woensdag 29 september 2010

Een weekendje in de lappenmand

Zaterdagmorgen vroeg lokte de zon ons naar buiten, het was fris maar ook heerlijk zonnig.
Marcel had een leuke rommelmarkt op het oog in Nieuwe Pekela en een klein stukje verderop zou er nog een zijn. Er even tussen uit zou ons vast goed doen. Helaas had de hevige verkoudheid zich uitgebreid in een flinke bronchitis, dus we zouden het niet te gek maken.


De rommelmarkt in Nieuwe Pekela was kleinschalig en niet druk. We zijn er via leuke landelijke weggetjes heen gereden en dat is nog altijd even bijzonder voor ons geboren westerlingen. We stonden al snel weer buiten met een grote was-/weckketel uit grootmoederstijd. Marcel had deze grote blauw/grijze pan opgeduikeld achter een enorme berg met rommel. Het was precies wat we zochten. Volgend jaar hopen wij, bij leven en wel zijn, nog veel "in te maken / te wecken."

Wij tuften verder de akkers weer in en belandden in Jipsingboertange.
Wat een grappige plaatsnaam hè ! Het is een slaperig gehuchtje waar de tijd lijkt stil te staan. Maar… een rommelmarkt was er niet te vinden. En wij hebben hem echt niet over het hoofd gezien hoor ! Het is zo’n pieper-de-piepklein dorpje.
Aan de rand van dit dorp ligt een stuk bos wat valt onder toezicht van Staatsbosbeheer, genaamd natuurgebied Sellingen.
Wij besloten dan maar een kleine wandeling te maken in deze prachtig bosrijke omgeving. Het was immers nog vroeg, half tien in de morgen.

Het is hier wonderschoon. En wat een rust… De zon prikte met haar warm
e stralen door de bomen heen. Het was een prachtig schouwspel.
Het bos was voor mijn longen een verade

ming, ik had direct meer zuurstof.Ook was het bos al gehuld in haar herfsttooi. De kleurrijke bladeren dwarrelden naar beneden, en er waren ontelbare hoeveelheden met paddestoelen te zien. Helaas hebben wij geen vliegenzwam kunnen vinden. Maar er rende wel een schattig eekhoorntje voor ons uit.
Die maakte het gemis van de vrolijke rood-met-witte-stippen-vriend weer goed.

Maar helaas begon de energie op te raken en moesten wij afscheid nemen van dit adembenemende herfstbos. Eenmaal thuis aangekomen liep de lichaamstemperatuur op en ging het kaarsje uit. Marcel kreeg een enorme migraine-aanval en heeft uren gespuugd. Ook niet echt een pretje. De lamme hielp de blinde zegmaar. En zo hebben wij die dag verder doorgeworsteld. Het begon allemaal zo mooi.
Gelukkig hebben wij toch nog een beetje kunne
n genieten in de vroege morgen, dat kan niemand ons meer afnemen !

Zondagmorgen hebben wij gelukkig ook een fijne kerkdienst mogen beleven. Na deze dienst zijn wij weer snel in de lappenmand gedoken; Marcel met een suizend hoofd, en Suus al hoestend en proestend vol van ellendig slijm.

Maar het kan natuurlijk alleen maar beter worden, dit nieuwe seizoen, de herfst, is nog maar net begonnen.
Wij hopen nog veel te genieten van prachtige herfstbossen, maar dan hopelijk wel in iets betere doen.

Een prettige week verder, Suus en Marcel



zaterdag 25 september 2010

Goodbye summer


Deze week hebben wij toch echt de zomer achter ons gelaten. Met een klein beetje pijn in ons hart zijn wij de herfst in gestapt.
In de natuur zien wij het al weken, alles ademt de herfst uit. De blaadjes vallen hier en daar van de bomen, paddenstoelen schieten uit de grond. Zelfs de ganzen zijn al aan het wegtrekken naar warmere oorden. Sommige vertrekken van hier, weer andere houden hier een aangename tussenstop. Ze doen zich tegoed aan de kleine groene sprietjes op de akkers van de zojuist ingezaaide en pas ontkiemde wintertarwe. Arme boeren…
  

De moestuin is ook op zijn retour. Alles ligt er snotterig bij. Zo ook bij ons is het een snotterige toestand. De verkoudheid is in alle hevigheid toegeslagen. Helaas zit het  niet alleen in de neus maar ook de keel en luchtwegen doen vrolijk mee. Hum…de herfst is nog geen week oud, maar we zullen het ermee moeten doen.





















