donderdag 28 oktober 2010

Gezelligheid kent geen tijd


Over tijd gesproken, de tijd vliegt bij ons voorbij. De week loopt teneinde en zelfs het jaar is al weer ver heen. Wij roepen wel eens:”de tijd gaat hier sneller voorbij dan waar wij vroeger woonden in het Westen van het land.” Diep in ons hart weten wij dat het alles te maken heeft met het op je plaats zijn, je thuis voelen, dat kan voor een ander ook best in het westen van ons kikkerland zijn hoor !

Wij vinden het hier in het hoge
noorden nu eenmaal genoeglijk vertoeven, het geeft een gevoel van gezelligheid, warmte en nooit meer weg te willen.
Bij dat gevoel van gezelligheid horen een heleboel kenmerken die ons intens gelukkig maken.
Zo is voor ons het optimale geluks- gezelligheidsgevoel het drinken van een kopje geurige
thee met een overheerlijk koekje bij een knapperend haardvuur. In deze tijd van het jaar wordt dat geluksgevoel versterkt als de regen op de beslagen ramen tikt, als de wind rondom ons kleine huisje giert en wij de geur van knapperend houtvuur opsnuiven.

Het zijn de dingen die niet veel geld kosten, voor ons zijn ze onbetaalbaar. In het buitenland moeten ze altijd erg lachen om het woord ”gezelligheid.”
Het schijnt echt iets van ons Hollanders te zijn, wij hebben
daar een leuk woord voor bedacht. Zoek het maar eens op in het woordenboek, er gaat zegmaar een wereld voor je open. Het geeft een bepaald gevoel weer, een vorm van huiselijkheid, kneuterigheid, knusheid en vertrouwdheid. Kort samengevat: wij ervaren het zo hier in ons Groningse huisje, het is niet uit te leggen, het kent geen tijd, het is er of het is er niet.





















Inmiddels gaat de laatste oogst bij ons van het land. Wij hadden nog een stel winterpenen staan, een rijtje boerenkool en nog een zielig kropje andijvie. De
piepkleine paarse spruitjes zijn echt te klein om te eten, ze wilden gewoon niet opdikken. Ze zijn niet groter dan spruiterwten.
De roosjes van de broccoli zijn ook al zo klein, maar een heleboel kleine roosjes worden uiteindelijk ook een pan vol.
De maïskolven laten we nog een week staan, eens kijken of ze nog wat willen groeien.
De boeren rondom ons hebben hun gele kolven de afgelopen dagen met veel tumult van het land gehaald. Nu is het seizoen echt afgelopen en blijven de immense akkers kaal achter.




















Onze winterpenen hebben bezoek gehad van aaltjes, kleine wormpjes die een compleet gangenstelsel in onze grote dikke wortels hebben geknabbeld.
Gelukkig was er nog genoeg schadevrije peen over om een heerlijke hutspot van te koken met als kers op de taart; sudder-rundvlees in een Indonesische boemboe (fijngewreven kruidenmengsel ).




















Wij zien uit naar een huiselijk, kneuterig, knus en vertrouwd weekend waarin de tijd een uurtje terug gaat; heerlijk !
Kortom wij wensen iedereen veel gezelligheid toe dit komend weekend !

Liefs, Suus en Marcel


maandag 25 oktober 2010

Dicht bij huis


”Dicht bij huis,” wat klinkt de titel van dit oude schoolleesboek uit de jaren veertig toch veilig en vertrouwd hè.
Dit kinderboekje is uitgegeven door de Groningse uitgever ”Wolters”, het kneuterige prentje aan de voorkant trok onze aandacht.
Het is een plaatje waar je zo in zou willen stappen; een nostalgische Groningse boerderij met spelende kinderen op het erf, een bezorgde moeder die uit de deur stapt om te zien of het goed gaat met de kleintjes. Kakelende kipjes die alle kanten op stuiven en een grappig boertje die met de schop op zijn schouders de kost aan het verdienen is. Het is een aandoenlijk geheel, en het deed ons beseffen, dat het zelfs hier in Groningen niet meer zo is… Toch kijken wij graag naar deze plaatjes en proberen ook wij zo eenvoudig mogelijk en dicht bij de natuur te leven.

