vrijdag 17 december 2010

Weer in de prijzen gevallen... .

Een beetje beschaamd willen wij u het volgende nieuws mede delen:
wij zijn alweer in de prijzen gevallen van de plaatselijke snackbar !
We zijn nog maar net bekomen van de scooter van begin dit jaar,
die ons namelijk nog vers in het geheugen staat gegrift.
Toch is het zo dat wij zelden frietjes eten van de snackbar, echt waar.
Wij vinden het vaak nogal duur en ook ietwat ongezond.
Soms bezwijken wij echter voor deze vette happen
en voor je het weet zit je weer in de prijzen.

Dus heeft mijn lieve echtgenoot na het nuttigen van zo’n ongezond frietje enkele maanden geleden maar weer eens meegedaan aan zo’n prijzencircus.

Aangezien de frietketen twaalf en een half jaar bestond moest je raden hoeveel frietjes er gebakken zouden zijn in al die jaren.
Nou dat wist mijn man nu toevallig, het was BIJNA goed.
Goed genoeg voor een nieuwe LCD-televisie.

En wie moest de prijs in ontvangst gaan nemen?
Ja hoor… de
vrouw des huizes natuurlijk.
Marcel moest naar kantoor en dacht dat het beter zou zijn als ik zou gaan.
Dan zou het ook niet zo opvallen dat wij WEER een prijs hadden gewonnen.
Hij had het alleen helemaal mis, want temidden van vele andere prijswinnaars (ook van elders uit de regio) riep de patatboer bij binnenkomst: “En daar is dé mevrouw van de scooter !” Wat een grapjas.
Ik had het stadium bereikt van een rode pioenroos en trachtte mij zo onopvallend mogelijk op te stellen tussen al die andere winnaars.

Het was toen namelijk nog onbekend wie " welk cadeau " had gewonnen. Het wachten was op de meneer van de frietketen , die moest van ver komen en bleek ergens half ingesneeuwd te zijn.

Toen hij en zijn assistente uiteindelijk binnen kwamen ging er een gejuich op;
iedereen was razend nieuwsgierig en kon haast niet meer wachten.

Een ietwat oude sikkeneurige Groningse meneer bromde mij nog toe,
dat ik het wel weer zou zijn. Ik probeerde natuurlijk alle aandacht van mij af te wimpelen, en zei: “Welnee ."
Maar nadat de gelukkigen hun kleine prijsjes feestelijk in ontvangst hadden genomen bleef er een grote doos over. Aangezien ik de enige was die nog niets had gekregen w
as slikdie doos voor mij en voor mijn geliefde echtgenoot natuurlijk.
De zojuist genoemde man riep vervolgens in het platste Gronings wat hij maar kon bedenken:
Dat had ik jullie votdoalek (=meteen) al kunn vertellnn…

De meneer van de frietketen was inmiddels bekomen van zijn lange winterse reis, en krabbelde eens achter zijn oren, en leek mij ineens te herkennen.
Hij riep luid: “ inderdaad, daar is ZE weer !
Iedereen ging klappen en ik dook achter mijn zojuist verkregen grote doos weg. Toch wel handig als je dan een cadeau mag winnen met zo’n GROTE doos er omheen. De humeurige Groninger vroeg mij nog of ik wilde ruilen,
ik heb heel hard NEE geschud.

We moesten natuurlijk nog met het hele spul op de foto (voor in de krant) en toen was daar het einde. Ik probeerde het pand zo snel mogelijk te verlaten.
De meneer van de frietketen en de patatboer riepen in koor:
Tot de volgende keer maar weer
Ik wilde vluchten, want die akelige
brommerige man zat mij ook als maar op de hielen.

Daar stond ik dan, met mijn platte LCD-televisie in een gigantische sneeuwbui.
Ik ben met het ding op mijn stalen ros (fiets) naar huis geglibberd en eenmaal thuis uitgebarsten in een daverende lachbui.

Toen manlief thuis kwam moest de doos natuurlijk direct uitgepakt worden.
En wat zat daar in ?
Een reeds gebruikte kapotte televisie van een niet noemenswaardig nepmerk zonder voedingskabel/stekker en inclusief de nodige gebruikssporen.
Nu vroegen wij ons af:  Mag je een gegeven kneusjes-paard in de bek kijken ?
Hi hi…eigenlijk niet, maar dit kneusje is rijp voor de sloop !
Van mij had die oude brommerige meneer hem zo mogen hebben.


Marcel gaat vanavond (vrijdag) terug naar de patatboer.
En de vrouw des huizes blijft lekker thuis , die heeft er een beetje genoeg van. Of dit verhaal zal eindigen met de slogan: “En de televisie leefde nog lang en gelukkig !!?”…
dat houden jullie nog tegoed.

Lieve groetjes van een alweer in de prijzen gevallen gelukkig echtpaar,
met een gegeven kneusjes-paard die we dan toch maar in de bek gaan zien.

Suus en Marcel

PS: Wij willen het jullie besparen om dit berichtje op te leuken met kiekjes van het kneusjes-paard, vandaar dat ik gewoon gezellige slaapkamerplaatjes heb geschoten om bij jullie lezers de moed erin te houden. Ook best leuk toch om eens bij een ander in de slaapkamer te neuzen !