dinsdag 30 november 2010

Tijd voor warme chocolademelk


Wie zegt dat het nog herfst is…?
De kalender lijkt het te beweren, maar de winter doet toch echt zijn intrede.
Dit weekend zijn de temperaturen hier rondom ons Groningse huisje flink
gedaald.
In de nachten van zaterdag op zondag en zondag op maandag werd het tussen de –7 en
–11 graden Celsius. Zaterdag en zondag overdag was het ijzig helder weer met een stralende zon. Het geheel deed bijzonder sprookjesachtig aan; de bomen, struiken en akkers waren zelfs overdag gehuld in een fris wit laagje rijp/sneeuw. Door deze heldere zonneschijn deed het soms pijn aan je ogen, het was met recht “schitterend mooi” te noemen.

Maar wij hebben de kou getrotseerd en zijn goed ingepakt en wel zaterdag eind van de morgen op pad gegaan. We zijn begonnen in Hoogezand, daar zit langs het haventje met half ingevroren bootjes een leuke kringloopwinkel; “de Graanschuur”. Het is een grote oude schuur met gezellige kleine stalraampjes, aan de achterkant is nog een loods aangebouwd. In het midden van dit geheel staat een houtkachel te branden om de bezoekers en vrijwilligers warm te houden.

De naam “de Graanschuur” is afkomstig van een verhaal uit de bijbel.
Jozef, een van de zonen van Jakob, werd door zijn broers verkocht als slaaf en werd naar Egypte gebracht. Jozef geloofde in God en had Hem hartelijk lief.
Jozef bleef ondanks alles op God vertrouwen. Ook al had zijn hele familie hem verlaten God liet Jozef niet in de steek. God zegende hem, en na een moeilijke periode in de gevangenis, werd hij uiteindelijk prins van Egypte. In een overvloedige periode van 7 jaar bouwde hij grote graan- en voorraadschuren, zodat hij in de 7 magere jaren, waarin er hongersnood kwam, uit kon delen van de overvloed.

Deze Graanschuur is ook een bijzondere plaats, een plaats waar ruimte is om van de overvloed uit te delen aan anderen. Zo zijn er speciale acties voor mensen met een laag inkomen. De Graanschuur kan deze mensen voor een lage prijs/of soms gratis aan goederen helpen. De kringloopwinkel zelf is ook bijzonder vriendelijk geprijsd, en heeft zodoende veel leuks te bieden voor weinig. De inkomsten zijn bestemd voor stichting Immanuel, deze stichting zamelt geld in voor goederentransporten naar Moldavië, Oekraïne en Roemenië. Op deze manier worden arme mensen in deze landen voorzien van voedselpakketten, kleding en andere benodigdheden. Wij vinden dat een goede zaak en kochten er een snoezig theepotje, die hadden wij natuurlijk nog niet…hi hi, maar het is voor het goede doel nietwaar ?

Na een bezoek aan dit bijzondere project zijn wij de winter en al haar schoonheid op gaan snuiven rondom Slochteren. Wij hebben genoten van allemaal schattige Groningse boerderijtjes en oude panden in deze wondere witte wereld. In de tuin van de Fraeylemaborg hebben wij heerlijk kunnen wandelen. Na de wandeling zijn wij op huis aan gaan koersen en via de prachtige grote akkers, die al een oranje rode poolgloed van de ondergaande zon vertoonden, Scheemda weer binnengereden.
De tijd is weer aangebroken om na al die kou onder het genot van warme chocolademelk lekker bij te komen. Inmiddels is er alweer een nieuwe
werkweek ingegaan, en heeft het hier in Scheemda flink gesneeuwd, wij wensen iedereen een fijne verdere winterse herfstweek (?) toe.
 
Veel winterse groeten uit sneeuwwit Scheemda,
Suus en Marcel

zaterdag 27 november 2010

Winterse plaatjes

Nee, dit zijn geen plaatjes van maart 2010.
Dit is 27 november 2010 !
De winter is weer losgebarsten.
Gisteren, de laatste werkdag, werden wij wakker in een wit landschap. De straten vielen wel mee, maar de daken, gras, bomen enzovoort waren
behoorlijk wit.