Ons leven was de afgelopen week ook grotendeels gericht op ”dicht bij huis”. Al moest manlief er natuurlijk wel op uit om buitenshuis de kost te verdienen op kantoor in Appingedam. Rondom ons Groningse huisje was het drie dagen lang één en al bedrijvigheid.
Inmiddels zijn wij de trotse eigenaars van een stel klassieke zinken dakgoten.

Het was een grote klus maar het resultaat mag er dan ook zijn.

Na afloop was er voor ons ook nog een hoop werk te doen.
De ramen zaten onder de zwarte drap uit de oude plastic dakgoten, en de pas gestucte muren waren ook besmeurd met die vieze rommel. Alles is weer netjes schoongeborsteld en gepoetst, ons plaatsje werd opgeruimd en geveegd, de oude goten zijn in stukjes gezaagd en liggen klaar om afgevoerd te worden.



















De beste man werkte bijzonder toegewijd aan deze niet al te eenvoudige klus, hij ploeterde onversaagd voort ondanks dat er hevige herfststormen om hem heen gierden. Onze lieve kipjes waren echter helemaal uit hun kleine doenetje. Alles was ook zo anders tijdens deze dagen. Henkie de haan kraaide de hele dag boven de radio uit als teken van zijn protest. Soms werd het hem te gortig en kroop hij bang onder de
vleugels van de dames. Truus daarentegen was in het geheel niet benauwd, zij stond als dappere heldin op de wacht en hield alles nauwlettend in de gaten.
Inmiddels scharrelt het hele spul weer ontspannen rond als vanouds alsof er nooit iets is gebeurd.



















De nieuwe week is alweer van start gegaan, wij wensen iedereen een fijne plezierige week toe.
Hartelijke groeten van Suus en Marcel


woensdag 20 oktober 2010

Een nieuw seizoen


Wij bemerken niet alleen op de kalender dat een nieuw seizoen is ingegaan. Het is een bijzondere tijd, en dat kun je aan veel dingen merken.
Wij zien het in de buurt, in de familie, in de kerk, in het nieuws en zelfs in de ontmoetingen met mensen die wij spontaan op ons pad krijgen.
Een hoop dingen veranderen, en dan doelen wij niet alleen op de zichtbare dingen in de natuur. Laats hadden wij in onze kerk een week van gebed, en tijdens die week kreeg onze voorganger / dominee op zijn hart dat dingen zullen veranderen. Heel specifiek, de dingen die er altijd al waren, bepaalde zekerheden, ze vallen weg, ze
schudden, ze wankelen.
Natuurlijk, we zien het om ons heen, het is onrustig in de wereld wat de vrede betreft en financieel gezien heeft ons land betere tijden gekend. Opmerkelijk is het dat wij tijdens deze ”week van gebed” juist mochten ervaren dat er een zekerheid is, die dwars door alles heen, stabiliteit en houvast kan bieden.

Ons geloof in God en dat Hij Zijn enig geboren zoon, Jezus Christus gegeven heeft uit liefde voor ons. Zodat wij weer in contact konden komen met Hem. Dit te weten is zo waardevol. Deze wetenschap biedt rust en vrede in ons hart, ook al zit je soms in de storm van je leven.


















Op dit moment zouden wij graag willen getuigen van deze uitzonderlijke
situaties en bijzondere dingen die wij mogen ervaren de afgelopen weken. Het zijn echter wel zaken die heel gevoelig liggen. Soms betrof het onze familie, mensen uit de kerk, vrienden, of de onbekende mensen die wij mochten ontmoeten. Je wil hun vertrouwen niet beschamen, daarom kunnen wij het niet met jullie delen op deze wijze. Maar wij kunnen jullie wel bemoedigen door dit te schrijven. Misschien is daar herkenning. Belandt ook jij in de meest zeldzame situaties, en durf je het niet te zeggen, omdat een ander het mogelijk niet zou begrijpen. Of is het soms eenvoudig weg niet voor iedereen bestemd.



