De afgelopen twee dagen kregen wij nog een naproefje van de zomer.
Het was hier weliswaar kouder dan in het westen en zuiden, maar het was zeker aangenaam zo na al die ”voorproefjes van de herfst”.
We hebben de mislukte verfpoging van vorige week er maar weer afgeschuurd en we hebben weer een nieuwe poging gedaan om er een verfje op te kwasten. Het is niet bar slecht, maar helemaal perfect krijg je het met dit weer niet meer. Er zit veel vocht in de lucht, ook al regent het niet. Vooral in de vroege morgen kun je dat goed vernemen. En dat zie je direct terug op de verf.
De dauw die op de verse verf komt te liggen laat kleine sporen van schade achter. Het zijraam van ons voorhuisje is ook overnieuw geverfd. Die had zwaar te lijden gehad van het stucen. Dat is heel agressief spul, de verf was in het geheel haar glans verloren. Het zijraam is wonder boven wonder goed gelukt en er zijn geen sporen van dauw waar te nemen. We hebben besloten nu echt te stoppen met het verven van de buitenboel, het is de tijd niet meer om dat te willen.

De buurman bracht ons afgelopen week een laatste bosje heerlijk geurende roze rozen (Queen Elizabeth) uit eigen tuin. Hij keek er wat sip bij en zei; ”het zijn de laatste, de zomer is voorbij.” Hij moet er ook erg aan wennen dat de herfst is ingetreden. Hij houdt enorm van fietsen en is dan ook graag onderweg (vooral 's avonds). Maar het weer gaat achteruit, en leent zich steeds minder voor dit soort tochten in de avond.Voor hem is deze tijd best moeilijk, vorig jaar leefde moeder Lindeman nog.
Samen hadden zij het altijd gezellig, ook tijdens die donkere dagen. Ze genoten samen van de kleine dingen als een lekker kopje koffie of een stevige stampot boerenkool met Groningse metworst. (stampot mous). Maar die tijd is nu voorbij.

Genieten jullie allemaal nog maar even van een paar romantische rozenkiekjes die warme herinneringen oproepen van een zwoele zomerdag. Het zijn de
laatste van dit jaar (niet de romantische kiekjes hoor, maar de zomerse rozen uit de tuin van de buurman)…
 
Wij wensen iedereen een heerlijk herfstweekend toe, vol vreugde en gezondheid.
Veel liefs, Suus en Marcel.

donderdag 23 september 2010

Mien Grunninger Laand

Afgelopen dinsdag had Marcel een dagje vrij, en tot onze vreugde was het eindelijk droog weer. In de rest van het land was het warmer, maar ons hoor je niet klagen, dat heb je hier in het hoge noorden nu eenmaal. Wij hadden de tuin in kunnen duiken om deze winterklaar te maken, maar met zulk kostelijk weer kan je er natuurlijk ook op uit gaan. Straks met die donkere dagen in het vooruitzicht doe je dat minder snel. Zo gezegd zo gedaan…

Wij hebben de fiets gepakt en zijn "het Grunninger laand" gaan verkennen.
Op de fiets ervaar je de vrijheid van de natuur meer dan in de auto.
We zijn de akker aan het einde van de
straat uit gefietst naar Nieuw-Scheemda.
Langs dit gehuchtje zijn wij
doorgefietst naar 't Waar, en binnendoor naar Nieuwolda.
Wij zijn door Nieuwolda heen gefietst en kwamen zo bij
Nieuwolda-Oost.
Als je het echte "Grunninger laand" wil proeven moet je daar gaan
fietsen.
Het gaat werkelijk alle verstand te boven wat voor een immense akkers je achter deze buurtgemeenschap aantreft.
Je zou het gevoel kunnen krijgen dat je aan het einde van de wereld bent gekomen. En dat voor Nederlandse begrippen…

Deze akkers liggen in een zogenoemd polderlandschap met aan de uiteinden een dijk.
Daarachter bevind zich de Dollard, en een prachtig waddengebied (kwelders) rijk aan flora en fauna. Dit gebied gaat over in de Waddenzee.
In dit gebied kan het enorm waaien, en als er storm is
aangekondigd moet je daar zeker niet de dijk opklauteren.

