zaterdag 29 mei 2010

Bezoek aan het ultieme moestuin imperium

Goedenavond,

Vandaag zijn we in Hoogeveen geweest. "Hoogeveen ?", zult u denken; "Wat heeft die stad nu met moestuinen te maken ?"
Nu, in Hoogeveen zit zaadhandel van der Wal. En dat is een van de grootste van ons land en hij heeft naast zaden heel veel
materialen.




Wat vooraf ging:
deze week was weer een drukke week. Het werk opa kantoor en in en om huis; Suzanne ruimde de garage op, die was een grote puinhoop.
En na de regen van de week schoot met name onkruid op. Dus
moest er veel geschoffeld worden in de moestuin. En 's avonds na het werk ook nog op de tuin van de buurman.
De aardappels beginnen al behoorlijk te groeien. Wij hebben
ondanks het niet gebruiken van kunstmest en bestrijdingsmiddelen wel zo'n beetje de grootste plantjes van de omgeving.
De boerenkool aldaar komt ook al op. We aten pasta met regenboog-snijbiet (zie stelen/foto's) en keken het verkiezingsdebat; wijzer geworden maar nog altijd lastig vinden wat we moeten kiezen, is het resultaat.
Meer foto's van de snijbiet zijn hier te vinden: KLIK HIER

Woensdagavond hadden wij een gebedsavond in de kerk. Al met al een drukke week, we waren blij toen het weekend werd.
Maar van uitslapen kwam het niet; er was vroege vogel korting bij de plaatselijke bouwmarkt, dus voor dag en dauw kochten we de
benodigde spullen voor een afdakje voor tomaten.

Toen we in de moestuin gingen kijken bleken bijna onze gehele koolplantjes te zijn opgegeten door rupsjes. Die zijn van de
koolvlieg / koolwitje. Verleden jaar was ook al rampzalig voor onze brocoli, spruitkool en boerenkool. Dus gingen we op zoek naar een oplossing. Horgaas is niet stevig genoeg. Toelichting: gisteren hagelde het ineens hard; dan scheurt hor.
Op internet lazen we over speciaal gaas. Dat zagen we verleden week ook al op de moestuinen in Haren. Dus gingen we op zoek naar een verkoopadres. Helaas !
Welkoop, intratuin, bouwmarkten enzovoort, het hielp ons niet verder.
Op internet stond een groot handel die niet aan particulieren verkoopt. En er is een engelse producent, maar die levert in principe niet aan particulieren buiten Groot Brittanie.We reden daarom met de auto naar Heiligerlee waar een kweker zit; die kende het wel, maar verkocht dit gaas niet. Vlagtwedde waar een kleine zaadhandel zit kende het gaas niet en had het dus ook niet. In Stadskanaal zat een tuinvcentrum annex kwekerij, maar helaas, die kon ook niet verder helpen. Dus reden wij binnendoor via Valthe via mooie Drenthse dorpjes naar Hoogeveen. Heel Drenthe ligt vol drempels en rotondes, vrij irritant, maar de rit was mooi.
Hoogeveen is een typische provinciestad met een grof parkeerbeleid. Maar na gratis geparkeerd te hebben en lekker gewandeld, kwamen wij bij de zaadhandel. Dit is echt het droomrijk voor de moestuinder ! Die hebben alles !
En zij hadden ook het gezochte gaas. Met moeite sneed hij 3 grote lappen voor ons en verkocht hij ons klemmateriaal. Het gaas kan dan gewoon over goedkoop pvc-buis geklemd worden. We kochten nog wat zaad, een vogelnet, regenmeter en ecologisch slakkendood.
Liever het spul halen dan het in dit hoogseizoen bestellen; levering kan dan weken duren, en dan zijn alle koolplantjes zeker weggevreten .
We besloten Hoogeveen snel achter ons te laten en reden aan op het dorpje Orvelte. Daar was een brocante markt. Er aangekomen zagen we veel dure auto's en veel koude kak. Er waren erg veel mensen, maar het leek ons toch leuk rond te kijken. De entree bleek echter 4euro de man te zijn, en dat vonden we een beetje te gek; het was immers al 3uur en zo lang zou de markt niet meer duren. En daar komt bij; waarom zoveel betalen voor een markt met kraampjes die je her en der ook kunt vinden of de spullen ook op internet kunt vinden.
We lieten Orvelte daarom voor wat het is en reden naar Noordbroek, naar Brouk.
Brouk is de omgebouwde snackkar van Arjan en daar kochten we friet met iets lekkers.
Op weg naar Scheemda aten wij het op in de akker, vlak bij het koolzaad veld. Het rook er heerlijk en zo uit de wind was heerlijk vertoeven.
Na dit maal toerden we naar Scheemda, naar de bouwmarkt waar we de dag begonnen. Daar kochten we pvc buizen en toen op naar huis.De kipjes en vogel Ko waren bij dat we er weer waren. We gaven alle planten water en zorgden dat de kippen weer een schoon verblijf hebben. Na dit alles doken de kippen gauw het huisje in. Dat doen ze meestal; dan klinkt er een kabaal en geschuif en gebonk: Zij maken het bed op.
Wanneer het stro gereed ligt zoals zij dat willen, eten ze nog wat en gaan daarna op stok.

En wij zijn inmiddels ook versleten en gaan dus met hen mee de nachtrust zoeken.
Alvast een goede zondag gewenst,

Marcel en Suzanne

dinsdag 25 mei 2010

Pinksteren 2010

Dinsdagmorgen, het pinksterweekend zit er weer op. Dit jaar toch heel anders dan verleden jaar. Toen was het echt zomers weer en was er de vliegshow hier vlakbij in Oostwold.
Dit jaar was het voorjaarsweer.

