donderdag 23 september 2010

Mien Grunninger Laand

Afgelopen dinsdag had Marcel een dagje vrij, en tot onze vreugde was het eindelijk droog weer. In de rest van het land was het warmer, maar ons hoor je niet klagen, dat heb je hier in het hoge noorden nu eenmaal. Wij hadden de tuin in kunnen duiken om deze winterklaar te maken, maar met zulk kostelijk weer kan je er natuurlijk ook op uit gaan. Straks met die donkere dagen in het vooruitzicht doe je dat minder snel. Zo gezegd zo gedaan…

Wij hebben de fiets gepakt en zijn "het Grunninger laand" gaan verkennen.
Op de fiets ervaar je de vrijheid van de natuur meer dan in de auto.
We zijn de akker aan het einde van de
straat uit gefietst naar Nieuw-Scheemda.
Langs dit gehuchtje zijn wij
doorgefietst naar 't Waar, en binnendoor naar Nieuwolda.
Wij zijn door Nieuwolda heen gefietst en kwamen zo bij
Nieuwolda-Oost.
Als je het echte "Grunninger laand" wil proeven moet je daar gaan
fietsen.
Het gaat werkelijk alle verstand te boven wat voor een immense akkers je achter deze buurtgemeenschap aantreft.
Je zou het gevoel kunnen krijgen dat je aan het einde van de wereld bent gekomen. En dat voor Nederlandse begrippen…

Deze akkers liggen in een zogenoemd polderlandschap met aan de uiteinden een dijk.
Daarachter bevind zich de Dollard, en een prachtig waddengebied (kwelders) rijk aan flora en fauna. Dit gebied gaat over in de Waddenzee.
In dit gebied kan het enorm waaien, en als er storm is
aangekondigd moet je daar zeker niet de dijk opklauteren.

Het landschap is hier nog net zoals het honderd jaar geleden was, woest en kaal met gigantische wolkenpartijen aan de hemel. Dat ruige landschap maakt je klein, en doet je beseffen dat onze Hemelse Vader dit alles zo wonderlijk heeft geschapen. Als je hoofd vol zit met zorgen of drukte, zou ik zeggen;"ga daar eens fietsen".

Hier en daar staat er een monumentale boerderij en af en toe zo’n knotsoude graanschuur.
Maar verder…
Boven de akkers zweven roofvogels, ze hebben een aparte roep, dat hoor je al van heinde en ver. Een ding moet je wel onthouden; "je komt onderweg weinig bordjes tegen". Je moet een beetje op gevoel fietsen (gelukkig heeft Marcel dat richtingsgevoel), want zit je eenmaal verkeerd dan kan je moeilijk even zo’n mega-akker met dikke kleikluiten oversteken.

De graanakkers zijn al leeg en omgeploegd. Alleen de akkers met suikerbieten en maïs  
staan nog fier in de wind te wachten op de dag dat de boer komen gaat. Sommige akkers zijn ingezaaid met een gewas dat de bodem weer gezond maakt, het lijkt op onkruid. Zo kwamen wij ook een akker tegen waar een deel vol stond met klaprozen en korenbloemen. Nu behoren deze soorten niet tot die bodemverbeterende gewassen, maar het is wel heel leuk om te zien. Het schijnt dat zaad van klaprozen na 50 jaar nog kan ontkiemen, dit oude zaad komt soms naar boven tijdens het bewerken van zo’n akker. Helaas zie je tegenwoordig niet zoveel korenbloemen en klaprozen meer op de graanvelden. Dat komt omdat de boeren het gewas op de akkers met gif tegen onkruid bespuiten. Het was voor ons een leuke verrassing om zo’n kleurig bloemenveldje tegen de komen midden in het grote geheel.

Wij hopen dat je een beetje hebt kunnen meegenieten van deze mooie fietstocht.
Het is een uniek stukje Nederland dat "Grunninger laand", hou het verder maar stil hoor…
Want als iedereen hier komt fietsen is niet meer zo stil…


Liefs Suus en Marcel