Het landschap is hier nog net zoals het honderd jaar geleden was, woest en kaal met gigantische wolkenpartijen aan de hemel. Dat ruige landschap maakt je klein, en doet je beseffen dat onze Hemelse Vader dit alles zo wonderlijk heeft geschapen. Als je hoofd vol zit met zorgen of drukte, zou ik zeggen;"ga daar eens fietsen".

Hier en daar staat er een monumentale boerderij en af en toe zo’n knotsoude graanschuur.
Maar verder…
Boven de akkers zweven roofvogels, ze hebben een aparte roep, dat hoor je al van heinde en ver. Een ding moet je wel onthouden; "je komt onderweg weinig bordjes tegen". Je moet een beetje op gevoel fietsen (gelukkig heeft Marcel dat richtingsgevoel), want zit je eenmaal verkeerd dan kan je moeilijk even zo’n mega-akker met dikke kleikluiten oversteken.

De graanakkers zijn al leeg en omgeploegd. Alleen de akkers met suikerbieten en maïs  
staan nog fier in de wind te wachten op de dag dat de boer komen gaat. Sommige akkers zijn ingezaaid met een gewas dat de bodem weer gezond maakt, het lijkt op onkruid. Zo kwamen wij ook een akker tegen waar een deel vol stond met klaprozen en korenbloemen. Nu behoren deze soorten niet tot die bodemverbeterende gewassen, maar het is wel heel leuk om te zien. Het schijnt dat zaad van klaprozen na 50 jaar nog kan ontkiemen, dit oude zaad komt soms naar boven tijdens het bewerken van zo’n akker. Helaas zie je tegenwoordig niet zoveel korenbloemen en klaprozen meer op de graanvelden. Dat komt omdat de boeren het gewas op de akkers met gif tegen onkruid bespuiten. Het was voor ons een leuke verrassing om zo’n kleurig bloemenveldje tegen de komen midden in het grote geheel.

Wij hopen dat je een beetje hebt kunnen meegenieten van deze mooie fietstocht.
Het is een uniek stukje Nederland dat "Grunninger laand", hou het verder maar stil hoor…
Want als iedereen hier komt fietsen is niet meer zo stil…


Liefs Suus en Marcel




maandag 20 september 2010

Grote slachtpartij aan de Molenstraat te Scheemda


Lieve vrienden,

Er moest heel wat aan te pas komen om deze “oranje vriend” te slachten;
Een takkenzaag, een broodmes, een aardappelschilmesje en een bundel sterke spierkracht. Maar het is gelukt hoor ! Eén van onze grote
reuzenpompoenen is in stukjes gehakt en verwerkt in een overheerlijke soep en ook nog in twee soorten marmelade.






















De dikke maaltijdsoep heeft als basis pompoen. De verdere ingrediënten zijn:wortels, aardappels, prei, komkommer, bieslook, rode uien, verse rode peper (tot zover alles uit eigen tuin), een paar teentjes knoflook, sojaroom, groentebouillontabletten, magere runderlappen, een theelepeltje sambal en tot slot peper en zout naar smaak. Wij kunnen u verzekeren dat het een behoorlijke klus was voordat deze soep werd opgediend. Maar het was het zware werk dubbel en dwars waard.

De overgebleven stukken pompoen zijn in twee soorten marmelade verwerkt. We hebben er één gemaakt met geleisuiker, stukjes pompoen, citroenschil, citroensap en gemberpoeder. En de tweede jamvariant is gevuld met geleisuiker, pompoenmoes, stukjes appel, kaneel, gemberpoeder, citroenschil en citroensap.Het leuke is dat je dit soort creaties niet in de winkel kunt kopen. Dat maakt het extra speciaal.
Marcel is niet zo’n zoetekauw maar hij moest toegeven dat ook hij het verrukkelijk vind. Tijdens deze pompoenslachtpartij was het weer veelal stormachtig. Echt weer
om met een heerlijke kom pompensoep en vers gebakken stokbrood achter het haardje te kruipen.
Maar er kwam nog een verrassing : Marcel bracht vrijdagavond ruim 10 kilo
slaboontjes mee van de tuin van de buurman… slik
Dat hadden wij allebei niet verwacht zegmaar. 10 kilo netto trouwens, nadat deze geblancheerd was en ingevroren kon worden.
De  tweede verrassing  was dat David en Viola die avond nog even een bakje koffie kwamen drinken om het weekendgevoel met ons te delen. Gezellig !
Maar toen zij aankwamen, zat boer Marcel nog op het land om al die bonen te plukken. David is hem maar even gaan halen op de fiets.
Viola had twee schattige pompoentjes meegenomen (uit eigen tuin) in de kleuren van de soep (zie foto’s). Ze moesten erg lachen om onze reuzenpompoenen, maar wie het kleine niet eert…wij zijn er heel blij mee.



