Henkie en zijn kipjes waren woensdag al met hun verblijf naar de garage verhuisd.
Dat was eerst onwenning, z
elfs paniek. Maar al snel waren zij blij met hun droge, warmere verblijf.
Nu het gesneeuwd had, zaten Pipi, Annika en Witje er maar een beetje beteuterd bij. Ze scharrelden wat door het stro met sneeuw, maar gingen snel weer
dicht tegen elkaar aan zitten op de stok. Omdat wij ook hun een betere winter toewensen, verhuisden ook zij naar de garage. Vrijdagmorgen om half 7 zegmaar.

Na deze verhuizing ging Marcel op weg naar Appingedam en naar mate hij
daar dichterbij kwam, was er meer sneeuw. Op dezelfde plek als verleden jaar (nabij Steendam ) was er "sneeuwjacht". Het blies zo over de provinciale weg. Appingedam had witte straten en lag er aanzienlijk meer sneeuw dan in Scheemda.

Die avond werd het al snel koud en mistig. De auto had rond 19uur al een aardige laag ijs.

En dit dan zijn de plaatjes van deze ochtend:








































hier nog wat laatste framboosjes:

Helaas doet het weer Suzanne niet zo goed, maar we hopen er vandaag toch wel even op uit te gaan in dit mooie winterse landschap.

Een fijn weekend toegewenst,

Marcel en Suzanne

donderdag 25 november 2010

Speculaaspoppen bakken !

Er is niets gezelliger dat in je vertrouwde keukentje heerlijk ouderwets koekjes bakken.
Oké, je kan ze ook gewoon bij de supermarkt kopen en klaar is Kees ehhh… Suus,
maar daar gaat het mij nu net niet om.
Het gaat om het kneuterig bezig zijn, de heerlijke geur en de spanning of het zal lukken.
En natuurlijk doe ik het ook voor mijn lieve man die na een dag hard werken thuis komt en dan overheerlijke vers gebakken koekjes op mag smikkelen. Daar word ik gewoon blij van, en hij ook trouwens.
Voor hem bak ik ze meestal speciaal in hartjes vorm.

Het doet mij denken aan lang vervlogen tijden, toen we net getrouwd waren.
Tussen al het werken door had ik ook nog wel eens van die liefdevolle pas getrouwde hartjesuitspattingen.
Dus om mijn lieve echtgenoot te verrassen had ik een stel winterpenen in ronde partjes gehakt en er hartjes uitgesneden.
Na het koken had ik ze mooi op een bord gedrapeerd met gebakken aardappelkrieltjes en gesudderd vlees erbij.
Het moest een verrassing blijven, dus dan zeg je niets…
toen het bord bijna leeg was zei ik diep teleurgesteld; “Schat het waren hartjes ”.
Maar inmiddels is mijn lieve schat met de jaren nog liever geworden dan dat hij al was.Hij ziet nu, na elf en een half jaar huwelijk
, dat als ik hartjeskoekjes bak dat het hartjes zijn.
Het is toch heerlijk om zo voor elkaar te zorgen, ook na al die
jaren zijn wij nog steeds heel blij en gelukkig met elkaar.
En dat is een rijkdom waar wij God heel dankbaar voor zijn, Hij heeft ons samen gebracht en ons rijk gezegend met veel liefde voor elkaar.

Dit keer heb ik geen gewone zandkoekjes in hartjesvorm gebakken (daar kan je trouwens ook nog 1000 leuke varianten mee verzinnen) maar traditionele speculaas.
Helaas hebben wij zelf niet van die enige plankjes om speculaas in verschillende vormen te bakken, misschien dat wij er ooit nog eens tegenaan lopen.
Als iemand weet waar wij die kunnen vinden, laat het ons weten. Nu was daar tot onze grote vreugde vriendin Viola die ons haar plankje uit wilde lenen.
Dit plankje vertegenwoordigd een mannetje en een vrouwtje in ouderwetse kledij gehuld, van restjes deeg heb ik natuurlijk lieve hartjes gemaakt! Je moet wel een geduldig typetje zijn om de popjes ook heel uit het plankje te krijgen, zo nu en dan heb je nog wel eens een onthoofd popje of een met gebroken benen.