Op zaterdag hadden we een heel programma. We stonden vroeg op en reden naar het dorpje Onstwedde. Daar was een rommelmarkt. Het was niet heel veel bijzonder, maar wel vonden wij er een snijbonen molen in crême kleur van het merk Pede, datzelfde als van de koffiemolen die hier in de keuken aan de muur hangt.

Vanuit Onstwedde reden we naar Drouwenerveen. Daar woont een vrouw die een brocante webwinkel is gestart. Haar man zit in de bouw. Zij kopen slechte panden en verbouwen die weer tot nieuw. Helaas door de economische crisis raken zij het nu niet kwijt, maar heeft de vrouw nu wel de inventaris van de winkel kunnen etaleren in een prachtige pastoriewoning.
We keken onze ogen uit en kochten een stapel zinken emmers en een eieren mandje. We vertelden eigenlijk nog op zoek te zijn naar een plantenrek (zo'n trappetje zegmaar), maar die had zij niet helaas.

Na dit bezoek reden we naar Zuidlaren. Samen met Haren is dit zegmaar het Wassenaar van het noorden.
Bij Zuidlaren is een volkstuinvereniging en die hielden open dag. Het was een groot complex. Een groep "lieden" hebben eens een akker gekocht en deelden die in moestuinen. Langs de rand, bij het bos, zetten zij speciale planten die vlinders aantrekken. Door de gunstige ligging, afgeschermd door het bos en dus weinig wind, zijn het volkstuinieren en de vlindertuin een groot succes. Ook zetten zij speciale oude rassen groenten fruit langs de rand.
Het was leuk er rond te wandelen en onderweg werden we aangesproken en geadviseerd door diverse in Mc Greggor en Marco Polo gestoffeerde mannen die wat stonden te schoffelen. Met een iets te hete aardappel, maar wel heel vriendelijk, gaven ze uitleg en advies.
En dat is leuk om zo over zo'n complex te lopen, je doet altijd weer ideeën op.

Het weer was fantastisch en zo uit de wind echt warm, heerlijk, hier hadden wij naar uit gekeken !

Na Zuidlaren reden we naar het dorpje Yde, dat ligt tussen Eelde en Vries in Noord Drenthe.
In Yde was een man die wat oude zinken vuilnisemmers verkocht op marktplaats, en wij hadden afgesproken. De afvalemmers voldeden aan onze verwachtingen, waarop de man vroeg even mee te lopen de tuin in. Hij had namelijk iets waar wij misschien belang bij hadden. En zo stonden we ineens met twee plantenrekken in onze handen. Gratis ! Juist wat we zochten. Het werd ons zo in de schoot verworpen. Verbouwereerd vroeg Suzanne aan Marcel of die aan de man gevraagd had naar plantenrekken, maar nee. Dit was gewoon een spontane surprise.
Afgeladen reden wij met onze Suzuki terug naar Scheemda.

De emmers moeten schoongemaakt worden en de plantenrekken opgeknapt, maar we hadden zo toch weer een leuke aanvulling voor onze tuin !


Zondag was het pinksteren en gingen wij naar de kerk. Het was een bijzondere dienst. Anders dan anders. Alles verliep geestgeleid, heel spontaan en de sfeer was heel fijn. Na de dienst hadden we nog een paar goede en bijzondere gesprekken. Het deed ons echt goed !

Vol energie reden we weer terug naar huis, waar wij voor het eerst dit jaar gingen barbecuen.
Daar houden wij erg van en het weer was heerlijk.
Na het uitgebreide maal zijn we nog in de tuin gaan zitten en al snel was de dag voorbij.

Die nacht ging het regenen. Dat is ook wel eens goed voor de moestuin.
Maandag was het weer droog, maar het waaide wel erg hard. En er was van tijd tot tijd bewolking.

In het vogelhuisje aan de garage broeden al een poosje musjes. En de laatste tijd waren de jongen goed te horen. Ze waren nu bijna zover dat zij uit kunnen vliegen. Ze zitten steeds in de opening van het vogelhuisje. Onder de dakrand broeden spreeuwen en ook die vlogen deze pinksterdag uit. Het was een gezellig gekwetter. Klik hier voor het:
filmpje !

 














Toch wilden we er nog even op uit. We reden naar Vlagtwedde, de
Vennehage. Daar was "open tuin." We mochten de hele tuin bezichtigen. Na een poosje reden we weer terug en doken onze eigen tuin in.
De eerste courgette kon geoogst worden en er moest nodig onkruid gewied worden. Wat ook heel bijzonder is dat onze Thijm in bloei staat. Dit kruid staat meestal rond het Middelands gebied in bloei; wij hebben het nu ook

Door dit bericht heen staan diverse plaatjes, wanneer u er meer wilt zien: KLIK HIER

Een goede nieuwe week toegewenst. Groetjes, Marcel en Suzanne



donderdag 20 mei 2010

Hoera, de eerste oogst !

Goedemorgen lezers en vrienden van onze blog,

Het is zover, de eerste dingen kunnen geoogst worden. Door de kou staat de moestuin de laatste weken stil, maar sinds zondag is er meer zon en schiet het groen (ook onkruid) de grond uit.

Op het landje van de buurman komen de aardappels boven; kleine groene blaadjes. Gisteren in het weerbericht na journaal vertelde de weerman het nog: in het noorden is de aardappel nog niet boven de grond en dat is uitzonderlijk en ten gevolge van het weer.