Wij hopen dat jullie begrijpen dat sommige verhalen niet in ons internet-dagboek verschijnen,
Wij maken echter wel genoeg mee, en ergens gaat het kriebelen om daar
van te schrijven. We zullen zien waar de tijd ons brengen zal, en stellen ons vertrouwen op God. Dan kunnen wij weer rustig verder gaan.
Op die manier kan je er zijn voor anderen die misschien juist in de storm van hun leven zijn beland en de behoefte hebben om dat te delen.

Het is voor ons ook een bemoediging te weten dat anderen ook dingen meemaken. Je bent daarin niet de enige.


















Zie hier wat gezellige plaatjes van onze laatste nieuwe aanwinst; een kringloopvondst.
Het is een poetsmiddelen- doos, je weet wel zo’n doos voor die onmogelijke zwart en bruinafgevende schoenpoets-borstels, vette doekjes en kleverige potjes met een niet te definiëren goedje. Het is een grappig ding uit vervlogen tijden, een doos met een verhaal (die hij overigens niet kan vertellen), een oud ding met een barstje, een deukje en een scheurtje.
Nee… hij mag niet weg, hij mag blijven, kijken hoe lang hij de tand des tijds zal doorstaan.

Zo is het ook in het leven…sommige dingen kun je niet veranderen of wegnemen. Je zult ze moeten accepteren dat ze blijvend zijn.
En soms moet je er gewoon simpelweg doorheen, je kan ze nu eenmaal niet uitpoetsen. Hier en daar loop je een barstje, een deukje en een scheurtje op.
Ook kan het je overkomen dat je dingen meemaakt die je niet overal en aan iedereen kan vertellen.
Diep in je ziel draag je herinneringen met je mee, het zijn de grappige, mooie en heldere momenten. Maar het zijn ook die donkere, zwarte, pijnlijke en niet goed te definiëren dingen die aan je kunnen kleven. Ooit was je jong en leek het je gemakkelijk af te gaan, maar opeens besef je dat je ouder word en je de tand des tijds zal moeten doorstaan.

Gelukkig mogen wij weten dat wij er niet alleen voorstaan, en krijgen wij nog tijd van leven. Het is wel van belang hoe je in het leven staat:
”Wat doe je met je tijd?”
”Hoe ga je met situaties om ?”
”Ben je soms eenzaam ?”
Gelukkig is er hoop en zekerheid te vinden in de levende God. In bijbel staat:
wie mij zoekt zal mij vinden” (Spreuken 8:17)
komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven” (Mattheüs 11:28)
 
Wij wensen iedereen een prettige en bemoedigde week toe,
Hartelijke groeten, Suus en Marcel

zondag 17 oktober 2010

Bemoediging uit onverwachte hoek

Beste vrienden.

Hier een berichtje van Marcel. Het gaat inmiddels weer beter met me. De kuur en rust deden hun werk, de druk in en op mijn hoofd is een stuk minder.
Ik heb rustig aan gedaan, maar Suzanne geenszins.

Zij verzorgde mij en de kipjes, kookte lekkere potjes en ga zo maar door.
Het is nu op twee weken na, twee jaar geleden dat zij afscheid nam van haar werk als apothekersassistente bij de apotheekhoudende huisarts in Krimpen aan de Lek.
Bereidde zij destijds medicijnen, de laatste tijd bereid zij allerlei gerechten. En zij bereidde ook allerlei aparte dingen als rozenbotteljam, pompoensoep, stoofperentaart en ga zo maar door. U heeft het allemaal kunnen lezen op de weblog.

