dinsdag 1 juni 2010

Afscheid nemen is soms helemaal niet leuk - Deel 2

Op 1 augustus verleden jaar berichtten we ons afscheid van haan Meneer Nilsson, vandaag moeten we berichten dat vogel Ko er niet meer is.

Vogel Ko is ooit in Krimpen aan de Lek aan komen vliegen. Dat was in juli 2006.
In het begin was hij depressief en zwak. Maar rond kerst 2006 werd hij tam en meer energiek.
Hij kreeg een mooie plaats daar in de woonkamer. Hij was wel blij, maar deed met ons mee als we vermoeid en belast waren van het dagelijkse leven in het westen. In het voorjaar van 2008 werd ons geopenbaard dat we hier naar Groningen zouden verhuizen en toen zei Marcel: "Als Ko mag mee verhuizen, dan is hij ons eeuwig dankbaar."

En zo was het. Hij zat in de kooi voor in de vrachtwagen met de piano, op weg naar Groningen. En ter hoogte van Drenthe werd hij steeds vrolijker.
Hier in Scheemda was hij als herboren, oh zo vrolijk. Een leuk gezelschap voor Suzanne die nu hele dagen aan huis bezig is.

Maar rond Marcel's verjaardag werd de valkparkiet ziek. Hij gaf over en was voor dood verlamd. En herstelde steeds, maar bleef ziek.
Dat acute verlammen was inmiddels over, maar van tijd tot tijd gaf hij wel over. Dat is erg vies, overal zaadjes met slijm; rond de kooi, de vloer, het plafond, noem maar op. En het is bovenal erg zielig.

Zodoende zijn wij in overleg getreden met een dierenarts. Er was geen andere keuze dan Ko in te laten slapen. En natuurlijk was hij naar en bij de dierenarts supervrolijk en energiek. Maar het is beter zo. We zullen ons kameraadje erg missen.
Hij was toch een vast punt van ons gezin dat mee verhuisd is naar het noorden.

Volgende keer hopen we weer leuker nieuws te berichten. Hopelijk is het hoesten van Suzanne dan ook weer geminderd.

Marcel en Suzanne