Maar nu dan is er iets te zien van de pootaardappels en dat geeft moed.
Ook de doperwten klimmen tegen het rek op en de sla plantjes gaan kroppen.

Wat nu echt volgroeid was, waren de bladeren van de snijbiet. Dus oogste Suzanne dinsdag een portie en verwerkte die in een overschotel van aardappels, gehakt, kruiden en een laag kaas. Het was heerlijk.
Na dit maal was er het toetje: verse aardbeien !
Wij hebben van die aardbei planten die in een mandje of emmer moeten en zo uitgroeien. Die staan in een emmer in de kas en daardoor zijn die nu al rijp. Dat waren dus heerlijk stevige aardbeien.



Gisteren werd het 18 graden, al waaide het wel heel erg hard. Marcel probeert iedere dag de grijpertjes van de erwten en peulen aan het rek te binden, zodat de plantjes zich vastklampen. Maar door de topwind, waaiden ze steeds weer los. Vandaag ziet het er naar uit dat de wind wel is gaan liggen, maar er is meer bewolking.




Nog twee daagjes de hectiek in en dan is het weer lang pinksterweekend.
Het weer was een jaar geleden toch echt anders met pinksteren, weet u nog. Toen was hier die vliegshow; het was echt zomers !

Maar het kan zo wisselen op de 20e mei. Toen wij 11 jaar geleden trouwden
was het weer vergelijkbaar met nu, en we hebben inmiddels al zomerse, maar ook koude regenachtige trouwdagen meegemaakt. Er is weinig van te zeggen.

Hartelijke groeten, Marcel en Suzanne






Meer sfeerplaatjes ? Kijk hier:



dinsdag 18 mei 2010

Na regen komt zonneschijn....

... Jammer alleen dat die zon dan NA onze vakantie kwam. Maar dat is niet anders.

Even een verslag van de afgelopen dagen.

Vrijdag was de laatste doordeweekse vakantiedag. Het weer was wisselvallig, maar vroeg in de ochtend wel aardig. Dus stond Marcel vroeg op en stak een gras weg (zonder de spade in zijn voet te zetten). Verder stond er een houten verrijdbare bak in het gras waarin plantjes of bollen konden. Het ding was heel erg gaan schimmelen, dus die is uit elkaar gesloopt. Ook Suzanne kwam in de tuin werken en we probeerden in de tuin te ontbijten, maar
daarvoor was het eigenlijk te koud.

In Winschoten deden wij wat boodschappen en toen wij thuis waren pakten we al onze tuinspullen bij elkaar. Met gereedschap en een kruiwagen liepen we
naar de tuin die wij hebben op het land van de buurman.
Helaas bleken onverlaten met een hond dwars over de gepote aardappels te hebben gelopen.

En twee van de drie pompoenen, duidelijk gemarkeerd met roze slakkenkorrels en al best groot, waren moedwillig vertrap.
Dat was wel een domper. Omdat er naast het land veel bomen en struiken staan die ook van de buurman zijn, dook Marcel dat bos in en haalde zijn padvinders-ervaringen weer naar boven. Zo kwam er aan beide zijden van het land een barricade. Suus schreef een bordje met de tekst: "Prive, Niet betreden, pas ingezaaid !"
Nu maar hopen dat er niemand meer op het landje zal komen.














Wij schoffelden onkruid en graspollen weg en maakten bedjes met worteltjes en uien. En nieuwe pompoenen en boerenkool. Het was een heel werk en om half 8 waren we weer thuis.

Zaterdag was dus tijd om te relaxen. Al vroeg stonden we op en reden naar de plaats Bakkeveen, op de grens van Friesland en Drenthe, net voorbij de grens met Groningen.
Daar was een soort kofferbak verkoop. Er stonden in dit kleine dorp erg veel mensen die vanuit de auto wat verkochten, het was heel groots opgezet.
Alleen waren het niet echt kleine prijsjes. Voor handelaars begrijpelijk, maar iedereen vroeg gewoon veel voor zijn waar. Wij kochten één ding: een plant die zwarte tomaten krijgt. Van zaad uit Spanje aldus de verkoper. Of ze echt zwart zullen worden .... ?

Via een stukje Friesland en dan door Drenthe van west naar oost reden we naar het Drouwenerzand en Gasselte. Daar gingen we heerlijk wandelen in de rust. Op een gegeven moment stond er een ree voor ons. Zo dichtbij, dat Marcel hem niet eens zag. Hij sprong weg en bekeek ons even verderop en wij hem.
Dat hij /zij niet verder weg ging kan er op duiden dat daar vlakbij een jong lag. Die hebben wij niet gezien. Het was een bijzondere ervaring.

N
a de boswandeling (waar de foto's dit keer gemaakt zijn) reden we naar huis.

Zondag stonden wij weer bijtijds op en gingen wij naar de kerk. Het thema van de preek was: Wie ben jij als niemand kijkt ! Een tamelijk pakkend en
confronterend onderwerp dus.
Uit de kerk reden wij naar Wedde, want vriendin Viola was jarig. Daar zagen
wij haar ouders ook weer, die wij eerder deze week in het vissershuisje in Moddergat zagen.
David en Viola zijn niet echt mensen die opgeprikt op een verjaardag gaan zitten, net als wij .
Dus gingen al snel na de lunch de wandelschoenen aan en reden we naar
Wessinghuizen.
Daar maakte we een mooie wandeltocht. Van tijd tot tijd brak de zon door en was het echt wel lekker.
Weer terug in Wedde dronken we thee en aten een javaanse stoofschotel. We moesten al snel weer weg, omdat er 's avonds weer een kerkdienst was. In het kerkgebouw van de baptisten gemeente in Winschoten hadden wij een doopdienst. Maar liefst 9 mensen werden gedoopt en het gebouw zat stampensvol. Ook beneden in een ruimte woonde men de dienst bij via videoschermen.
Het is bijzonder dat er zoveel doopkandidaten waren, onze gemeente groeit !
Na de dienst gingen wij naar huis, vroeg naar bed voor de nieuwe werkweek, de vakantie was voorbij .