En soms zet het haar wel aan het denken. Het is een grote overstap. Het is niet dat wij ons er niet goed bij voelen, maar het is anders. Wanneer anderen vragen aan Suzanne: Wat doe jij ? Dan doelen zij vaak op welke baan voer jij op dit moment uit. Tja, en dan is huisvrouw, huisschilder, boerin, kippenverzorgster, tuinman(vrouw), gastvrouw, kokkin enzovoort, niet direct wat men als antwoord verwacht. Dat zet Suzanne wel eens aan het denken. Wat ben ik ? Mensen kunnen beter vragen: Wie ben ik.

Vandaag is het zondag en gingen wij naar de kerkdienst. Voor en na de dienst is vaak gelegenheid om met verschillende mensen te praten en dan komen er wel eens van die goedbedoelde, geïnteresseerde vragen op je af.
Vandaag was het echter heel anders.
Opeens kwam Tony op ons af. Hij is koster en begroette ons met een hand. Hij wendde zich tot Suzanne en zei haar: "Ik heb een tekst voor jou. Het is Spreuken 31 vers 10."

Pas na zijn vertrek lazen we het. De tekst luidt:

Een degelijke huisvrouw, wie zal haar vinden?
Haar waarde gaat koralen ver te boven.


Groeten,

Marcel en Suzanne


donderdag 14 oktober 2010

Rozemarijn en stoofpeertjes

Lieve vrienden,

Ons huis bevindt zich de afgelopen dagen in wat snotterige sferen, dus proberen wij er met man en macht weer bovenop te komen en er het beste van te maken.
Marcel neemt zijn broodnodige rust en stoomt wat af, ook heeft hij een stevige antibioticakuur gekregen van de huisarts. Nog een tip van het huis; een stoombadje met een takje rozemarijn is een genot in snotterige tijden. De vertrouwde potjes ”Vicks” zijn duur en zijn eigenlijk te scherp voor de overprikkelde slijmvliezen. Het lijkt wel aangenaam, maar mensen met slechte longen kunnen het er knap benauwt van krijgen. Onze Rozemarijn staat er gelukkig nog fleurig bij ondanks het einde van het seizoen, dus kunnen wij rijkelijk plukken en stomen.

Het geeft ons een prettig gevoel om iets uit de natuur te halen en het op een goede manier te gebruiken. Zo hebben wij de
afgelopen maanden al heel wat uitgeprobeerd en bijgeleerd (dat hebben jullie wel kunnen lezen in ons internetdagboek).
Deze levensstijl is heel anders dan die wij voorheen in het westen hadden.
Eerlijk is eerlijk, deze manier van leven is aangenaam, puur, staat dichter bij de natuur (en Zijn Schepper!) maar kost wel meer tijd. Het zijn allemaal keuzes,
soms moet je het roer omgooien en een stap in geloof zetten.
Ga je een andere weg in dan de massa en doe je andere dingen dan de meeste mensen. Wij zijn dankbare en gelukkige mensen, niet door onze eigen knappigheid, het is allemaal Gods genade. Ook al zitten we soms in de storm, zo nu ook even qua gezondheid, wij voelen ons gedragen door Hem, en genieten dagelijks van de kleine dingen die Hij ons geeft.





















Nu Marcel is uitgevallen probeer ik (Suus) het zo aangenaam mogelijk te
maken in huis. Iedere dag staat het haardje te snorren (lekker warm). En probeer ik lekkere gezonde hapjes voor Marcel te bereiden zodat hij weer snel de oude zal worden. Zo kwamen er overheerlijke stoofpeertjes (natuurlijk van de buurman), het zijn de laatste vruchten die hij plukt dit jaar uit zijn boomgaard. Ze moeten wel een tijd op het vuur staan, maar dat is geen straf, het hele huis gaat er kostelijk van ruiken. Ik zet ze gemiddeld twee uur op in een mengsel van druivensap, basterdsuiker en een vanillestokje. Mmm…ruik je ze al ?






Iedereen een heel gezond weekuiteinde toegewenst, hopende op een mooi herfstweekend !


Liefs, Suus en Marcel.


