woensdag 5 mei 2010

Terugblik 7: vijf mei tweeduizend vijf

Verzamelt u geen schatten op aarde, waar mot en roest ze ontoonbaar maakt en waar dieven inbreken en stelen... .
(Mattheus 6 vers 19)


Terwijl een groot deel van Nederland vandaag stilstaat bij de gebeurtenissen van 65 jaar geleden of van gisteren op de Dam, blikken wij terug op de bevrijdingsdag exact 5 jaar geleden. Donderdag 5 mei 2005, bevrijdingsdag en hemelvaartsdag tegelijk.
Het was die dag dat
Marcel een periode afsloot in zijn leven.

De voorgeschiedenis:

In 1987 ging Marcel op kamp met de padvinders van de Johan van der
Veeckengroep uit Capelle. Omdat de groep 20 jaar bestond, gingen wij 4 weken naar Amerika. Een bijzondere reis voor een jongen van 13. Een van de andere padvinders was vriend Eddie met wie ik veel optrok. Die jongen verzamelde blikjes, van frisdrank tot bier. Samen met hem probeerde ik op doorreis langs de oostkust van de VS zoveel mogelijk blikjes voor hem te verzamelen. Er was onder andere een speciale set met Disney figuren vanwege 15 jarig bestaan van Disney World. Tassen vol blikkies vlogen mee terug naar Nederland.

Mijn enthousiasme was gewekt !

In de winter erna, rond kerst 1987 besloot ik ook blikjes te gaan verzamelen en dat ging in het begin erg hard. Ik vond veel blikjes op straat en de winkels boden ook een ruim assortiment. Toen het allemaal wat serieuzer werd namen familie, vrienden en kennissen altijd blikjes mee uit het buitenland.

Groei
Omdat de stroom nieuwe blikken ontembaar was, besloot ik mij rond 1992 te
specialiseren op Coca Cola. De rest van de blikjes verdween van lieverlee en in de loop van de tijd kwamen er ook meer colaspullen bij. Zo kon ik zelfs een oud automaat verkrijgen al dat soort zaken. Toen wij in 1999 trouwden verhuisde alles vanuit mijn slaapkamer naar de gehele zolder van ons kleine poppenhuisje aan het Oranjenassauplein in Krimpen aan de Lek. Meer en meer werd ook de berging beneden in genomen en eind 2000 verhuisden wij naar de Neptunushof waar de verzameling de grootste slaapkamer en driekwart van de zolder tot zijn beschikking kreeg.

Door naar beurzen te gaan en te ruilen lukte het mij zelfs om de serie van 50 verschillende disney blikjes bij elkaar te verzamelen, die ik ruim 10 jaar daarvoor voor Eddie verzameld had.

De verzameling colablikjes groeide uit
tot een van de grootste van het land en dat kreeg bekendheid door artikelen in de plaatselijke krant Postiljon, het land dagblad RD en het bedrijfsblaadje van mijn toenmalige baas.


Internet en Atlanta
In 2000 ontdekte ik internet. Op veilingen als eBay bleek een grote handel te zijn in blikken uit heel de wereld. Ik ruilde met mensen van alle uithoeken van de wereld, maar kocht ook veel blikjes van handelaars op het net.

Met name de verzendkosten waren een grote kostenpost, maar als tweeverdieners was er wel wat geld over voor de verzameling.

In 2001 ging een lang gekoesterde wens in vervulling: het bezoeken van het Coca Cola Museum in Atlanta, Amerika.
We hadden een reis gewonnen en bezochten de stad, het olympisch park en het museum (dat ik al van veel verschillende plaatjes, verslagen en foto's kende). Hier staat Suzanne in een replica van een sodabar van de begintijd van Coca Cola, rond 1886.


De reis naar Atlanta is erg bijzonder en leuk geweest, maar toch is deze reis een soort keerpunt geweest. Het was daags na de aanslagen van 11 september en de sfeer was vreemd en heel intens.
En eerlijk gezegd: het museum viel me tegen, gaf me weinig voldoening. Zo bijzonder vond ik het nou ook weer niet.
Maar goed dat de reis gewonnen was, zo kostte het ons niet teveel geld en hadden we het toch gezien.

World Wide Web
De jaren erna ging veel tijd op aan het zoeken naar nieuwe blikken op internet. Ik ontwikkelde een netwerk van contacten rond heel de wereld en daar kwamen dagelijks nieuwe mensen bij. Vrijwel dagelijks kwam de postbode met pakketjes aan de deur en de verzameling groeide en groeide.

Eind 2004 kwam het nieuws dat de woningbouwvereniging onze kozijnen zou
gaan vervangen. De angst sloeg mij om de oren. De verzameling, inmiddels ruim 6500 verschillende uit 128 verschillende landen, stond altijd droog in een lucht- en lichtdichte kamer en zolder. Wat moest ik aanvangen ? Ik kon er mijn hoofd over breken, maar besloot dit probleem voor mij uit te schuiven en stortte me weer driftig op de zoektocht naar nieuwe blikken; de toestroom nieuwe blikjes was niet te stuiten. Ik ontving veel pakketjes, bekeek de inhoud en legde die in doos en al op de stapel andere pakketjes. Ik had immers geen ruimte en tijd meer om ze netjes in stellages te zetten.

