingen hun dagelijkse bezigheden weer verder.

Kortom, die kleine kippen zijn net kinderen ! Vandaag moeten zij zich helaas zelf amuseren zonder ons, wij vertrekken al vroeg met de trein.

Een goed weekend,

Marcel en Suzanne

woensdag 6 mei 2009

Moestuin deel 7: de kas, eindelijk !.. en kippenwetenschap

2009-05-05 003


In ons vorige bericht schreven wij al over de kipjes. Wij gaan hier graag nog dieper op in. Onze kippen hebben een sociaal leven, maar hebben wel een bepaalde hiërarchie. De haan heeft de leiding. Die neemt vaak de eerste stap, hij beschermt de twee hennetjes. De haan eet ook het meest, hij is het grootst. Als er voldoende te eten is, kloekt hij (kan nog niet tokken) om de hennetjes te lokken.
De kippen doen alles samen. Samen eten, samen zandbadjes nemen, samen de grond (zand) uitgraven, samen in de zon zitten. Eén van de drie neemt het initiatief, de rest volgt. En steeds neemt een ander een stap, de rest volgt vanzelf. Heel sociaal. Uitzonderingen ? Jawel, als er een klein hapje is , dan is ieder voor zich. Voorbeeld: je stopt één worm in de ren. De kip of haan grijpt de worm en gaat luid gillend en piepend door de ren heen en weer rennen, zijn/haar delicatesse-hapje beschermend.

Dit waren de kippen. Zondag was een regendag, maar maandag scheen de zon lekker. Ondanks het feit dat de kas nog niet geheel afgesloten was, zijn wij stekkies gaan planten. Ook hebben wij de tuin uitgeharkt, er zijn bergen bloesemblaadjes uitgeharkt.

Vandaag was bevrijdingsdag en is Marcel vrij. Het weer was iets minder, al was het heel de dag droog. Eindelijk arriveerden de laatste twee glasplaten en hebben wij de kas kunnen af sluiten. Wij hebben zaden uitgezet in de tuin, stokbomen, erwten, een frambozenstek enzovoort. Bij alle geplante zaden en stekkies plaatste Suzanne mooie gele bordjes. Anders weet je echt niet meer waar wat staat. De appelboompjes (ah, daar zijn ze weer !) van de buurman hebben deze week gebloeid. Nu dan vallen alle blaadjes in de tuin. Met die blaadjes komen er ook rupsjes. Suus heeft dus een groot deel van de dag op de kniëen gezeten om de rupsen te verwijderen. Daarna spande zij een vlies over de opgekomen plantjes.

Groetjes, Marcel en Suzanne

zaterdag 2 mei 2009

Eén, twee, drie, weg is het ongedierte

...en hiermee doelen we niet op het overlijden van de dader van de aanslag in Apeldoorn. We schrijven over de kippen die in een paar tellen onze tuin ontdoen van ongedierte en onkruid.

Deze eerste mei hebben we het rustig aan gedaan. In tegenstelling tot de rest van het land hadden wij tot 2 uur deze middag mist en bewolking. Toen pas brak de lucht en scheen de zon. Omdat Suzanne al een aantal dagen buikgriep heeft, zijn we in en rond het huis geweest. Nu de zon ging schijnen, zijn we op het plaatsje bij de kippen gaan zitten en liggen. We spanden wat gaas langs de poorten en zetten het poortje van de ren open. Binnen een tel zaten de kipjes buiten. Alsof ze hier al weken naar uitkeken, struinden ze het gehele terras af, op zoek naar grasjes, mosjes, miertjes, torretjes, roze bloesemblaadjes, en alles wat enigzinds te eten leek. Ze waren door het dolle heen en piepten en kloekten er wat op los. Gezamenlijk bezochten ze ieder hoekje van dat wat zij weken vanachten gaas hadden aanschouwd. En... bij tijd en wijlen renden ze de ren in om wat water te drinken en om in het huisje te kijken of daar stiekum ineens voer was gelegd. Maar helaas, voer is er pas 's avonds om 18.30uur.

De kippen zijn erg van de tijd. Rond 6uur begint het verheffen van de stemmetjes, er wordt dan uitdrukkelijk harder gepiept en gekloekt. Wanneer het dan half 7 is, zitten ze gereed voor het maal. Na het diner nog wat scharrelen in de ren, om daarna rond half 8 tezamen het huisje in te gaan om op stok te gaan. Dit ritueel herhaalt zich iedere dag !

Morgenochtend om half 8 gaat de poort weer open, komt er vers voer en begint de nieuwe dag.

Fijn dat de kipjes zo'n onbezorgd leventje hebben. Dat is in de wereld wel anders. Gistermorgen reden Suzanne en Marcel naar Winschoten, daar was vrijmarkt. Wat opviel was dat de markten hier toch anders zijn dan wat we gewend waren; in Groningen wordt veel kleding verkocht en zijn er diverse verkopers van stekjes voor groenten, fruit en bloemen. Omdat wij toch zelf stekken, hebben we niets gekocht, maar leuk was het wel.

Omdat Suzanne toen al niet zo lekker was, reden we erna naar huis en zetten we rond 12uur de televisie even aan om te zien wat er zich in Apeldoorn afspeelde. We verwachtten een vrolijk, maar cliché zaklopen, kegelen en al dat meer. Ditmaal is koninginnedag verstort door iemand met duivelse plannen. Het feest stopte, mensen waren teneer geslagen, angst is ingeboezemd. We hopen dat Koninginnedag 2010 weer mooi zal worden.

Na de lunch en nadat we dezelfde televisiebeelden 10x hadden gezien, stapten we weer in de auto. We reden naar Loppersum, een dorpje voorbij Appingedam. We waren getipt dat hier traditioneel een grote vrijmarkt was. Onderweg schoten we nog wat plaatjes bij de koolzaadvelden bij Nieuw-Scheemda.

Eenmaal in Loppersum aangekomen stonden er borden die verwezen naar een parkeerterrein. Wel stonden er langs de weg al vele auto's, maar oom agent had die behendig allemaal voorzien van een geel aandenken.

Bij het parkeerterrein bleek je na een tijd wachten een erf op te rijden waar je tegen betaling van twee euro mocht staan. Zuinig als we zijn keerden we om en reden richting het dorp Winneweer. Bij een boerenakker parkeerden we en wandelden we over een pad over de akker zo Loppersum in. Onderweg zagen we nog tulpenvelden. Toen de trein voorbij reed, schoten we wat foto's; het is net of de trein over de bloemen rijdt !

In Loppersum was het druk, maar gemoedelijk. Door het gehele dorp waren kraampjes met wederom veel stekkies en plantjes. Zegmaar iedereen zat voor zijn voordeur van zijn huis met een kleedje of een tafel vol spul waar zij vanaf wilden. Tussen al die huisraad, curiosa en rommel vonden wij een eierkoker. Die vonden we heel grappig en kostte ons ene euro. En het ding kon zo nieuw in de doos, en zo hadden we een leuke aanwinst.

Na de heerlijke wandeling terug reden we mooi binnendoor op huis aan. We hebben ondanks het gebeurde en de buikgriep van Suus toch een leuke dag gehad, dat laten we niet te snel roven !

Plaatjes van de kippen op ons plaatje, de trein over de bloemen en de eierkoker staan hier:

http://travel.webshots.com/slideshow/571634181jBOVVD

Fijn weekend allemaal, Suus en Marcel.