Ps: gisteren is onze computer gecrashed. Nu maken wij redelijk wat backups, maar helaas is veel email van tussen 1 mei en heden verloren gegaan. Mogelijk is uw reactie / bericht / doorgegeven info / dus tegen onze zin in verdwenen.

maandag 11 oktober 2010

nog meer ziekenboeg

U denkt misschien: Ik zie de laatste tijd geen nieuwe berichten op de weblog.
Dat is juist, de laatste week kwam er geen nieuw bericht. Maandag op dinsdagnacht kreeg Marcel een voorhoofdsholte-ontsteking. Dinsdag is hij nog gewoon gaan werken, maar woensdag na het telefonisch spreekuur is hij dan toch naar huis gegaan.

Sindsdien bestaat de dag uit rust, stomen boven een waterteil, koortsbuien en weinig activiteit.
Dat geldt in het geheel niet voor Suzanne. Nu er nog wat zonnige nazomer/herfstdagen zijn, stortte zij zich op de kozijnen. Het zijraam van de woonkamer en de erker kregen een donkere grondverf en daarna groene omlijstingen met gebroken witte raamstijlen. De erker is op het noorden en daar komt niet heel veel zon. 's Avonds voegde zij zich dan ook graag bij Marcel bij de haard om weer op temperatuur te komen.
Helaas was er toch wel veel vocht in de lucht. Soms viel er een druppel regen, maar met name de ochtenddauw gooit roet in het eten. Dus hebben we zaterdag dan maar besloten dat we het verfwerk dit jaar verder laten voor wat het is, want iedere keer liet het vocht lelijke sporen achter.
Suzanne kookte lekkere groentesoep met spullen uit de tuin. Daar hebben we lekker van gesmuld. Ook bereidde zij zaterdag een spaghettischotel met behoorlijk wat kruiden. Dat gaf Marcel weer wat smaak en opende tenminste goed alle kieren en gaten .

Nu er niet meer geverfd wordt, werden die spullen opgeruimd. Maar ook de tuin en het terras kregen een opruimbeurt; takken werden gesnoeid en het hout dat vrienden David en Viola laatst brachten, werd netjes verpakt in grote puinzakken.
We waren eigenlijk op zoek naar een zogenaamde bigbag, maar vindt maar eens zo'n ding. Op marktplaats staat wel wat, maar met verzending als pakket wordt het al met al wel erg duur.
Al het hout zit in zakken en dit verpakken werd gadegeslagen door de kipjes die heel blij waren met al die activiteiten rond hun ren.
Nu dan dat het terras weer vrij is, kunnen ze ook weer rondscharrelen.
Kipje "zwartje" is nog steeds broeds. Zij eet niet meer en inmiddels is er weinig kip van over. Lastig blijft dat.
Kip Annika was broeds en in de rui, die hersteld nu. Maar zij moet het wel stellen zonder staartveren. Gelukkig groeien kippenpluimen snel aan.

Nu bent u weer even op de hoogte, hopelijk tot spoedig met meer en leuker nieuws vanuit Scheemda.

Groetjes,

Suzanne en Marcel


dinsdag 5 oktober 2010

Scheemda omsingeld !

Het klinkt wat ongeloofwaardig maar het is waar: ”Scheemda is omsingeld” door…
BIETEN.
Het is een hele toestand, ze liggen overal.Bergen, heuvels, dijken,
allemaal suikerbieten.
En dan maar niet
te spreken over de conditie van de wegen… her en der liggen dikke kleikluiten over de weg uitgesmeerd, en hier en daar een verlaten of vergeten biet.
Tot in de late uurtjes is het een geronkt, geraas en gebulder op de akkers rondom Scheemda.Wij zitten ’s nachts nogal eens rechtop in bed als er zo’n gigantische grote kar wordt leeg gestort aan het einde van onze o zo geliefde, anders zo rustige Molenstraat.

