donderdag 4 november 2010

Knapperend haardvuur



Het is een grote passie van ons geworden; FIKKIE STOKEN !
Alle begin is moeilijk, je moet even de kneepjes
van het vak leren.
Als je die fijne kneepjes eenmaal onder de knie
hebt kun je niet meer zonder.
Als het haardje niet staat te snorren kijken wij elkaar verloren aan, het is zo anders, het is zo kaal. Dus hebben wij dit nieuwe seizoen elkaar beloofd om de centrale verwarming te laten voor wat het is en te gaan voor een herfst-/winterseizoen met dagelijks knapperende haardvuurtjes. Eens
kijken hoe lang wij dit vol gaan houden, vroeger kon het ook, waarom zou het nu niet kunnen ?

Dus rookt ons schoorsteentje van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat.
Hetzij in onze gezellige woonkeuken, hetzij in ons kleine huiskamertje.
Het snoezige JOTUL - haardje op pootjes in onze keuken ziet er niet naar uit dat hij zoveel pit heeft.
Ongelofelijk wat geeft deze veel warmte, hij is onvermoeibaar en soms bijna
niet te temperen.
Boven op ons kacheltje staat een oud keteltje uit grootmoeders tijd gevuld met water, altijd handig als je ineens moet afwassen (nee…wij
gebruiken geen afwasmachine!) en ook niet verkeerd met oog op de luchtvochtigheid.

Eerlijk is eerlijk, het is allemaal erg bewerkelijk. Wij zullen jullie maar eens een
kijkje geven in onze stookkeuken, hoe wij onze vuurtjes brandend houden.
Het begint allemaal met het opstoken, een klein houtje hier, een goed dun brandbaar plankje daar, een torentje bouwen, soms een aanmaakblokje eronder en branden maar.
Dan moet de hele boel geregeld worden opgepord, of zelfs omgegooid, met gevaar voor eigen leven. De knetterende vonken springen je soms letterlijk om de oren. Dan moet er weer eens een schuifje open voor meer zuurstoftoevoer of moet deze juist dicht omdat de hele haard bijna in lichte laaien staat.
Zo nu en dan moet er een blokje op.
Qua brandstoftoevoer hangt het helemaal af van het weer, bij extreme kou stoken wij veelal hardhout. Dat is extra warm en brand lekker lang. En zoals nu volstaan de goedkopere
lichte houtsoorten prima, die gaan er wel sneller doorheen trouwens.

Het verzamelen / sprokkelen van hout is ook een hele toestand, soms zijn daar lieve vrienden die ons wat gunnen, of is daar een karrenvracht uit het drukke westen. Wij zijn er altijd blij mee ! Wij speuren zelf ook wat af natuurlijk. Dan komt er nog wat hak en zaagwerk overheen en voor je het weet ben je winterklaar.
En niet te vergeten is daar ook nog het heen en weer pendelen van en naar de schuur / of houthok in de tuin. Ook hebben wij groot respect gekregen voor de huisvrouwen uit vroeger tijden…het geeft al met al nogal wat schoonmaakwerk.
Maar het geeft allemaal niets, wij doen het graag, heel soms met een zuur
gezicht als je de kou in moet om het juist warm te krijgen (om buiten hout te halen), hum…

Inmiddels hebben wij Suzanne's ouders als onze gasten mogen verwelkomen.
Zij hebben het drukke westen ingeruild voor het rustige hoge noorden.
Zij mogen samen met ons een week lang mee genieten van nog vele knapperende haardvuurtjes. Jullie gaan het van ons horen als wij het bijltje erbij neer gooien maar vooralsnog houden wij vol en houden wij ons vuurtje brandend…gezellig…
Een eigen haard is GOUD waard !

Veel warme groetjes uit Scheemda van Suus en Marcel