maandag 6 september 2010

In bad met boerenkool

Wij hebben genoten van een heerlijk weekend. Helaas is dit zonnige weekeind omgevlogen en hebben wij inmiddels een frisse start gemaakt met een nieuwe werkweek in het vooruitzicht.

Zaterdagochtend besloten wij het akkertje van de buurman maar weer eens te bezoeken. Het was daar heerlijk aangenaam en rustig zo tussen de bomen in het zonnetje.
Wat een zee van onkruid ons daar wachtte wil niemand weten.
De combinatie van plensbuien en hier en daar een zonnetje heeft deze
woestenij doen ontstaan.

Ook de boerenkool was flink uit de (klei)kluiten gegroeid. Het is een prachtig gezicht met al die kroeskopjes in de stralende zon. De helft van de planten hebben wij eruit gehaald (lees gesjord, gestoken, getrokken, gespit) wat een enorme berg aan kool opleverde.
Verder hebben we de gekrulde bladeren en kroeskoppen van de dikke stelen geplukt. Het groen aan de bladnerven werd er met de hand afgeritst. Aangezien deze berg boerenkool zo gigantisch in hoeveelheid was, moesten we af en toe wel eens zuchten; "wat een werk brengt deze prachtige groente met zich mee."
Eenmaal thuis aangekomen moest het groene goedje gewassen worden.
Wij willen deze komende winter natuurlijk geen hap met zanderige boerenkool
op ons bord. Maar hoe doe je dat ?
Ineens wisten wij het…: het zitbad werd in de tuin gesleept en volgestort water en boerenkool. Wie weet hoe heilzaam het is als je daar een duik in neem ?
Marcel is dol op badderen, als het 30 graden was geweest had hij het zeker gedaan. Wanneer u interesse heeft:"er komt nog een oogst aan, u kan zich
nog opgeven voor een heerlijk verfrissend bad vol verse boerenkool in ons gazon !" Romantisch onder de Japanse kersenboom (die trouwens geen kersen voortbrengt, alleen mooie roze bloesem in het voorjaar).

Na het badderen kwam het fijn knippen van deze berg kool. Na een uur kwamen wij erachter dat het toch wel erg zwaar was en dat een keukenmachine deze hele boel zeker sneller fijn zou hakken. Gelukkig hebben wij lieve buurtjes, en onze buurvrouw leende ons haar machine uit.
Zo konden wij weer opgelucht adem halen en gingen vrolijk voort. De geur van boerenkool komt ons inmiddels de neus uit maar de klus is geklaard !
Fijn gehakt en wel ging er even de kook over, werd het in porties afgewogen en in onze nieuwe (u leest het goed) vriezer gestopt.

Marcel had zaterdagmorgen al wat zorgen over onze vrieskist, die is namelijk helemaal vol met oogst. Zo’n babyvrieskastje leek hem wel wat. Na lang speuren op marktplaats bleek er in Winschoten een bijna nieuw exemplaar "voor weinig" te koop te zijn. Deze kon om half 6 opgehaald worden en hij paste "net" in ons autootje. Gelukkig maar… Nu komen wij de winter wel door wat boerenkool betreft.

Wij hebben van de buurvrouw die ons haar keukenmachine uitleende ook nog een prachtig cadeau gekregen !
Zij had een (brood-)bakmachine staan die zij nog nooit heeft gebruikt. Wij mochten hem gratis hebben. Wat aardig hè ! En blij dat wij er mee zijn ! Wat zal dat lekker gaan ruiken, vers gebakken brood. Wij verheugen ons er al op hem in gebruik te nemen. Eerst moeten wij nog wel even studeren in de gebruiksaanwijzing.
U hoort er nog van.

Na al die boerenkoolarbeid zijn wij zondagmorgen naar de kerk gefietst; dat is altijd weer genieten. Zowel de fietstocht als de kerkdienst. De fietstocht was heerlijk zonnig, maar wel wat fris, en de kerkdienst was bijzonder vreugdevol met veel diepgang. Echt fijn om zo de nieuwe week weer in te mogen gaan.

Eenmaal thuis aangekomen zijn wij heerlijk in het zonnetje gaan eten, maar het eten was nog niet gezakt of de deurbel rinkelde. Marcel riep: ”Kom maar achterom hoor !”
Er stond een wild vreemde vrouw voor onze voordeur. Zij kwam naar achteren lopen en haar man volgde haar. Ze wilden zo graag in ons huis kijken !?!
U snapt onze verbazing…het
bleek dat haar oma hier vroeger woonde. Wij zijn ook de moeilijkste niet, maar uit de auto stapten nog meer mensen...
De 85 jaar oude moeder en de zus van de vrouw die voor de deur stond. Het hele spul wandelde door ons huisje, ze vonden het erg veranderd. Het "omaatje" kwam hier wonen als meisje van 12. Haar ouders hebben hier 40 jaar gewoond, en wel in de periode van 1937-1977. Toen zij hier kwam wonen was het huisje al niet nieuw meer. Een grappig detail is dat in onze papieren van de koopakte van ons huis het jaartal (bouwjaar) "1935-1945" met een vraagteken "?" staat.
Ons huis is dus veel ouder !
Toen het hele gezelschap was uitgekeken, vonden ze dat oude oom Berent met zijn kinderen ook maar eens moest komen kijken. Die zou in oktober toch al afreizen naar het hoge noorden (je geeft ze een vinger en ze nemen je hele hand)
Dat voorstel hebben
wij nog maar even vriendelijk lachend op een afstandje gehouden. Als wij werkelijk openhuis gaan houden voor ome Jan en alleman, dan hoort u van ons.

Helaas was onze buurman net even uit fietsen toen ons dit overkwam.
Hij moest er erg hard om lachen en de verhalen kwamen…
Wij zullen ze u onthouden, ze waren nogal bijzonder en niet altijd even positief.
Als je dan dat schattige bibberige omaatje in gedachten neemt, en dat afzet tegen de circusverhalen van de buurman, dan blijf je lachen. Humor ligt op de straat zullen we maar zeggen.

Zo hadden wij een heel mooi weekend vol belevenissen gewoon rondom ons Groningse huisje. Zo eenvoudig kan het leven zijn. Wij hopen dat u net zo heeft genoten !

 
Een hele fijne, gezegende en vreugdevolle week toegewenst !
Suus en Marcel