zondag 5 december 2010

De Winter: Wij zijn er klaar voor !

Zaterdag 4 december 2010 was het zover: wij gingen weer eens op reis naar het westen. Al begin oktober kocht Marcel de treinkaartjes bij het Kruidvat. Het laatste weekend van de periode dat ze te gebruiken zijn gingen wij op pad. We bereidden ons goed voor, maakten een tas met ons natje en ons droogje en namen een cadeau mee voor Suzanne haar moeder,
die binnenkort jarig
is.
We volgden de weervoorspellingen die aangaven dat het koud zou zijn en dat er tegen de avond, vanuit het zuiden, sneeuw kon komen.
Om 5uur ging de wekker. We aten een stevig ontbijt en pakten ons goed in. Buiten was het bijna min 10 en we glibberden op onze fietsjes naar ons station. Daar kwam onze boemel. Vanuit Groningen de intercitytrein, zo op naar Gouda. Met wat vertraging kwamen we aan en al snel voegden we ons bij Suzanne's vader Nijs die ons kwam ophalen. Via een wat toeristische route reden we naar Lekkerkerk. We reden nog even door Krimpen aan de Lek om met eigen ogen te zien dat ons eerste huisje, een bejaardenwoninkje, nu toch echt met de grond gelijk is gemaakt. Een of andere idiote projectontwikkelaar vindt namelijk dat op de plaats van de bejaardenwoningen een c1000 moet komen, en op de plaats van de c1000 moeten bejaardenwoningen verrijzen .

We kwamen aan in Lekkerkerk waar ook Suzanne's broer Corné was. Wij gaven ma haar cadeau , terwijl pa ons een stel uit hout voltrokken hartjes gaf. Suzanne wilde die laatst kopen in een tuincentrum (die waren heel duur), maar met pa zijn behendigheid en ervaring kon hij die zo zelf fabriceren. Ze zullen een mooi plaatsje krijgen in onze woonkamer.
We dronken thee en aten een bord huisgemaakte groentesoep, toen het begon te sneeuwen. Veel vlokken dwarrelden uit de lucht en al snel werd het landschap witter en witter. We volgden teletekst: de treinberichten. In de loop van de dag verschenen meldingen van spoorstremmingen, maar dat was meer rond Leiden en Noord-Holland. Daar zouden wij geen last van hebben.
De tijd vloog voorbij. Corné vertrok naar een afspraak en wandelde naar de veerpont naar Nieuw Lekkerland. Schoonvader Nijs wandelde met hem mee en Marcel hobbelde er door de sneeuw achteraan. Bij de pont zwaaiden we Corné uit en wij gingen naar de plaatselijke snackboer. Die had namelijk menus voor ons klaar staan. Suus een huisgemaakte chinese loempia (de eigenaars zijn chinees), haar moeder een nasimenu, haar vader een stoofvleesmenu en Marcel een satémenu. De eigenaars herkenden Marcel en wisten te zeggen dat ze hem al twee jaar niet hadden gezien.
Dat kan kloppen !

We wandelden met onze menuutjes door de krakende paksneeuw terug en lieten het ons smaken. De sneeuw zette zich vrolijk voort, maar de treinberichten op teletekst bleken geen bron van zorgen. Desondanks leek het ons verstandiger om een uur eerder dan gepland te vertrekken en dat bleek geen overbodige luxe.
We namen afscheid en zo kwam ons bezoek aan het westen teneinde. We renden het perron op waar onze rechtstreekse trein naar Groningen over 2 minuten zou vertrekken. Maar in plaats daarvan kwam er een stoptrein en drommen mensen wurmden zich in die trein. We hoorden een omroepbericht dat vanwege het winterweer er treinen uitvielen, dus besloten Suus en Marcel deze stoptrein naar Utrecht maar te nemen. Een wijs besluit  . Want eenmaal in deze trein, die kwam uit Den Haag, vertelden mensen ons al tweeënhalf uur onderweg te zijn uit Den Haag. Waarom dit dan niet op teletekst stond was ons een raadsel en nadat we als haringen in een ton Utrecht bereikten, kwam de trein tot stilstand nabij de Douwe Egberts bij de A2. De conducteur vertelde door de speakers dat wij zouden wachten een plekkie langs een perron. Langzaam aan begon zich een beeld te vormen van wat wij zouden aantreffen. Marcel vertelde aan Suzanne totale chaos te verwachten waar mensen in de vertrekhal de weg zoeken naar hun trein. Na twintig minuten kwam er een spoor vrij en al snel bleek dat dit 1 van de 3 sporen was die vrij was (normaal zijn er 24 !). Boven, in de vertrekhal, overtrof de situatie onze verwachtingen. Tienduizenden mensen stonden stil, sjokten, renden, dromden zich door elkaar heen. Kijkende naar het grote blauwe bord met vertrektijden. Het bord was echter leeg. De matrixborden eronder  gaven geen actuele informatie en berichtten enkel zaken als: welkom in Utrecht, let op tassiesrovers, wij wensen u een fijne reis en al dat soort klantvriendelijk geneuzel. Marcel, slechts 1.80meter lang, kon door op zijn tenen te staan een stand zien middenin de vertrekhal. Het was een NS-informatiebalie, alleen daar was niemand .

