woensdag 29 september 2010

Een weekendje in de lappenmand

Zaterdagmorgen vroeg lokte de zon ons naar buiten, het was fris maar ook heerlijk zonnig.
Marcel had een leuke rommelmarkt op het oog in Nieuwe Pekela en een klein stukje verderop zou er nog een zijn. Er even tussen uit zou ons vast goed doen. Helaas had de hevige verkoudheid zich uitgebreid in een flinke bronchitis, dus we zouden het niet te gek maken.


De rommelmarkt in Nieuwe Pekela was kleinschalig en niet druk. We zijn er via leuke landelijke weggetjes heen gereden en dat is nog altijd even bijzonder voor ons geboren westerlingen. We stonden al snel weer buiten met een grote was-/weckketel uit grootmoederstijd. Marcel had deze grote blauw/grijze pan opgeduikeld achter een enorme berg met rommel. Het was precies wat we zochten. Volgend jaar hopen wij, bij leven en wel zijn, nog veel "in te maken / te wecken."

Wij tuften verder de akkers weer in en belandden in Jipsingboertange.
Wat een grappige plaatsnaam hè ! Het is een slaperig gehuchtje waar de tijd lijkt stil te staan. Maar… een rommelmarkt was er niet te vinden. En wij hebben hem echt niet over het hoofd gezien hoor ! Het is zo’n pieper-de-piepklein dorpje.
Aan de rand van dit dorp ligt een stuk bos wat valt onder toezicht van Staatsbosbeheer, genaamd natuurgebied Sellingen.
Wij besloten dan maar een kleine wandeling te maken in deze prachtig bosrijke omgeving. Het was immers nog vroeg, half tien in de morgen.

Het is hier wonderschoon. En wat een rust… De zon prikte met haar warm
e stralen door de bomen heen. Het was een prachtig schouwspel.
Het bos was voor mijn longen een verade

ming, ik had direct meer zuurstof.Ook was het bos al gehuld in haar herfsttooi. De kleurrijke bladeren dwarrelden naar beneden, en er waren ontelbare hoeveelheden met paddestoelen te zien. Helaas hebben wij geen vliegenzwam kunnen vinden. Maar er rende wel een schattig eekhoorntje voor ons uit.
Die maakte het gemis van de vrolijke rood-met-witte-stippen-vriend weer goed.

Maar helaas begon de energie op te raken en moesten wij afscheid nemen van dit adembenemende herfstbos. Eenmaal thuis aangekomen liep de lichaamstemperatuur op en ging het kaarsje uit. Marcel kreeg een enorme migraine-aanval en heeft uren gespuugd. Ook niet echt een pretje. De lamme hielp de blinde zegmaar. En zo hebben wij die dag verder doorgeworsteld. Het begon allemaal zo mooi.
Gelukkig hebben wij toch nog een beetje kunne
n genieten in de vroege morgen, dat kan niemand ons meer afnemen !

Zondagmorgen hebben wij gelukkig ook een fijne kerkdienst mogen beleven. Na deze dienst zijn wij weer snel in de lappenmand gedoken; Marcel met een suizend hoofd, en Suus al hoestend en proestend vol van ellendig slijm.

Maar het kan natuurlijk alleen maar beter worden, dit nieuwe seizoen, de herfst, is nog maar net begonnen.
Wij hopen nog veel te genieten van prachtige herfstbossen, maar dan hopelijk wel in iets betere doen.

Een prettige week verder, Suus en Marcel