Maandag werden we al vroeg wakker van de zonneschijn die onze kamer scheen. Dat was wel een domper, daar hoopten we heel de week op. Maar zo gezegd, het is niet anders.
Wij startten weer op en deden ons ding. Voor Marcel lag er genoeg werk te wachten en voor Suzanne ook; er was immers in huis en aan de was niets meer gebeurd en al die wandelingen van de afgelopen week en het werk in de tuin, gaven behoorlijk wat vuile kleren en zand/grond in huis.

De kipjes kregen ook de nodige aandacht en vroegen dat ook. Kipje Annika is namelijk nog altijd broeds. Een vriend van onze buurman, Kees genaamd, had een tip van vroegen. Doe de kip in een juten zak, hang hem een dag aan de waslijn, en de kip is niet broeds meer.
Erg spartaans en zielig dus.
Totdat Annika gisteren met snavel en poten aan Suzanne's been hing en dus erg agressief was. Suzanne nam een kussensloop, deed de kip er in die toen erg rustig werd. Dat hang ze in de garage. En het klinkt zielig en onorthodox, maar de kip werd er rustig van. Na anderhalf uur is ze bevrijd. Ze was nu veel rustiger, maar ging wel weer op het kistje broeden.
Hopelijk gaat het spoedig van zelf over, daar staat circa 3 weken voor (dan is een ei normaliter uitgebroed).

Nu bent u weer even bijgepraat. We gaan snel weer aan de slag op deze nieuwe dag, dinsdag.

Marcel en Suzanne



donderdag 13 mei 2010

voorbereiding moestuin 2010




Hierbij een kleine kijk in de voorbereiding van onze moestuin in 2010

Veel regen en veel koolzaad

Beste vrienden.

Hier dan weer een berichtje vanuit Scheemda. Helaas is onze vakantie qua weer niet wat wij hoopten. Regen, zware bewolking en wind overheersen en het wordt overdag niet warmer dan 9 graden. Dat is niet zo denderend voor Suzanne's gezondheid, en trouwens voor niemand niet. Desondanks maken we er een leuke tijd van waarvan nu dan verslag.

















Maandag zijn wij in de
ochtend in de auto gesprongen. We reden naar het zuid-oosten, dus bij Bad Nieuweschans de grens over en toen richting Sögel. Wij waren daar vorige zomer al eens en die omgeving is mooi. Er zijn wat heuvels en ook daar is net als hier in Groningen koolzaad. Maar nu dan op heuvels, dat maakt het nog net iets mooier.



Toen wij aankwamen gingen we eerst naar zo'n typisch duits
bakkerijtje waar we lekkere broodjes kochten. Die aten we aan een bosrand op, waarna we naar de Windberg reden.
Daar was een nederlander met een paardenranche. Tussen de paarden scheerden de zwaluwtjes heen en weer. Het was er prachtig. Via koolzaad- en jonge tarwevelden liepen wij het bos in. Onderweg passeerden we diverse jagershuisjes, en Marcel kan het dan niet nalaten even binnen te neuzen.


Na een grote wandeling door het bos kwamen we weer precies ter hoogte van de auto het bos uit. We dronken wat en reden naar Wepeloh. Daar zou een idylische bed en breakfast zijn.
Eenmaal aangekomen bleek die aan een zeer drukke weg te zitten, de tuin was klein en het gebouw oogde Duits, dus weinig franje aan.
We meldden ons af en besloten gewoon naar huis te rijden. Daar is het goed en in elk geval veel rustiger.





Dinsdag gingen we weer op pad. Precies de andere kant op dit maal. Binnendoor reden we naar het Lauwersmeer gebied, het
was een mooie tocht. Maar het weer ging betrekken en dat stoorde ons. In de verte, bij de kust, was de lucht blauw, dus daar reden we heen. En zo kwamen wij in het dorpje Moddergat, place of all places.
We wandelden over de zeedijk en zagen het wad, Ameland en Schiermonnikoog. En onder, aan de andere kant het dorpje. We zagen oude vissershuisjes en toen we een auto zagen staan, besloten we naar beneden te gaan. De ouders van vriendin Viola, wonen daar namelijk. Zij wonen in zo'n piepklein vissershuisje. Het huisje ernaast is
museum, dat bezochten we niet. We riepen en ze waren thuis. Voor we het wisten zaten we in het museumhuisje kopjes thee te drinken met een lekkere plak cake, een snorrende haard. Die haard is noodzakelijk, met die zeewind is het er feitelijk altijd koud met een stevige wind. Het was leuk om eens in zo'n authenthiek huisje uit 1800 te zitten en ook om deze mensen te ontmoeten.
We hadden goede gesprekken over van alles en nog wat. Zo ook over Suzanne's gezondheid. Zij vroegen zich af hoe wij daar mee omgaan. Dat hebben jullie al wel kunnen lezen op deze weblog: wij passen ons aan, laten ons niet beheersen, geloven in genezing door God de vader en zijn dankbaar voor alle mooie dingen die wij mogen beleven.
Na een poosje namen we afscheid en liepen tussen de schaapjes terug over de zeedijk, naar de auto.

