donderdag 28 oktober 2010

Gezelligheid kent geen tijd


Over tijd gesproken, de tijd vliegt bij ons voorbij. De week loopt teneinde en zelfs het jaar is al weer ver heen. Wij roepen wel eens:”de tijd gaat hier sneller voorbij dan waar wij vroeger woonden in het Westen van het land.” Diep in ons hart weten wij dat het alles te maken heeft met het op je plaats zijn, je thuis voelen, dat kan voor een ander ook best in het westen van ons kikkerland zijn hoor !

Wij vinden het hier in het hoge
noorden nu eenmaal genoeglijk vertoeven, het geeft een gevoel van gezelligheid, warmte en nooit meer weg te willen.
Bij dat gevoel van gezelligheid horen een heleboel kenmerken die ons intens gelukkig maken.
Zo is voor ons het optimale geluks- gezelligheidsgevoel het drinken van een kopje geurige
thee met een overheerlijk koekje bij een knapperend haardvuur. In deze tijd van het jaar wordt dat geluksgevoel versterkt als de regen op de beslagen ramen tikt, als de wind rondom ons kleine huisje giert en wij de geur van knapperend houtvuur opsnuiven.

Het zijn de dingen die niet veel geld kosten, voor ons zijn ze onbetaalbaar. In het buitenland moeten ze altijd erg lachen om het woord ”gezelligheid.”
Het schijnt echt iets van ons Hollanders te zijn, wij hebben
daar een leuk woord voor bedacht. Zoek het maar eens op in het woordenboek, er gaat zegmaar een wereld voor je open. Het geeft een bepaald gevoel weer, een vorm van huiselijkheid, kneuterigheid, knusheid en vertrouwdheid. Kort samengevat: wij ervaren het zo hier in ons Groningse huisje, het is niet uit te leggen, het kent geen tijd, het is er of het is er niet.





















Inmiddels gaat de laatste oogst bij ons van het land. Wij hadden nog een stel winterpenen staan, een rijtje boerenkool en nog een zielig kropje andijvie. De
piepkleine paarse spruitjes zijn echt te klein om te eten, ze wilden gewoon niet opdikken. Ze zijn niet groter dan spruiterwten.
De roosjes van de broccoli zijn ook al zo klein, maar een heleboel kleine roosjes worden uiteindelijk ook een pan vol.
De maïskolven laten we nog een week staan, eens kijken of ze nog wat willen groeien.
De boeren rondom ons hebben hun gele kolven de afgelopen dagen met veel tumult van het land gehaald. Nu is het seizoen echt afgelopen en blijven de immense akkers kaal achter.




















Onze winterpenen hebben bezoek gehad van aaltjes, kleine wormpjes die een compleet gangenstelsel in onze grote dikke wortels hebben geknabbeld.
Gelukkig was er nog genoeg schadevrije peen over om een heerlijke hutspot van te koken met als kers op de taart; sudder-rundvlees in een Indonesische boemboe (fijngewreven kruidenmengsel ).




















Wij zien uit naar een huiselijk, kneuterig, knus en vertrouwd weekend waarin de tijd een uurtje terug gaat; heerlijk !
Kortom wij wensen iedereen veel gezelligheid toe dit komend weekend !

Liefs, Suus en Marcel