Maar oefening baart kunst, het resultaat mag er zijn (ook gebroken speculaasbenen zijn trouwens best lekker, hi hi…)

Voor de meeste onder ons past speculaas bij sinterklaas maar wij vinden dit smakelijke koekje de hele winter door passend en overheerlijk. Het is trouwens wel een heel kruidig koekje. De kruiden (2 theelepels mix) die tezamen met boter (110 gr), bruine basterdsuiker (90 gr.), zout (flinke snuf ), citroenrasp, bloem (100 gram), zelfrijzend bakmeel (100 gr.) en ei (1 lepel losgeklopt ei) het deeg vormen noem je speculaaskruiden.
Deze kruidenmix bevat 30 gr. kaneel, 10 gr. gemalen kruidnagel, 10 gr. nootmuskaat, 5 gr. witte peper, 5 gr. anijszaad en als laatste 5 gr. korianderzaad.
De bereidingswijze is als volgt;
Roer boter, suiker, zout en kruiden tot een zachte
massa. Zeef de bloem door een fijnmazige zeef.
Meng door de zachte massa vervolgens citroenrasp,
losgeklopt ei en de gezeefde bloem tot er een homogeen geheel ontstaat. Kneed als laatste het zelfrijzende bakmeel er doorheen.
Als het deeg te droog is, voeg een scheutje water toe.
Wikkel het deeg in huishoudfolie en laat het minimaal een nacht / nog beter een dag rusten in de koelkast
(daar wordt de smaak voller van).
Kneed het deeg goed door en rol het uit op een met bloem bestoven werkblad. Bestuif de houten speculaasplankjes ook met wat bloem.
Duw het deeg met de vingers in de vorm en rol er daarna met de deegroller overheen.Snij het overtollige deeg horizontaal af met een vochtig mes.
Haal de poppen voorzichtig uit de vorm (kloppen) en versier ze eventueel met wat geschaafde amandelen.
Leg de poppen op een bakplaat die is bekleed met bakpapier en bak de poppen/koekjes in een voorverwarmde oven op 170 graden.
Kleine koekjes bakt je in ongeveer 20 minuten gaar,
grote poppen in 25 minuten.

Voor het geval dat je denkt dat de smaak van deze ovenverse heerlijkheden gelijk is
aan fabriekskoekjes uit de winkel heb je het helemaal mis.
Pas maar op want als je hier eenmaal van geproefd heb wil je nooit meer anders.

Je kan natuurlijk ook naar de warme bakker rennen, maar dan betaal je daar ook de prijs voor.
Deze kruiden hebben wij standaard in huis (in grotere hoeveelheden ingekocht / is ook voordelig), wij gebruiken veelvuldig kruiden.
Wij vinden het erg leuk om zo nu en dan eens een nieuw recept uit te proberen.
Zodoende komen deze kruiden in onze keuken altijd van pas, is het vandaag niet dan wel morgen.

Het is ook nog een optie om deze mix kant en klaar te kopen bij de supermarkt, dat is in verhouding wel wat duurder.
Tenzij je nooit losse kruiden gebruikt, dan moet je
hier zeker voor kiezen.
 