Inmiddels was het 5 uur en kregen we trek.
Echt uit eten gaan wilden wij niet, maar lekker eten wel. Dus kochten we plastic bestek, bezochten een chinees en reden naar de friese weilanden waar wij het ons lieten smaken; eerst chinese tomatensoep, daarna bami met saté. De plaatselijke chinees viel echter niet zo bij ons in de smaak, geen aanrader dus.
Achter onze auto betrok het weer en we besloten terug te rijden naar Scheemda.
We reden weer mooi binnendoor en rond 9uur waren we weer thuis.

Meer foto's van deze twee dagen: KLIK HIER


Woensdag regende het zoals te verwachten viel. We deden wat boodschappen en rommelden wat in huis.

Donderdag, vandaag dus, is wel droog maar erg herfstachtig. Na een uitgebreid ontbijt zijn we de tuin in gedoken en het nodige onkruid weggehaald. En wat dacht u van de rose bloesem van onze boom. Emmers vol verdwenen in de groene bak.
De kipjes scharrelden om ons heen: die zijn gek op bloesems !
Behalve kleine kip Annika. Die is sinds afgelopen weekend broeds. Die is niet van het legkistje af te slaan, wordt dan ronduit agressief. De andere kipjes die zo nu en dan eieren willen leggen, duwen haar opzij of gaan gewoon boven op haar zitten. Het ei gelegd hebbende wordt dan weer vlug op 41 graden gehouden door kip Annika. Zij eet en drinkt nauwelijks en we hopen dan ook maar dat deze broedse bui spoedig voorbij is.

We gaan nu aan het einde van de middag weer onze rust nemen.

Alvast een fijne avond en tot de volgende keer,

Marcel en Suzanne


zondag 9 mei 2010

Terugblik 7: Ontmoeting

Vandaag is het moederdag en wij blikken terug op iets dat exact 12 jaar geleden gebeurde, onze ontmoeting. Beschreven door Marcel.

De voorgeschiedenis:
Mijn studie Sjd liep teneinde en ik moest een eindscriptie maken. Vanaf maart had ik geen les meer en genoot ik eerst van de vrijheid. En het schrijven van de scriptie was veel werk, maar ik maakte in het begin niet veel vaart.
Op die donderdagmiddag 7 mei 1998 reed ik met een kennis, Ron mee, die was buschauffeur. Hij vertelde mij gehoord te hebben dat het de volgende dag
eindelijk lente zou worden. Het weer wat tot dusver erg slecht en koud geweest, een winter en vroeg voorjaar van 5 graden, regen en veel bewolking. Koninginnedag 1998 was ook zo'n koude dag geweest en het hield maar aan. Maar nu zou het opklaren volgens Ron. Het weer buiten deed echter anders vermoeden. Ik zei tegen hem die avond hard aan de scriptie te gaan werken tot 's avonds laat. Dan de wekker op vrijdag 8 mei te zetten op 8 uur en zou het nog slecht weer zijn, dan gewoon verder te slapen.
Die nacht ben ik tot half 4 bezig geweest met de scriptie en buiten was het herfst. Storm, regen, echt knudde. Desondanks zette ik de wekker en die morgen: ongelooflijk maar waar, de zon scheen. Het was dan ook in één klap 22 graden die dag. Ik pakte mijn spullen, fietste naar busstation Capelsebrug, nam de bus, de trein en de tram en zat een dag op Scheveningen. Rond
etenstijd ging ik terug, al enigszins verkleurd en voldaan door de zon.
Ik ging naar vriend Marc die woonde in Rotterdam, en werkte naast het station. Samen aten we wat en zaten buiten. Ik belde naar huis dat ik in Rotterdam bleef slapen, want de volgende dag zou weer goed weer worden, dus wilde ik dan wederom naar het strand.

Zaterdag 9 mei:
Al vroeg waren we wakker en maakten ons gereed voor een stranddag. Maar Marc werd gebeld en had ineens verplichtingen. Daar zat ik dan. Ik voelde er niet veel voor weer eenzaam naar het strand te gaan. Dus belde ik wat mensen, maar geen van allen kon. Wat teleurgesteld ging ik terug naar het station Cs waar ik afscheid nam van Marc.
Op het perron aangekomen reed de intercity naar Den Haag zo in mijn gezicht weg, dat kon er ook nog wel bij.
Snel rende ik naar een ander perron, dan maar de boemel via Schiedam en Delft. Ik zocht een plekje op de 4zits-stoelen, maar de trein zat behoorlijk vol.
Links zaten tegen elkaar twee meiden, maar rechts zat een vrouw alleen. Zij zat te slapen en had haar handtas naast zich op de stoel. Omdat ik toch liever voor uit wilde rijden, maar niet dorst naast de vrouw met de tas te zitten (die zou wakker kunnen schrikken enzo) vroeg ik aan de jonge dames links of ik bij hen mocht zitten. Naast mij Annemarie en schuin tegenover mij Suzanne. Zij gingen ook naar het strand van Scheveningen. Alleen waren zij daar nooit geweest, en vroegen zich af hoe daar te komen. Ik legde het uit en zo boemelden we naar Den Haag.