De bieten moeten namelijk van het land, en de boeren hebben haast.Anders gaan ze rotten (door regen) of gooit de eerste vorst aan de grond roet in het eten.Want zijn ze eenmaal bevroren dan verliest de biet zijn suikergehalte (en waarde) en kan je hem weg gooien. Ze worden eerst met een bietenrooier van het land gehaald, en direct ontbladerd en gekopt.Vervolgens liggen ze in afwachting op het groene licht van de suikerfabriek om te worden vervoerd. Al die boeren kunnen natuurlijk niet allemaal tegelijk komen met hun bietenoogst.Dan raakt de suikerfabriek in de stress zegmaar, het gaat netjes op afroep. Vandaar die bergen, heuvels en dijken langs ons dorp. Inmiddels zijn wij echte kenners geworden van het landleven…en leven wij heerlijk mee met de seizoenen.
Zodoende zijn wij dus niet meer in de bonen maar in de bieten.

We zien de prachtige akkers vanaf het prille begin met zijn eerste tere groene sprietjes tot aan het bittere einde wanneer de boel weer wordt
leeggehaald en de akker eenzaam achterblijft, wachtend op een nieuw seizoen. Het is een rijkdom om dit alles van dichtbij te mogen aanschouwen. Wij verwonderen ons nog dagelijks over de Schepper van hemel en aarde, hoe GROOT Hij is en hoe bijzonder het is om vanuit een klein zaadje een prachtig gewas te doen opwassen.
 En ehhh…het is toch leuk te weten, als je een suikerklontje in de koffie of thee stopt dat het misschien wel allemaal begonnen is in het Groningse
Scheemda…

(hierbij wat kiekjes van een bieten-wandeling van afgelopen zondagmiddag)
 
Hartelijke groeten uit een bietig Scheemda,
Suus,Marcel en een heleboel kipjes.

zaterdag 2 oktober 2010

Kleine kippenzorgjes


Lieve allemaal,

Het is wat met onze gevederde vrienden, ze houden ons in elk geval van de straat ! Annika is sinds enkele dagen van haar ”broeds-zijn” af, dat heeft ze dit keer gelukkig maar drie
weken vol gehouden. Ze kloekte als een echte moeder het betaamt, en haar vleugeltjes stonden wijd zodat de kleine kuikentjes er zo onder zouden kunnen schuilen.
Maar helaas, die schattige kleine pluizige friemeltjes zijn er niet en gaan er ook zeker niet komen met de winter voor de deur.

Niet alleen Annika had zo haar broedse kuren, nee… Zwartje vond dat zij er ook maar eens hoog nodig aan moest beginnen.
Echter Zwartje is niet wat je noemt een van de beste kippenmoeders van het land. Ze gaat niet zitten broeden op een warm nestje van hooi en stro, nee…ze gaat gewoon zitten op de koude kale vloer. Als je haar van gedachten wil veranderen gaat ze gillen als een speenvarken en blaast en pikt ze er venijnig op los. Alsof kleine piep-kuikens willen zitten op een kale vloer onder een boze gillende pikkende kippenmoeder!!?

Verder eet ze geen hap, dus word ze dagelijks trouw gevoerd en wordt ze steeds van haar nestje wat geen nestje is afgehaald.
Waar je haar dan ook neer zet, ze gaat zitten alsof ze zit te broeden. Ik heb haar laatst maar even in een mandje gezet op een warm fleece-dekentje (even een stukje onderwijs om haar het echte moederschap bij te brengen) zodat ik zonder gepikt te worden het nachthok schoon
kon maken. Henkie de haan is radeloos, zijn geliefde Zwartje doet zo raar !? Hij vindt haar zelfs een beetje eng. Want soms gilt en blaast ze ook tegen hem. Zielig hè…