Zondagmorgen hadden we feest in de kerk. Vijf jaar geleden hebben zij onze voorganger William Boné beroepen en dat was de start van een nieuwe koers. Sindsdien heeft de gemeente een enorme groei en bloei doorgemaakt. Wij zijn trouwens ook al bijna twee jaar deelgenoot aan deze gemeente. Wat gaat de tijd toch snel !
Deze zondag was er daarom een dankdienst voor God dat Hij ons allemaal zo rijk heeft gezegend gedurende die 5 jaar. Collin Cooper, een voorganger uit één van de grootste kerken van het Verenigd Koninkrijk, leidde deze dienst. Het is een boeiende predikant die het evangelie met veel plezier en humor brengt.
Na de dienst hebben we met de gemeenteleden en vele bezoekers broodjes hot  gegeten. Voor de kinderen was er ook van alles te doen. We hebben al met al gezamenlijk genoten van deze feestelijke ochtend.

Nu dan is de nieuwe werkweek begonnen, en helaas regent het veel. Een deel van de tuinen moet worden opgeruimd en een beetje goed weer is daarbij wel welkom. We zullen zien wat de rest van de week zal brengen.

Wij wensen iedereen een goede en frisse start voor deze nieuwe week,
Liefs Suus en Marcel



vrijdag 17 september 2010

Een appeltje voor de dorst

Ook hier in Scheemda hebben wij wel eens last van kleine pechjes. Ik denk dat dit voor iedereen heel herkenbaar is, want zo is het leven.
Wat van groot belang is: ”hoe ga je er mee om?!!”
Laat je de moed direct zakken, is de fles altijd half vol of half leeg?

Op dit moment hebben wij te maken met veel stormachtig weer. Het regent niet gewoon, nee… het stort echt met bakken uit de hemel. En wat heeft die wind een kracht!
De herfst is duidelijk in aantocht.
Wat verdrietig is aan dit weer; het geeft heel veel reumatische klachten.
Maar wij gaan niet klagen hoor, er is genoeg afleiding.




Maandag stond er op de planning dat de ”dakgotenboer” langs zou komen. Zo’n professioneel bedrijf, die werkt met authentieke materialen. Het sprak ons allemaal erg aan. Wat zou ons Groningse huisje ervan opfleuren !
Wij hadden prachtige mastgoten van zink in gedachten, en maandag zou deze driedaagse klus van start gaan.
Vol verwachting klopte ons hart.

En ja… het bedrijf kwam wel, maar binnen een half uur was deze ook weer verdwenen.
De klus was te ingewikkeld om op dat moment uit te voeren, dit alles zou meerwerk opleveren. Het type (mast)goot wat wij zo graag wensten, kan helaas NIET bevestigd worden. Er moet een nieuwe
offerte gemaakt worden (het gaat ons meer centjes kosten zegmaar) en dat gaan wij in de loop van de week horen. Met de herfst en winter in aantocht kan het nog wel eens lang gaan duren voordat de klus ook daadwerkelijk geklaard wordt.


Een beetje beteuterd bleef ik (Suus) achter. Zelfs de koffie stond al klaar voor die hardwerkende mannen.
Hum… Ik probeerde de dag nog zo productief mogelijk te maken door buiten te gaan schilderen aan de nieuwe kozijnen van de garage. Het weer leek zo mee te vallen. In die nacht barstte de storm in alle hevigheid los.
Helaas was de schade enorm, op de verse verf zitten allemaal kringen van regendruppels.
Na een dagje drogen, besloot ik het op woensdag licht glad te schuren en nog maar eens te proberen. De verf zat er nog maar net op, of we kregen een soort windhoos.

