zaterdag 11 december 2010

Zelfgemaakte houten ♥♥ ( = hartjes) van (schoon)vader Nijs


Wat is het toch lief als daar een vader is die prachtige houten "" ( = hartjes) maakt voor zijn dochter.
En laat deze dochter nu net verzot zijn op (houten) "."
Wat een werk, en wat een creativiteit en diversiteit heeft pa daarin gelegd.


Het was een kostbaar  ( = cadeau) dat wij van hem mochten ontvangen.
De "" zijn netjes meegereisd in de grote blauwe Ikea-tas (oh zo handig die grote dingen) van Lekkerkerk naar Scheemda.
Ze hebben heel wat meegemaakt, want deze treinreis was er één om nooit meer te vergeten.
Het is maar goed dat ze van hout zijn gemaakt en niet van een breekbaar goedje.
Anders hadden wij met zekerheid te zeggen na deze reis ""( = gebroken hartjes) gehad. Menig treinpassagier heeft tegen de tas geschopt, is er half op gaan staan; er viel zelfs een meneer bovenop Suus die de tas op schoot had.

De beste man viel niet in een gespreid bedje, maar landde temidden van de houten "bij Suus op schoot. Het -verscheurende aan dit verhaal is dat hij al een gebroken neus of iets in die richting had, en nu was daar ook nog deze valpartij. Een gigantisch verband bedekte de neus en een deel van zijn gezicht. Maar de "" bleven heel.

Eenmaal thuis moesten de "" nog even wachten voordat ze een bestemming zouden krijgen. Na een wit kalkerig verflaagje zijn ze nog mooier geworden dan dat ze al waren.
Ze hebben al voor vele doeleinden mogen dienen.
Ze mochten centraal staan in ons “Advent-bericht” op deze weblog.
Daar werden ze op een gebonden met een stukje touw.
Ze mochten getuigen van de liefde van God die ons het grootste geschenk gaf wat Hij maar kon geven, Zijn eigen zoon.

Inmiddels hebben ze ook al buiten liggen bibberen in een pak krakende verse sneeuw (afgelopen woensdagavond en donderdag de hele dag waren de sneeuwbuien niet van de lucht).
Want zeg nu eerlijk, "" te midden van ijskoude sneeuw staan heel romantisch, en het geeft van die uiterst lieve kiekjes. Bij iedere vlok sneeuw denken Marcel en ik nog steeds dat wij die op beeld vast moeten leggen. Sneeuw is toch best zeldzaam in Nederland, maar inmiddels begint het te wennen. Na zo’n winter als vorig jaar gaat de zeldzaamheid er al een tikje vanaf. Ondertussen zijn de "" voorlopig gestationeerd te midden van een tijdelijke kersttafereel in de huiskamer.

Heel misschien krijgt één "" ( = hartje) nog een bestemming van grote hoogte.
Maar dan zal de winter toch echt ten einde moeten zijn willen we dat gaan proberen.






Het zou zo leuk zijn om 1 van deze
"" op de punt van het dak aan de windveren aan de voorzijde van ons kleine huisje te hangen.
We zullen zien of wij zo hoog durven klimmen en klauteren en of de desbetreffende dochter oftewel de vrouw des huizes dan nog steeds zo gek is op "" als dat ze nu is ?
Of de heer des huizes "" ook leuk vind ehhh…
Hij kan er in ieder geval nog om lachen, en roept steeds dat we de kachel er ook nog mee aan kunnen maken, grrr…
Onze lieve Pa heeft er iets teveel handarbeid in zitten om ze zo in de hens te steken.
Het idee was wel ineens gerezen dat je nog op zoveel andere manieren leuke "" kan fabriceren uit hout.
Hoe hebberig kan een mens toch zijn. Arme pa, zou hij "" nog leuk vinden ?

Voor hen die vanaf nu geen "" meer kunnen zien, is bij deze beloofd dat onze weblog niet meer wekelijks over "" zal gaan.
Anders wekken deze oh zo lieve "" straks nog boze berichtjes op van onze trouwe volgers.

Je zal het niet geloven maar inmiddels hebben wij wekelijks zo’n 40 trouwe volgers, bij deze onze dank ! Het is zeker een stimulans om door te gaan met het beschrijven van ons leven op het Groningse platteland. Tot de volgende keer,

liefs van Suzanne en een-elijke groet van Marcel.