Een kakelvers ei wil kip Witje wel voor ons regelen, zij is de enige getrouwe legkip die ons zelfs door weer en wind wil blijven voorzien van deze luxe.
Heerlijke roomboter van de low budget supermarkt uit ons dorp is ook zeer betaalbaar, basterdsuiker staat bij ons altijd al op de plank en een vers citroentje
is ook het geld niet.
Bloem en zelfrijzend bakmeel kopen wij bij een Duitse supermarkt.
Onze Duitse buren kunnen ons deze twee soorten respectievelijk voor 19 eurocent per kilo en 29 eurocent per kilo
aanbieden.
Dat betekend dat je dit recept 10 x kan maken en totaal 48 cent aan meelkosten kwijt bent.
Al met al ben je qua ingrediënten dus niet veel geld
kwijt, je moet alleen de tijd hebben.
Het resultaat is verrukkelijk, de smaak is wel anders dan van speculaas die je in de winkel koopt (uit een fabriek).
Vreemd is dat, als je altijd al deze speculaas gegeten zou hebben zou dit de smaak zijn die voor jou bij speculaas past.
Bij een heleboel voedingsmiddelen is een standaard smaak en kleur bedacht door van alles toe te
voegen waaronder diverse E-nummers en smaakversterkers.Ook omwille van de houdbaarheid worden de meest vreemde stoffen toegevoegd (conserveermiddelen).
Helaas zijn dit soort toevoegingen niet altijd even goed voor de gezondheid.
Ga je gewoon basic en natuurlijk eten dan word het
allemaal andere koek en smaak dus…
Als je op deze manier speculaas gaat bakken heb je echter wel een heel puur koekje, die anders smaakt dan je gewend ben, maar zonder dit soort narigheden.Wij hopen dat het water je al in de mond loopt, voor hen
die het ook daadwerkelijk gaan proberen en eens zin hebben in andere koek, veel bak en smulplezier !

Heerlijk geurende ovenverse kruidige groeten uit herfstachtig Scheemda, Suus en Marcel

zondag 21 november 2010

Een zee van gele bloempjes

Wat zijn wij mensen toch soms eigenaardig hè… Kort geleden hadden wij nog een berichtje over de laatste moestuinperikelen.
Toen schreven wij dat onze broccoli niet echt groot wilde worden.
Maar dat een heleboel kleine broccoliplanten ons uiteindelijk ook een pan vol met overheerlijke gezonde roosjes op zou leveren.
Voor het geval dat je gaat afvragen wie hier in dit verhaal die eigenaardige mensen zijn…
Nou dat zijn wij dus. En wij maar stiekem wachten tot onze broccoli toch nog
wat zou opdikken.Iedere dag wierpen wij een zorgzame blik op deze prachtige mosgroene planten.Ze stonden eenzaam en verlaten in de modderige moestuin te wachten op hun naderend einde.En ja hoor…ze werden heel langzaam aan groter en dikker en nog iets dikker.Dus wij toch nog maar heel even wachten, want stel nu dat ze ineens nog een groeispurt zouden krijgen.

Tja… en toen hebben wij dus te lang gewacht, en was daar ineens een
kanariegele gloed die ons oog trok.
De hele boel staat inmiddels uitbundig te bloeien, onvermoeibaar en niet te
stoppen, dwars door alle hevige herfststormen en kou heen.Dat betekend dat er geen pan vol is gekomen met van die schattige mosgroene roosjes uit eigen tuin.
Eigen schuld, dat heb je ervan als je een beetje hebberig op meer zit te wachten.


Gelukkig is de natuur getrouw aan haar Schepper en gaat alles gewoon door op zijn tijd.
Zo mogen wij dit ook ervaren om ons heen, iedere dag zien wij weer meer hertjes op de akkers lopen. In de zomer zijn ze meer op zichzelf en temidden van de grote begroeide akkers vallen ze niet op. Nu is alles kaal en moeten zij zich weer meer in de openbaarheid tonen om hun kostje bij elkaar te scharrelen.
In de kanten van de greppels en sloten zien wij op het ogenblik talloze buizerds.
Ze vliegen uiterst gecontroleerd en gracieus op als wij passeren, hun grote vleugels wijd uitgeslagen.
Dat maakt indruk nietwaar ? Wat ook indruk op ons heeft gemaakt is dat er zaterdagavond in het donker bij de immense akkers rondom Scheemda opeens een grote dikke vos voor onze auto langs vloog. Zijn roodbruine vacht, dikke staart en glinsterende oogjes schitterden in de koplampen. Hij kwam van een boerenerf afrennen en wilde zo in de bosjes rondom de akkers wegvluchten. Het is maar goed dat onze lieve kipjes veilig op stok zaten in hun huisje op het stenen plaatsje want deze slimme sluwe vossen zijn in staat om kipjes uit hun hokken te roven door een tunnel te graven en in het kippenhok uit te komen. Wij vinden het natuurlijk prachtige dieren, zolang ze maar van onze lieve Henkie, Pluis, Truus, Zwartje, Annika, Pippi en Witje afblijven.
Zo tussen de drukte van het werkzame leven op kantoor en de huis en tuinperikelen door proberen wij dagelijks te genieten van deze mooie dingen.
Ze zijn daar gewoon, ze passeren en doen wat ze moeten doen. Dat is het mooie aan de natuur, zij kent haar plaats en is altijd weer even indrukwekkend en verrassend. Zij laat zich niet beïnvloeden of aflijden, zelfs niet door een stel hebberige voormalige westerlingen
Je blijft hier in Groningen natuurlijk de westerling, en zeker als je iets doms doet waar men het hoofd bij moet schudden, hi hi…
Want verstand van akkerbouw en alles wat daar bij komt kijken, dat hebben ze hier hoor !
Wij zijn nog groentjes in dit hele tuingebeuren, groentjes met een zee van gele
bloempjes…