Ziek en toch op vakantie
Eind van dat jaar, december 2004, werd Suzanne ziek. Erg ziek, en dat heeft
geruime tijd aan gehouden. Een geplande vakantie naar Mexico in februari 2005 dreigde in het water te vallen en ons leven werd danig bepaald door het ziekzijn van Suus. Eind januari belandde zij in het ziekenhuis, maar vlak voor de vakantie werd Suzanne wonderbaarlijk genezen en konden we toch met vakantie gaan. Sterker nog, we mochten gratis 4 dagen langer dan gepland (vluchten werden overgenomen door een andere vliegmaatschappij).

In Mexico hadden we een goede tijd. Het was een vrijwel onbewoond en onderontwikkeld eilandje waar het heel fijn en puur was. Het enige dorp was 3 kwartier lopen vanaf het hotel en alles deed je op je blote voeten. Hier een foto van een restaurantje in het dorpje. Colablikjes waren hier nauwelijks te vinden, aan het einde van de week was er sowiezo niets meer te koop. Op zaterdag kwam de enige vrachtwagen op het eiland en die bevoorraadde de winkeltjes. Enkel op de terugreis via Cancun vond ik wat colablikjes, maar mijn hoofd stond er niet zo naar.
De toestroom van nieuwe blikken had de laatste maanden sowiezo een beetje stil gelegen door dat Suzanne ziek was geweest.

Een ommekeer
Eenmaal thuis werd ik weer herenigd met de
verzameling, maar het gevoel was anders. Ik vond er geen voldoening meer in.
Het was alsof tegen mij door een liefdevolle stem werd gezegd: “Marcel, die verzameling ! Die verzameling colablikjes, die is niet verkeerd. Daar is niets mis mee.Maar hoe jij ermee omgaat Marcel, dat is niet goed.

Ik kreeg inzicht en ontdekte dat de situatie niet in balans was. Er moest iets veranderen ! Er ging teveel tijd en geld in de verzameling zitten.
Had ìk nu de verzameling, of had de verzameling mij ?!?!!


Ik had kunnen kiezen en dubben om de juiste balans te vinden. Maar beter was om radicaal te breken. Ik werd gezegend met een goede vriend die interesse had de gehele verzameling in ene keer geheel van mij over te nemen. Ik kreeg er een goed bedrag voor, het was een goede deal.
Wanneer ik er voor gekozen had alles los, stuk voor stuk te verkopen, dan had ik er voor zeker meer geld aan verdiend. Maar dan zou ik nog veel tijd kwijt zijn aan het verkopen van de blikjes en dat was nou net niet de bedoeling.

De koper had er ook een goede koop aan, hij kon zijn verzameling aanvullen en dat wat hij al had, verkocht hij met meer winst dan de gehele koop gekost had. Voor hem een goede deal, en voor mij, ik was er in een klap van af !

05-05-05 was het zover. Deze Bevrijdingsdag werd een super Bevrijdingsdag ! Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds reden we met twee auto’s vol dozen op en neer. Aan het einde van de dag, was alles weg ! Dit was het einde van de colaverzameling, het einde van een periode van ruim 17 jaar.


Na het afscheid

En de periode erna was ik er van los gemaakt.
Ik had ineens veel tijd over. Ik had ineens ook geld over. En dat niet alleen van de verkoop, maar ook dat wat over bleef van het niet aanschaffen van nieuw spul. De rode auto kwam, er kwam een nieuwe computer, we konden nogmaals ver op reis, hadden meer tijd voor elkaar, kortom we hebben een heel gezegende tijd gehad. En nu, vijf jaar later kan ik terug kijken op een bijzondere periode. In die periode drink ik nog altijd graag Coca Cola, maar ik kan met een oprecht hart zeggen, dat de verzameling NOOIT heb gemist. Ik ben bevrijd !

Het leven dat ik voor die verzameling in de plaats mocht krijgen heeft veel meer waarde, veel meer diepgang. Niet alleen de verzameling verdween, ook muziek, films, spullen enzovoort. Onze bezigheden veranderden, onze interesses, ons geloofsleven.
Ik ben dankbaar inzicht te hebben gekregen. Het was niet dat ik slechte dingen deed met de verzameling. Maar het was niet in balans. Ik ben dankbaar dat ik dat inzicht gekregen heb en ik ben blij en dankbaar de gelegenheid toen aangegrepen te hebben. (inzicht hebben is namelijk 1, maar er dan ook wat meedoen is een 2e)
En dat ik de gelegenheid greep was echt niet omdat andere mensen in mijn omgeving dit van mij verlangden of mij aanmoedigden; in tegendeel.
Maar het is goed geweest en ik vind het fijn dit verhaal met u te delen.

Wanneer u / je hier nader over wilt praten / mailen, je weet me te vinden.

Een fijne bevrijdingsdag toegewenst,

Marcel (en Suzanne)

Wie meer foto's van de verzameling wil zien klikt hier !