zondag 21 november 2010

Een zee van gele bloempjes

Wat zijn wij mensen toch soms eigenaardig hè… Kort geleden hadden wij nog een berichtje over de laatste moestuinperikelen.
Toen schreven wij dat onze broccoli niet echt groot wilde worden.
Maar dat een heleboel kleine broccoliplanten ons uiteindelijk ook een pan vol met overheerlijke gezonde roosjes op zou leveren.
Voor het geval dat je gaat afvragen wie hier in dit verhaal die eigenaardige mensen zijn…
Nou dat zijn wij dus. En wij maar stiekem wachten tot onze broccoli toch nog
wat zou opdikken.Iedere dag wierpen wij een zorgzame blik op deze prachtige mosgroene planten.Ze stonden eenzaam en verlaten in de modderige moestuin te wachten op hun naderend einde.En ja hoor…ze werden heel langzaam aan groter en dikker en nog iets dikker.Dus wij toch nog maar heel even wachten, want stel nu dat ze ineens nog een groeispurt zouden krijgen.

Tja… en toen hebben wij dus te lang gewacht, en was daar ineens een
kanariegele gloed die ons oog trok.
De hele boel staat inmiddels uitbundig te bloeien, onvermoeibaar en niet te
stoppen, dwars door alle hevige herfststormen en kou heen.Dat betekend dat er geen pan vol is gekomen met van die schattige mosgroene roosjes uit eigen tuin.
Eigen schuld, dat heb je ervan als je een beetje hebberig op meer zit te wachten.


Gelukkig is de natuur getrouw aan haar Schepper en gaat alles gewoon door op zijn tijd.
Zo mogen wij dit ook ervaren om ons heen, iedere dag zien wij weer meer hertjes op de akkers lopen. In de zomer zijn ze meer op zichzelf en temidden van de grote begroeide akkers vallen ze niet op. Nu is alles kaal en moeten zij zich weer meer in de openbaarheid tonen om hun kostje bij elkaar te scharrelen.
In de kanten van de greppels en sloten zien wij op het ogenblik talloze buizerds.
Ze vliegen uiterst gecontroleerd en gracieus op als wij passeren, hun grote vleugels wijd uitgeslagen.
Dat maakt indruk nietwaar ? Wat ook indruk op ons heeft gemaakt is dat er zaterdagavond in het donker bij de immense akkers rondom Scheemda opeens een grote dikke vos voor onze auto langs vloog. Zijn roodbruine vacht, dikke staart en glinsterende oogjes schitterden in de koplampen. Hij kwam van een boerenerf afrennen en wilde zo in de bosjes rondom de akkers wegvluchten. Het is maar goed dat onze lieve kipjes veilig op stok zaten in hun huisje op het stenen plaatsje want deze slimme sluwe vossen zijn in staat om kipjes uit hun hokken te roven door een tunnel te graven en in het kippenhok uit te komen. Wij vinden het natuurlijk prachtige dieren, zolang ze maar van onze lieve Henkie, Pluis, Truus, Zwartje, Annika, Pippi en Witje afblijven.
Zo tussen de drukte van het werkzame leven op kantoor en de huis en tuinperikelen door proberen wij dagelijks te genieten van deze mooie dingen.
Ze zijn daar gewoon, ze passeren en doen wat ze moeten doen. Dat is het mooie aan de natuur, zij kent haar plaats en is altijd weer even indrukwekkend en verrassend. Zij laat zich niet beïnvloeden of aflijden, zelfs niet door een stel hebberige voormalige westerlingen
Je blijft hier in Groningen natuurlijk de westerling, en zeker als je iets doms doet waar men het hoofd bij moet schudden, hi hi…
Want verstand van akkerbouw en alles wat daar bij komt kijken, dat hebben ze hier hoor !
Wij zijn nog groentjes in dit hele tuingebeuren, groentjes met een zee van gele
bloempjes…

Veel lieve groeten, Suus en Marcel