Veel lieve groeten, Suus en Marcel



woensdag 17 november 2010

Mag Ik even met je praten.. ?


Mag IK even met je praten.. ?
Voor MIJ ben jij geen vreemde, IK hou je al je hele leven vol liefde in de gaten.
IK ken je bij naam en weet wie je bent.
Iedere dag, ieder moment, ben je in MIJN gedachten, voor MIJ ben je niet onbekend !

Vanaf het aller prilst begin ben IK in je leven,
IK heb je namelijk in de moederschoot geweven.

Jouw naam stond al in MIJN handpalm geschreven,
je hele wezen is aan alle kanten door MIJ omgeven.

Misschien vind je het moeilijk te bevatten en begrijp je het niet,
dat er een Hemelse Vader is die jou in het bijzonder ziet.
Misschien wil je het gewoonweg niet horen,
het kan je niet bekoren.

Maar IK blijf kloppen op de deur van je hart, en sta voor je klaar.
IK hou namelijk zo veel van jou, en dat is echt waar.
Het allerliefste wat IK had heb IK voor jou gegeven,

zodat jij MIJ zou kennen en werkelijk vrij zou kunnen leven.

IK gaf je MIJN geliefde zoon; JEZUS. Door HEM kan je met MIJ verbonden zijn.
Al de dagen van je leven, tijdens momenten van vreugde en in je diepste pijn.
Als je MIJ wil erkennen kunnen we samen verder gaan,
het zal je leven verrijken om aan MIJN zijde te staan.

Nu kan je nog kiezen, je leven is nog niet voorbij.
Wat zou het MIJ bedroeven als je MIJ af zou wijzen, maar.. in je keuze ben je vrij.
Vandaag heb je mogen horen van MIJN bestaan.
Lees maar in de Bijbel, daar wordt MIJN liefde beschreven, hoe diep IK voor jou ben
gegaan.
 
IK ben de weg, de waarheid en het leven,
alleen IK kan je werkelijk diepe rust en vrede van binnen geven.
Als je besluit om te geloven in MIJN naam,

zal je leven voorgoed veranderen en ben je nooit meer eenzaam.
 
Zeg MIJ maar zachtjes na; JEZUS, wilt U in mijn hart woning maken,

wilt U mij met UW liefde aanraken.
Wilt U alles wat verkeerd was in mijn leven,
mij geheel en al vergeven.

Wat ben IK blij, het is feest in MIJN hemelwoning, want nu kunnen wij samen praten.
Je zult ontdekken hoe groot IK ben, het is niet uit te drukken in woorden of maten.
Van nu af aan ben IK voor jou niet meer onbekend,
want jij mag MIJN liefde dagelijks ervaren en voel je door MIJ bemind en gekend.

 
Straks mag IK je verwelkomen,
dan mag je thuis zijn in MIJN Hemels paleis, daar waar wij samen met vele anderen
kunnen wonen.
Een koningsmaal wordt speciaal voor jou bereid,
omdat je wilde kiezen voor MIJ; "de Koning van hemel en aarde", en jij je leven aan MIJ hebt toegewijd.