We wurmden ons door massa's mensen toen daar een spoormedewerker stond die ons info kon geven. Marcel kent de weg naar huis, dus vroeg hij of er een trein zou zijn naar Amersfoort. Spoor 7, maar we moesten snel zijn. We reden erheen, maar op het spoor stond geen trein. Op het perron wel een paar honderd mensen. Na een kwartier volgde een omroepbericht dat er op spoor9 een trein naar Amersfoort stond. De massa, inmiddels aangegroeid tot 1000 man, begon te rennen. Iedereen naar boven de vertrekhal weer in. Marcel en Suus, de gang onder de sporen door (tip voor een ieder die nog eens op Utrecht Centraal verzeild). Op spoor9 sprongen we in de trein en bemachtigden een plaatsje. Niet dat dit relaxt zat, want die duizend anderen wurmden zich er ook bij. Het was puzzelen van voeten en ledematen , maar de trein was vol en begon zowaar te rijden.
Mooi, Amersfoort is weer een stapje dichterbij huis. We reden het station binnen dat zeer mooi wit was en eigenlijk verdacht rustig. Niets of niemand te bekennen. Onze trein maakte van het sneeuwperron al snel een verzameling voetstappen. Maar wat moesten we doen. Zouden we in Zwolle komen ? Of konden we beter in onze trein blijven zitten, opweg naar Deventer, om daar een trein te zoeken naar Zwolle. We stapten toch maar uit en na een poosje schalde een speaker dat er een intercity naar Zwolle zou komen. De sporen waren leeg, het station uitgestorven, maar zowaar, daar kwam een trein. En die reed naar Zwolle. Uit alle hoeken en gaten van dit station (waarschijnlijk stond iedereen boven in de vertrekhal) kwamen mensen en zo bemachtigden wij een sta-plaatsje naar Zwolle. We stonden samen op het balkon van de trein en Suus ging zitten op het ene klapstoeltje. Maar opeens verscheen er een vrouw die totaal over haar toeren was van de situatie. Wij stonden de klapstoel af. De vrouw vertelde huilend dat zij eerste klas zou reizen en dat zij een geleerde was in de sociologie. Zij had een studie gegeven in Rotterdam aan mensen uit verschillende richtingen uit het arbeidsleven: agenten, artsen enzovoort. Het thema dat zij besproken had was de verandering van normen en waarden in Nederland en de gevolgen van het te dicht op elkaar plaatsen van mensen, het individualisme, materialisme, egoïsme. Tijdens deze terugrit waren de gevolgen van deze kenmerken wel erg dichtbij tot uitdrukking gekomen en dat overviel haar. Ze was blij dat wij wel een plaatsje af wilden staan en een luisterend oor konden bieden en zij bevestigde dat de ruimte en vrijheid die wij in Groningen hebben gevonden, "
een geschenk " is.
Wij naderden Zwolle en de conductrice vertelde ons voor aankomst al waar iedereen heen kon voor zijn/haar volgende bestemming. Na een poosje in de ijzige wind wachten kwam er een treintje vanuit Groningen, die ook direct weer terug zou gaan. Helaas bestond het uit 1 stel, dus prakte iedereen zich in de trein en hing Marcel tussen balkon en deur, terwijl Suzanne probeerde evenwicht te houden zonder echt handgrip te hebben. Assen kwam uiteindelijk en mensen stapten uit. Brutaal gingen wij eersteklas zitten, even zitten hè hè. Na een kwartiertje kwam Groningen en Marcel bedacht zich dat wanneer de trein naar Scheemda wel op tijd zou rijden, we weinig tijd zouden hebben. Dit bleek, wij renden uit de intercity naar de rode boemel en eenmaal binnen ging deze pardoes rijden.
Op station Scheemda maakten wij een   vreugdedansje en we fietsten/liepen terug naar huis. Naar Henkie, Truus, Pluis, Zwartje, Pipi, Annika en Witje. Heerlijk om weer thuis te zijn. We aten ieder een beker chinese tomatensoep en gingen onder zeil.

Al met al heeft onze reis maar 1 uur langer geduurd dan gepland en dat is een God's wonder.
Maar je zou toch bij de volgende NS commercial: "de winter, wij zijn er klaar voor !", de tv hoofdschuddend uit zetten ?

Marcel en Suzanne