zaterdag 2 oktober 2010

Kleine kippenzorgjes


Lieve allemaal,

Het is wat met onze gevederde vrienden, ze houden ons in elk geval van de straat ! Annika is sinds enkele dagen van haar ”broeds-zijn” af, dat heeft ze dit keer gelukkig maar drie
weken vol gehouden. Ze kloekte als een echte moeder het betaamt, en haar vleugeltjes stonden wijd zodat de kleine kuikentjes er zo onder zouden kunnen schuilen.
Maar helaas, die schattige kleine pluizige friemeltjes zijn er niet en gaan er ook zeker niet komen met de winter voor de deur.

Niet alleen Annika had zo haar broedse kuren, nee… Zwartje vond dat zij er ook maar eens hoog nodig aan moest beginnen.
Echter Zwartje is niet wat je noemt een van de beste kippenmoeders van het land. Ze gaat niet zitten broeden op een warm nestje van hooi en stro, nee…ze gaat gewoon zitten op de koude kale vloer. Als je haar van gedachten wil veranderen gaat ze gillen als een speenvarken en blaast en pikt ze er venijnig op los. Alsof kleine piep-kuikens willen zitten op een kale vloer onder een boze gillende pikkende kippenmoeder!!?

Verder eet ze geen hap, dus word ze dagelijks trouw gevoerd en wordt ze steeds van haar nestje wat geen nestje is afgehaald.
Waar je haar dan ook neer zet, ze gaat zitten alsof ze zit te broeden. Ik heb haar laatst maar even in een mandje gezet op een warm fleece-dekentje (even een stukje onderwijs om haar het echte moederschap bij te brengen) zodat ik zonder gepikt te worden het nachthok schoon
kon maken. Henkie de haan is radeloos, zijn geliefde Zwartje doet zo raar !? Hij vindt haar zelfs een beetje eng. Want soms gilt en blaast ze ook tegen hem. Zielig hè…

Maar alsof het nog niet erg genoeg is, ontdekten wij bij onze pluizebollen "kleine beestjes" in de hals, op de kop en enkelen op hun borst. Na grondig onderzoek is de diagnose gesteld: vedermijten. Voor het geval dat je ons wilt bezoeken en de schrik slaat je nu om het hart, ze zijn totaal ongevaarlijk voor mensen. Tenzij je veren hebt, hum…dan kan je beter thuis blijven. Het komt gelukkig echt
alleen bij vogels voor. Maar het is wel een groot probleem, en geeft veel stress, jeuk, en pijn bij onze kleine kipjes. De poepjes van deze monstertjes geven ook veel jeuk over hun hele lijfje, en ze krijgen er allemaal schilfertjes van die op hun beurt ook weer kriebelen. Gelukkig bestaat er een chemisch goedje dat je op de huid en veren kan spuiten zodat deze monsters worden gedood. Ook moet hun hele onderkomen met chloor worden uitgeboend en daarna worden ingespoten met het chemische spul. Maar volgens ons grondig onderzoek is het de beste oplossing om de kipjes eerst te wassen (met babyshampoo) voordat je ze inspuit. Voordat dit alles in gang werd gezet heb ik ze één voor één met een pincet zitten vlooien. Zo waren er al een heleboel beestjes in koele bloede vermoord.
Toen Marcel thuis kwam van een dag hard werken moest het dan maar gebeuren.
Een emaillen teil werd gevuld met lauw-/handwarm water en ze moesten er toch echt aan geloven. Onze Henkie was als eerste de klos, hij keek wat benauwd naar die enge teil, maar toen hij eenmaal in het warme water zat vond hij het heerlijk. We hielden hem goed vast zodat hij niet kon verdrinken maar echt tegenspartelen deed hij niet. Eenmaal ingesopt en uitgespoeld was Henkie als herboren en rook niet meer naar haan, maar naar een lief klein baby’tje.

Pluis en Truus volgden en vonden het even heerlijk als hun grote held "Henkie de haan" die hen dapper voorging. Eenmaal uit het bad gingen ze op het plaatsje zichzelf poetsen tot zij er bij neer vielen. Als laatste, iets minder dappere pluizebol, was Zwartje aan de beurt.
Die was wel bang, ze ging niet spartelen of zo, maar raakte in een soort shock van de schrik. Eenmaal uit het water bleef er een bibberend zielig hoopje natte zwarte veren over. Marcel stookte in allerijl de haard op en in een warme handdoek gehuld ben ik met Zwartje voor de houtkachel gaan zitten. Zo kon ze wat opdrogen en bijkomen. Dat deed haar zichtbaar goed. Dappere Henkie en pittige Truus redden het wel alleen. Marcel heeft kleine Pluis nog maar even onder zijn hoede genomen, zij werd ook voor de warme houtkachel gezet. Die liet knisperend weten dat ze er gelukkig van werd. Zwartje keek met droevige oogjes naar Pluis en wist toen dat het allemaal goed zou komen.

En ja hoor…HOERA…de monstertjes (vedermijten) zijn overleden. Wij houden het nog wel in de gaten, je weet maar nooit. Pipi, Witje en Annika hebben trouwens nergens last van, gelukkig maar.

Marcel heeft de week af mogen sluiten met een uitje van de zaak.
Hij had een heerlijke middag/avond op een boot die van Delfzijl naar Groningen (stad) vaarde, daarna was er een wandeling naar het gezellige centrum.
In een mooi oud pand was er gelegenheid voor een praatje en een (borrel-)hapje en drankje.
Vervolgens zijn ze weer op de boot gestapt om daar het diner te nuttigen en eindigde het hele spektakel weer in de veilige haven van Delfzijl. Moe maar voldaan mocht hij weer thuis komen in Scheemda, daar waar Pipi, Witje,
Annika, Henkie, Pluis, Zwartje, Truus en Suus op hem wachtten.

Suus, de boerin moest thuis op haar post zijn, want vrienden David en Viola
en dochter Rosa kwamen een partij hout brengen waar je "u" tegen zegt. Dat gaf en geeft ons nu het nodige werk om ons voor te berijden op de komende winter. Om tijdens de koude winterse dagen weer heerlijk bij een knapperend haardvuur te kunnen zitten. Wij hopen dit niet al te veel met natte pluizige kipjes te hoeven doen…

Een fijn weekend allemaal !

Liefs, Suus en Marcel