Bergen met zand, blaadjes, takjes enzovoort; het vloog allemaal tegen de plakkerige verf aan.
Een uur later ging het weer regenen. Het ziet er nu dus nog beroerder uit.
Straks als het voorjaar met veel warme zonnige dagen weer aanbreekt , dan schuren wij de hele boel er weer af en gaan we gewoon vrolijk overnieuw beginnen.


Maar… :”Tel je zegeningen!” Want wie kwam daar tussen al die kleine pechjes door met een mandje prachtige appeltjes ? Juist onze lieve buurman die ”appeltjes voor de dorst” bracht. Die kwamen precies op tijd !






















Alvast een heel fijn weekend toegewenst.
Mocht je ook in de ”pechjes” belanden, houd moed !
Want na regen komt zonneschijn, tel je zegeningen door
”de appeltjes voor de dorst” te zien die een ander je soms zomaar aanreikt !

Liefs Suus en Marcel


dinsdag 14 september 2010

Convoi Exceptionnel, reuzenpompoenen on tour !

"Het regent, het regent, alle pannetjes worden nat…"
Gisterenavond was het nog hopdroog, en dat was maar goed ook. Wij hebben namelijk een zware klus moeten klaren op de akker van de buurman. En aangezien de vooruitzichten wat weer betreft niet al te gunstig waren moest dit karwei in de avonduren nog geschieden. Onze grote dikke reuzenpompoenen zijn uitgegroeid en worden niet beter van een berg regen op hun dak. Van liggen in de modder worden ze ook niet mooier.
Maar er zijn ook andere kapers op de kust die bij onze afwezigheid aanspraak maakten op deze reuzen . Of het nu konijnen, muizen, ratten of hertjes zijn !?
Wij weten het tot op de dag van vandaag niet. Maar af en toe moesten wij constateren dat er hier en daar een hapje uit onze oranje vrienden was genomen.
Even verderop heeft een wat oudere Groningse man ook een gigantische moestuin. Zo nu en dan maken wij een praatje over de gezamenlijke hobby. Het is goed opletten geblazen want hij spreekt natuurlijk Gronings, maar dan ook nog in een of ander dialect. Laatst kwam de ziel zuchtend bij ons; ”wij hebb’n vreterij’n!”
Tja…die vreterij dus…daar hadden wij toen nog geen flauw benul van. Maar enkele weken later moesten ook wij er aan geloven. Er werd een woelrat geconstateerd (er liepen allemaal lijnen van losgewoelde aarde over de
moestuin, gangen dus). Maar dit monstertje knabbelt het liefst van onderen. Hier en daar een bietje, of een smakelijk aardappeltje. En weer een poosje later waren het de hapjes uit onze met zoveel liefde opgekweekte pompoenen. Enfin er zijn er nog genoeg over hoor !
Marcel heeft deze gigantische gevallen met een kapmes los moeten zagen, en toen kwam de volgende uitdaging: hoe krijg je zoiets thuis ? De grootste weegt minstens 60 kg en aangezien je geen houvast hebt is hij niet te tillen. In de auto hijsen was geen optie. Gelukkig kan je een kruiwagen kantelen ! Wij hebben het loodzware ding eerst door het gras de moestuin uitgerold, het heuveltje op, richting de weg. Eenmaal op de rol lieten we de pompoen terug de hol af rollen, zo de gekantelde kruiwagen in.De andere pompoenen zijn ook zwaar, maar die zijn gelukkig minder in gewicht en omvang. Met twee kruiwagens hebben wij twee keer heen en weer moeten pendelen (in een slakkengang). Zo kwamen er uiteindelijk 8 stuks bij ons thuis.Veel gehijg en gepuf…maar ze zijn leuk !


We hebben onderweg veel bekijks gehad en ook het nodige aan grappig commentaar. En dan te bedenken dat dit akkertje eigenlijk een straatje verderop ligt. Je zou hemelsbreed zo over kunnen steken. Helaas moeten wij altijd omlopen aangezien de tuinen van onze overburen grenzen aan het stukje land van de buurman. Misschien dat we het volgend jaar toch wel een keertje heel lief vragen aan de overbuurtjes, zodat we overpad verleend krijgen voor ons zwaartransport !

Nu zijn jullie weer even op de hoogte.Een fijne week verder,

Suzanne en Marcel