Op Den Haag CS aangekomen zochten de vriendinnen de weg naar de tram, dus wees ik hen die en zo stonden we even later hutje mutje in lijn 1. Als haringen in een ton naar Scheveningen (terwijl daar juist meestal de haringen vandaan komen). Bij het Kurhaus stapten we uit en nam ik de vrijheid te vragen of ik met hen op mocht trekken die dag. Ik was immers alleen, dat is zo heel erg alleen op zo'n strand. Zij stemden toe en in de winkelpassage kochten we wat drinken. Ook kocht ik een moederdag cadeau, een grote reep Milka. Niet zo handige aankoop bleek later.
Het was als vloeibare chocomelk uit de verpakking te gieten, zo op het strand. Ik had mijn handdoek, Suus en Annemarie een deken en zo praatten we over van alles en nog wat. Het was een beetje melig gedoe, er werden foto's geschoten (wie heeft dat van zijn ontmoeting !!). Ik gaf als naam op Gerrit en het was een giechelige boel. We praatten en praatten en Suzanne lag naast me. Verhit van de zon besloten we samen langs de branding te lopen, Annemarie bleef bij de spullen. Aan het einde van de dag was het tijd weer naar huis te gaan. We namen gezamenlijk de tram, de trein en de bus naar Capelsebrug.

Afscheid nemen:
Op het busstation wisselden wij adressen uit en ik zwaaide mijn gezelschap uit die met lijn 194 naar Lekkerkerk reden. Hierna wandelde ik naar beneden, naar de fiets die hier al tweeënhalve dag stond.Toeval of niet, maar op het parkeerterrein met bussen stond Ron weer, die mij aan zag komen lopen. Hij schoof het raam open en schreeuwde: Zie je wel dat ik gelijk had ! Prachtig mooi weer geworden zoals ik al zei. Hij had gelijk en hij kon zien dat ik er flink van genoten had, getuigende de bruine kleur van de zon. Met Suzanne was het anders gesteld, die was zo rood als een aardbei geworden in de zon. Ik vertelde Ron over de ontmoeting die verbaasd vroeg wat ik met iemand uit Lekkerkerk moest.
Suzanne kwam thuis waar broer Corné, neef Arco met vrouw Ingrid op visite waren. Zij schrokken zich een ongeluk van de rode zonnebrand en Suzanne vertelde over de ontmoeting. Verbaasd vroegen zij wat zij met iemand uit Capelle moest.



En nu zijn we twaalf jaar verder en weet Suzanne inmiddels dat ik geen Gerrit heet. In tegenstelling tot toen is het nu helaas geen strandweer.
Het is koud en bewolkt en het is nu een dag eerder moederdag dan toen.
Suzanne is gisteren verrast met een speciale uitgave van tijdschrift Eva. Kijk zelf maar:
(klik op de foto voor vergroting)

vrijdag 7 mei 2010

Even een kijkje op de afgelopen week

Goedemorgen,

Nog een paar uurtjes en dan is het zover. Vakantie !

Maar eerst een verslag van de afgelopen week. Met Suzanne gaat het nog niet zo goed en omdat zij meer last van haar keel kreeg, is een anti-biotica gestart.

Verleden week vrijdag, koninginnedag zijn wij er wel even op uit gegaan. Al vroeg reden we naar Loppersum. Daar vonden we een klein zinken teiltje. Dat is een bijzonder exemplaar, nummer 20 zie je niet vaak.

We reden naar Winsum en daarna naar Sappemeer. Maar die laatste plaats was een drukke braderie en dat past niet zo bij ons. Dus gingen we snel naar huis.

Die middag plantten wij slakropjes uit. De stekjes waren nu groot genoeg om uitgezet te worden.

Zaterdag was naar herfstweer. We zijn naar Oude Pekela gereden en kochten nieuw voer voor de kipjes en potgrond om de nieuwe teil te vullen.

Zondag gingen we naar de kerk en hielden we het verder rustig. Toen begon de werkweek weer. Het weer was niet echt voorjaar. Rond de 10 graden en vrij harde wind en van tijd tot tijd regen. Suzanne hield het huis en de tuin schoon en transporteert dagelijks grote hoeveelheden stekpotjes van huis naar de kas en weer terug. Marcel ging dinsdag in zijn nieuwe regioteam naar Veendam en deed gesprekken enzo.

Woensdag 5 mei hadden we vrij. Omdat Suzanne al een poos niet gezond is, waren David en Viola al lang niet bij ons geweest. Maar het leek ons goed dat zij weer eens kwamen. Zo zagen zij de compleet veranderde moestuin en de roze boom die in bloei staat. We aten, hadden goede gesprekken en maakten die middag een wandeling rond Nieuw Scheemda en 't Waar. Aan het einde van de middag gingen zij weer weg en nam Suus weer haar rust. We hopen werkelijk dat de keelontsteking en dergelijke nu echt snel verdwijnen.

Donderdag en vandaag zijn weer werkdagen, nog snel even wat zaken afronden voor een week vakantie. Alvast een goed weekend,

Marcel en Suzanne

woensdag 5 mei 2010

Terugblik 7: vijf mei tweeduizend vijf

Verzamelt u geen schatten op aarde, waar mot en roest ze ontoonbaar maakt en waar dieven inbreken en stelen... .
(Mattheus 6 vers 19)


Terwijl een groot deel van Nederland vandaag stilstaat bij de gebeurtenissen van 65 jaar geleden of van gisteren op de Dam, blikken wij terug op de bevrijdingsdag exact 5 jaar geleden. Donderdag 5 mei 2005, bevrijdingsdag en hemelvaartsdag tegelijk.
Het was die dag dat
Marcel een periode afsloot in zijn leven.

