donderdag 9 september 2010

Een vreemde snijboon en een heilige boon !




Het oogsten gaat maar door, zie hier onze gele spekbonen.
Ze zijn wat vreemd om te zien,
en nee…het zijn geen sperziebonen en ook niet echt snijbonen. Het zit er tussenin zegmaar.

Ze hebben het lange uiterlijk van snijbonen en de ronde vorm van sperziebonen.
Ze smaken heerlijk zoet en hebben geen draad. Het leuke van deze bonen is dat ze ee
n stukje geschiedenis uit de regio met zich mee brengen. Spekbonen werden hier in deze streek en net over de grens in Duitsland, in het verleden, als traditioneel gerecht met zoute spekjes gegeten.Wij burgeren nog altijd graag goed in en willen er niet voor spek en bonen bijzitten. We hebben nu naast de kloosterbonen van buurman Warrie dus ook spekbonen op onze menukaart staan.

De kloosterbonen van de buurman zijn met recht ook wel ”speciaal” te noemen. Ze komen voort (naar zijn zeggen) uit zaad van jaren en jaren geleden dat ooit achter de muren van het nonnenklooster in Heiligerlee (een dorpje naast ons) is opgekweekt.
Deze (heilige) boontjes zijn niet te koop en tot onze grote stress hangt het voortbestaan nu dus af van onze inspanningen om deze vrienden te conserveren voor de toekomst (de buurman heeft immers geen moestuin meer, en eet dagelijks van een maaltijdservice via het bejaardentehuis).
Wij moeten de laatste oogst door laten schieten, vervolgens laten drogen en het jaar daarop weer zaaien. Alleen baarde het ons al wat zorgen omdat de planten die op het akkertje van de buurman staan in niet al te beste conditie zijn. De kou en regen van de afgelopen tijd hebben ze flink aangetast. Zou dit het einde zijn van dit speciale bonenras die door de nonnetjes met veel liefde werd opgekweekt ?

Wij durven het de buurman nog niet te vertellen aangezien hij ons dit jaar nog trouw van deze witte boontjes heeft voorzien. Keurig gedroogd op de ouderwetse balkenzolder en verpakt in een doosje met als opschrift: ”kloosterstambonen met draad”. Wij vinden het natuurlijk allemaal heel aandoenlijk, alleen zijn Marcel en ik het nog niet helemaal eens met onze lieve buurman. Hij vindt de draad in deze kloosterbonen namelijk het einde, zoals hij zelf altijd zegt: ”je verneemt er haast niets van”. Alleen hebben wij dan de pech dat wij het wel vernemen en zijn er al een paar keer bijna in zijn gestikt. Zelfs na driftige schoonmaakpogingen van mijn zijde, of je ze nu vroeg of juist laat oogst, ze hebben een stevige draad. Hoe zouden die nonnenzusters dat vroeger gedaan hebben ? Afijn je moet wat over hebben om de geschiedenis te bewaren, het kost je wat !






















Het klooster zelf is er trouwens ook al niet meer.
Het is heel lang geleden afgebrand, en dan nog maar te zwijgen over de barre toestanden van die tijd rondom Heiligerlee.
Graaf Lodewijk van Nassau was niet zo’n lieverdje. Door zijn regie en onderdrukking was er veel honger in die tijd. Zijn leger stelde weinig voor, hij betaalde zijn mankrachten liever geen soldij dan wel. En toen de Spanjaarden de aanval ingezet hadden was daar snel het einde voor deze graaf, boontje komt om zijn loontje.

De Spanjaarden hebben hier ook flinke verliezen geleden.

Uiteindelijk wordt deze story in de boeken omschreven als een succesvolle actie van Nederlandse zijde met in de hoofdrol die boef graaf Lodewijk.
Of de gewone burger dat ook zo mocht ervaren is maar de vraag. Of het nu de Spanjaarden waren die heersten of deze graaf, die zijn leven gaf voor de vrede, het leven was zwaar in die tijd.
Misschien begrijpt u nu iets meer van onze bonenstress. Er zit toch wel een bijzonder verhaal achter, niet waar ?

Wij zijn in ieder geval flink in de bonen en hebben het er maar druk mee, het is tenslotte oogsttijd.
Wij houden nog even vol, want de herfst kondigt het einde al aan van ons moestuinseizoen van 2010. Zolang kunnen wij dus onze eigen boontjes doppen.

Hartelijke groeten, Suus en Marcel