Maar alsof het nog niet erg genoeg is, ontdekten wij bij onze pluizebollen "kleine beestjes" in de hals, op de kop en enkelen op hun borst. Na grondig onderzoek is de diagnose gesteld: vedermijten. Voor het geval dat je ons wilt bezoeken en de schrik slaat je nu om het hart, ze zijn totaal ongevaarlijk voor mensen. Tenzij je veren hebt, hum…dan kan je beter thuis blijven. Het komt gelukkig echt
alleen bij vogels voor. Maar het is wel een groot probleem, en geeft veel stress, jeuk, en pijn bij onze kleine kipjes. De poepjes van deze monstertjes geven ook veel jeuk over hun hele lijfje, en ze krijgen er allemaal schilfertjes van die op hun beurt ook weer kriebelen. Gelukkig bestaat er een chemisch goedje dat je op de huid en veren kan spuiten zodat deze monsters worden gedood. Ook moet hun hele onderkomen met chloor worden uitgeboend en daarna worden ingespoten met het chemische spul. Maar volgens ons grondig onderzoek is het de beste oplossing om de kipjes eerst te wassen (met babyshampoo) voordat je ze inspuit. Voordat dit alles in gang werd gezet heb ik ze één voor één met een pincet zitten vlooien. Zo waren er al een heleboel beestjes in koele bloede vermoord.
Toen Marcel thuis kwam van een dag hard werken moest het dan maar gebeuren.
Een emaillen teil werd gevuld met lauw-/handwarm water en ze moesten er toch echt aan geloven. Onze Henkie was als eerste de klos, hij keek wat benauwd naar die enge teil, maar toen hij eenmaal in het warme water zat vond hij het heerlijk. We hielden hem goed vast zodat hij niet kon verdrinken maar echt tegenspartelen deed hij niet. Eenmaal ingesopt en uitgespoeld was Henkie als herboren en rook niet meer naar haan, maar naar een lief klein baby’tje.

Pluis en Truus volgden en vonden het even heerlijk als hun grote held "Henkie de haan" die hen dapper voorging. Eenmaal uit het bad gingen ze op het plaatsje zichzelf poetsen tot zij er bij neer vielen. Als laatste, iets minder dappere pluizebol, was Zwartje aan de beurt.
Die was wel bang, ze ging niet spartelen of zo, maar raakte in een soort shock van de schrik. Eenmaal uit het water bleef er een bibberend zielig hoopje natte zwarte veren over. Marcel stookte in allerijl de haard op en in een warme handdoek gehuld ben ik met Zwartje voor de houtkachel gaan zitten. Zo kon ze wat opdrogen en bijkomen. Dat deed haar zichtbaar goed. Dappere Henkie en pittige Truus redden het wel alleen. Marcel heeft kleine Pluis nog maar even onder zijn hoede genomen, zij werd ook voor de warme houtkachel gezet. Die liet knisperend weten dat ze er gelukkig van werd. Zwartje keek met droevige oogjes naar Pluis en wist toen dat het allemaal goed zou komen.

En ja hoor…HOERA…de monstertjes (vedermijten) zijn overleden. Wij houden het nog wel in de gaten, je weet maar nooit. Pipi, Witje en Annika hebben trouwens nergens last van, gelukkig maar.

Marcel heeft de week af mogen sluiten met een uitje van de zaak.
Hij had een heerlijke middag/avond op een boot die van Delfzijl naar Groningen (stad) vaarde, daarna was er een wandeling naar het gezellige centrum.
In een mooi oud pand was er gelegenheid voor een praatje en een (borrel-)hapje en drankje.
Vervolgens zijn ze weer op de boot gestapt om daar het diner te nuttigen en eindigde het hele spektakel weer in de veilige haven van Delfzijl. Moe maar voldaan mocht hij weer thuis komen in Scheemda, daar waar Pipi, Witje,
Annika, Henkie, Pluis, Zwartje, Truus en Suus op hem wachtten.

Suus, de boerin moest thuis op haar post zijn, want vrienden David en Viola
en dochter Rosa kwamen een partij hout brengen waar je "u" tegen zegt. Dat gaf en geeft ons nu het nodige werk om ons voor te berijden op de komende winter. Om tijdens de koude winterse dagen weer heerlijk bij een knapperend haardvuur te kunnen zitten. Wij hopen dit niet al te veel met natte pluizige kipjes te hoeven doen…

Een fijn weekend allemaal !

Liefs, Suus en Marcel