De voorgeschiedenis:

In 1987 ging Marcel op kamp met de padvinders van de Johan van der
Veeckengroep uit Capelle. Omdat de groep 20 jaar bestond, gingen wij 4 weken naar Amerika. Een bijzondere reis voor een jongen van 13. Een van de andere padvinders was vriend Eddie met wie ik veel optrok. Die jongen verzamelde blikjes, van frisdrank tot bier. Samen met hem probeerde ik op doorreis langs de oostkust van de VS zoveel mogelijk blikjes voor hem te verzamelen. Er was onder andere een speciale set met Disney figuren vanwege 15 jarig bestaan van Disney World. Tassen vol blikkies vlogen mee terug naar Nederland.

Mijn enthousiasme was gewekt !

In de winter erna, rond kerst 1987 besloot ik ook blikjes te gaan verzamelen en dat ging in het begin erg hard. Ik vond veel blikjes op straat en de winkels boden ook een ruim assortiment. Toen het allemaal wat serieuzer werd namen familie, vrienden en kennissen altijd blikjes mee uit het buitenland.

Groei
Omdat de stroom nieuwe blikken ontembaar was, besloot ik mij rond 1992 te
specialiseren op Coca Cola. De rest van de blikjes verdween van lieverlee en in de loop van de tijd kwamen er ook meer colaspullen bij. Zo kon ik zelfs een oud automaat verkrijgen al dat soort zaken. Toen wij in 1999 trouwden verhuisde alles vanuit mijn slaapkamer naar de gehele zolder van ons kleine poppenhuisje aan het Oranjenassauplein in Krimpen aan de Lek. Meer en meer werd ook de berging beneden in genomen en eind 2000 verhuisden wij naar de Neptunushof waar de verzameling de grootste slaapkamer en driekwart van de zolder tot zijn beschikking kreeg.

Door naar beurzen te gaan en te ruilen lukte het mij zelfs om de serie van 50 verschillende disney blikjes bij elkaar te verzamelen, die ik ruim 10 jaar daarvoor voor Eddie verzameld had.

De verzameling colablikjes groeide uit
tot een van de grootste van het land en dat kreeg bekendheid door artikelen in de plaatselijke krant Postiljon, het land dagblad RD en het bedrijfsblaadje van mijn toenmalige baas.


Internet en Atlanta
In 2000 ontdekte ik internet. Op veilingen als eBay bleek een grote handel te zijn in blikken uit heel de wereld. Ik ruilde met mensen van alle uithoeken van de wereld, maar kocht ook veel blikjes van handelaars op het net.

Met name de verzendkosten waren een grote kostenpost, maar als tweeverdieners was er wel wat geld over voor de verzameling.

In 2001 ging een lang gekoesterde wens in vervulling: het bezoeken van het Coca Cola Museum in Atlanta, Amerika.
We hadden een reis gewonnen en bezochten de stad, het olympisch park en het museum (dat ik al van veel verschillende plaatjes, verslagen en foto's kende). Hier staat Suzanne in een replica van een sodabar van de begintijd van Coca Cola, rond 1886.


De reis naar Atlanta is erg bijzonder en leuk geweest, maar toch is deze reis een soort keerpunt geweest. Het was daags na de aanslagen van 11 september en de sfeer was vreemd en heel intens.
En eerlijk gezegd: het museum viel me tegen, gaf me weinig voldoening. Zo bijzonder vond ik het nou ook weer niet.
Maar goed dat de reis gewonnen was, zo kostte het ons niet teveel geld en hadden we het toch gezien.

World Wide Web
De jaren erna ging veel tijd op aan het zoeken naar nieuwe blikken op internet. Ik ontwikkelde een netwerk van contacten rond heel de wereld en daar kwamen dagelijks nieuwe mensen bij. Vrijwel dagelijks kwam de postbode met pakketjes aan de deur en de verzameling groeide en groeide.

Eind 2004 kwam het nieuws dat de woningbouwvereniging onze kozijnen zou
gaan vervangen. De angst sloeg mij om de oren. De verzameling, inmiddels ruim 6500 verschillende uit 128 verschillende landen, stond altijd droog in een lucht- en lichtdichte kamer en zolder. Wat moest ik aanvangen ? Ik kon er mijn hoofd over breken, maar besloot dit probleem voor mij uit te schuiven en stortte me weer driftig op de zoektocht naar nieuwe blikken; de toestroom nieuwe blikjes was niet te stuiten. Ik ontving veel pakketjes, bekeek de inhoud en legde die in doos en al op de stapel andere pakketjes. Ik had immers geen ruimte en tijd meer om ze netjes in stellages te zetten.

Ziek en toch op vakantie
Eind van dat jaar, december 2004, werd Suzanne ziek. Erg ziek, en dat heeft
geruime tijd aan gehouden. Een geplande vakantie naar Mexico in februari 2005 dreigde in het water te vallen en ons leven werd danig bepaald door het ziekzijn van Suus. Eind januari belandde zij in het ziekenhuis, maar vlak voor de vakantie werd Suzanne wonderbaarlijk genezen en konden we toch met vakantie gaan. Sterker nog, we mochten gratis 4 dagen langer dan gepland (vluchten werden overgenomen door een andere vliegmaatschappij).

In Mexico hadden we een goede tijd. Het was een vrijwel onbewoond en onderontwikkeld eilandje waar het heel fijn en puur was. Het enige dorp was 3 kwartier lopen vanaf het hotel en alles deed je op je blote voeten. Hier een foto van een restaurantje in het dorpje. Colablikjes waren hier nauwelijks te vinden, aan het einde van de week was er sowiezo niets meer te koop. Op zaterdag kwam de enige vrachtwagen op het eiland en die bevoorraadde de winkeltjes. Enkel op de terugreis via Cancun vond ik wat colablikjes, maar mijn hoofd stond er niet zo naar.
De toestroom van nieuwe blikken had de laatste maanden sowiezo een beetje stil gelegen door dat Suzanne ziek was geweest.