(een gedicht van Suzanne, 15 november 2010)


maandag 15 november 2010

Eieren van vriend Kees


Het weekend is voorbij en onze lieve kipjes hebben er schoon genoeg van, al dat stormachtige weer !
Dan is het de ijskoude wind die langs hun pluimenpakje suist,dan is het weer de regen die zijwaarts inwaait en de
dikke laag stro maakt tot een natte en kleffe boel. De dames zijn er gewoon niet blij mee.
Ook Henkie de haan heeft het moeilijk, hij kraait niet alleen in de vroege morgen om ons wekken, maar nu ook op de dag. Hij moet zijn ongenoegen toch ook kwijt !
Annika, Pipi en Wittje zijn de gelukkige eigenaressen van een stel zitstokken in de buitenren. Daar maken ze dan ook gretig gebruik van tijdens dit
herfstseizoen. Zo kunnen ze lekker hoog en droog, dicht tegen elkaar aan, toch buiten zitten.Om nu de hele dag in het donkere nachthok op stok te gaan, dat is ook geen pretje.

Zin in scharrelen hebben de dames niet meer. Veel te koud en veel te nat.
Alleen als ze hun dagelijkse buiten-speeluurtje krijgen fladderen ze even wild in het rond om vervolgens weer snel in hun vertrouwde ren te stappen.
En eieren leggen ? Geen denken aan, je kan je energie
wel beter gebruiken. De enige getrouwe in deze eierentoestand is tot nu toe onze Witje. Die legt zo’n 2 a 3 x per week nog een klein eitje. Daar zijn wij natuurlijk heel content mee, maar het is toch wat weinig.


Hun buurvrouwen wagen zich er al helemaal niet aan. Veel lastig, soms kijkt Truus ons met van die pittige oogjes aan;“Een ei leggen ? Waarom ? Daar ben ik veel te mooi voor ! ”. De enige van dit stelletje die ons ooit van mini eitjes heeft voorzien is kleine Zwartje.
Maar na 15 eitjes ging het mis met de hormonen en werd ze weken lang broeds, ook zij heeft daarna het bijltje er bij neer gegooid.
Hoe moet dat nu met die arme baasjes ?
Onze gevederde vrienden liggen er niet wakker van.De winter is aantocht, de dames bewaren hun energie om straks te kunnen overwinteren.
Lekker veel slapen, heerlijk verse graantjes pikken en verder ? Nou niets natuurlijk…helemaal niets…

Onze buurman heeft een visvriend; Kees genaamd, van het vroege voorjaar tot aan het late najaar vissen zij gemiddeld eens per week.





Gewoon voor de gezelligheid, de hoeveelheid vis die
gevangen word is maar bijzaak. Vriend Kees is altijd heel vriendelijk en vrolijk, en is ook groot kippen-
fan. Laatst vroeg hij of wij nog eieren hadden, nou niet dus. Zijn kippendames zitten inmiddels in hun verwarmde en verlichte wintervilla (schuur) te wachten op de winter of is het nu eigenlijk nog zomer ?
Ze worden zegmaar gefopt, en leggen gewoon door. Kees
vond het zo zielig voor ons, dat hij ons een doosje bronskleurige eieren bezorgde, lief hè !
Want eerlijk is eerlijk een kakelvers ei van biologische scharrelkippen is echt lekkerder dan die uit de winkel. Wij wisten natuurlijk ook niet beter, maar sinds wij deze ervaring rijker zijn ga je het vanzelf vernemen.
Een ei uit de winkel is vaak al wat ouder, ruikt ietwat muffig en er zit een smaakje aan.Wat zijn we
toch verwend hè !

De eieren van vriend Kees zijn prachtig om te zien, ze zijn breed, brons / bruin van kleur, dik, glad en groot ! En eh…heerlijk van smaak.





Oordeel zelf maar, zie de plaatjes, het zijn gewoon kunstwerkjes ! Nogmaals dank Kees. Wie zegt dat Groningers stug zijn ?
Wij hebben het maar getroffen en zijn nog dagelijks dankbaar dat wij hier mogen wonen, en kakelverse eitjes op mogen peuzelen.

Een hartelijke Groningse groet en een plezierige nieuwe week toegewenst.

Suzanne en Marcel