Een ommekeer
Eenmaal thuis werd ik weer herenigd met de
verzameling, maar het gevoel was anders. Ik vond er geen voldoening meer in.
Het was alsof tegen mij door een liefdevolle stem werd gezegd: “Marcel, die verzameling ! Die verzameling colablikjes, die is niet verkeerd. Daar is niets mis mee.Maar hoe jij ermee omgaat Marcel, dat is niet goed.

Ik kreeg inzicht en ontdekte dat de situatie niet in balans was. Er moest iets veranderen ! Er ging teveel tijd en geld in de verzameling zitten.
Had ìk nu de verzameling, of had de verzameling mij ?!?!!


Ik had kunnen kiezen en dubben om de juiste balans te vinden. Maar beter was om radicaal te breken. Ik werd gezegend met een goede vriend die interesse had de gehele verzameling in ene keer geheel van mij over te nemen. Ik kreeg er een goed bedrag voor, het was een goede deal.
Wanneer ik er voor gekozen had alles los, stuk voor stuk te verkopen, dan had ik er voor zeker meer geld aan verdiend. Maar dan zou ik nog veel tijd kwijt zijn aan het verkopen van de blikjes en dat was nou net niet de bedoeling.

De koper had er ook een goede koop aan, hij kon zijn verzameling aanvullen en dat wat hij al had, verkocht hij met meer winst dan de gehele koop gekost had. Voor hem een goede deal, en voor mij, ik was er in een klap van af !

05-05-05 was het zover. Deze Bevrijdingsdag werd een super Bevrijdingsdag ! Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds reden we met twee auto’s vol dozen op en neer. Aan het einde van de dag, was alles weg ! Dit was het einde van de colaverzameling, het einde van een periode van ruim 17 jaar.


Na het afscheid

En de periode erna was ik er van los gemaakt.
Ik had ineens veel tijd over. Ik had ineens ook geld over. En dat niet alleen van de verkoop, maar ook dat wat over bleef van het niet aanschaffen van nieuw spul. De rode auto kwam, er kwam een nieuwe computer, we konden nogmaals ver op reis, hadden meer tijd voor elkaar, kortom we hebben een heel gezegende tijd gehad. En nu, vijf jaar later kan ik terug kijken op een bijzondere periode. In die periode drink ik nog altijd graag Coca Cola, maar ik kan met een oprecht hart zeggen, dat de verzameling NOOIT heb gemist. Ik ben bevrijd !

Het leven dat ik voor die verzameling in de plaats mocht krijgen heeft veel meer waarde, veel meer diepgang. Niet alleen de verzameling verdween, ook muziek, films, spullen enzovoort. Onze bezigheden veranderden, onze interesses, ons geloofsleven.
Ik ben dankbaar inzicht te hebben gekregen. Het was niet dat ik slechte dingen deed met de verzameling. Maar het was niet in balans. Ik ben dankbaar dat ik dat inzicht gekregen heb en ik ben blij en dankbaar de gelegenheid toen aangegrepen te hebben. (inzicht hebben is namelijk 1, maar er dan ook wat meedoen is een 2e)
En dat ik de gelegenheid greep was echt niet omdat andere mensen in mijn omgeving dit van mij verlangden of mij aanmoedigden; in tegendeel.
Maar het is goed geweest en ik vind het fijn dit verhaal met u te delen.

Wanneer u / je hier nader over wilt praten / mailen, je weet me te vinden.

Een fijne bevrijdingsdag toegewenst,

Marcel (en Suzanne)

Wie meer foto's van de verzameling wil zien klikt hier !

zondag 2 mei 2010

Dam op !


"", denkt u, "is dat niet Marc Jacobs, die man die in het verleden RTL ontbijtnieuws presenteerde ?"
Nee hoor, dit is Rob van Dam van TVnoord.
"Dat kan niet, hij heet Marc Jacobs. Hij was 's ochtends op tv samen met Jan de Hoop. Hij heeft zo'n herkenbare stem en spreekt ook nog wel eens programma's in als voice-over. Ik weet zeker dat het Marc Jacobs is."
Niet waar, het is Rob van Dam.
"Tweelingbroer ?"
Nee hoor. Dit is Rob van Dam, presentator van Radio Noord en Tv Noord. Hij heeft een programma genaamd "Dam Op."
Okee, hij is wel in Hilversum actief. Hij presenteerde ooit RTL nieuws en spreekt nog vele programma's in. Maar in het dagelijks leven heet hij dus gewoon Rob van Dam.

In "Dam Op" trekt hij de provincie rond en bezoekt plaatsen. Daar interviewt hij lokale bewoners en bekijkt plaatselijke bezienswaardigheden. Zijn gesprekken beginnen veelal met "Moi" om te begroeten. Sommige gesprekken zijn in het Gronings, maar hij spreekt meestal nog wel verstaanbaar nederlands.
In november 2009 was hij in Scheemda. Voor wie het leuk vinden om dat te zien, hier een programma van iets meer dan 20 minuten. U zult er zeker dingen van herkennen. Hij start in de akker achter ons huis, bij de begraafplaats (daar waar we ook met de sneeuw stonden). En de bekende toren van Scheemda is te zien en nog veel meer, ga maar kijken.

Bekijk dat HIER.


En voor wie het overzicht van heel provincie wil zien zoals bovenaan dit bericht, kijkt hier. Je kunt hier namelijk interactief andere Groningse plaatsen bekijken. Leuk dus wanneer u er eens bent geweest of gewoon meer van die plaats wilt weten.

Het overzicht is HIER.