vrijdag 31 december 2010

Tweeduizendtien


Inmiddels loopt het jaar teneinde en klinken rond de huizen de nodige knallen van vuurwerk.
Het is, net als een jaar geleden, wit rondom ons huis. Er is de laatste tijd veel sneeuw gevallen en door de lage temperaturen blijft dat liggen.



De sneeuw lijkt niet weggeweest in 2010. Op 17 maart verdween de laatste sneeuw, op 27 november was het er weer.
Om de kou een beetje uit ons huisje te houden, kwam er een tweede houthaard. Die kwam in de keuken en we hebben er al veel gestookt.
U heeft laatst kunnen lezen dat onze eerste haard, de inbouwhaard in de woonkamer, niet meer gestookt kan worden vanwege schoorsteenproblemen. Dat is pech hebben.
Maar we hebben ook geluk; We wonnen immers twee prijzen in de sneeuw. Een scooter en een televisie. De laatste is zoals bekend weer terug naar de prijsuitreiker, die zegt een nieuwe te regelen. U verneemt wellicht meer hierover in 2011.





















2010 begon koud en toen begonnen ook problemen met Suzanne haar gezondheid. Wij dachten eerst dat dit door de kou kwam, maar al snel werd duidelijk dat er meer aan de hand is. Door voldoende rust te houden, de weerstand op peil proberen te houden, en door in gebed te gaan, kunnen we toch genieten van alles wat Scheemda ons te bieden heeft.

















Dieren; Suzanne vond in onze garage een rat.
En dat is vlakbij de plek waar nu onze kippen staan; 4 meer dan een jaar geleden. Want dit jaar kregen Pipi, Witje en Annika gezelschap.
In juli kwamen Zwartje, Truus, Pluis en haantje Henkie. Nog dagelijks genieten wij van deze nieuwe huisgenoten, het is een stelletje donderjagers. Ze spelen, slopen en darren in het rond, zij doen ons erg veel lachen.
Kortom, echt geen spijt van dat wij deze kipjes “erbij” namen.
Eind september gingen zij zelfs in bad (zie de foto rechts hieronder)Even leek het erop dat we ook een schildpad kregen, maar de overbuurman meldde zich als rechtmatige eigenaar. Dus was de schildpad al snel weer verdwenen.




















We moesten dit jaar helaas ook afscheid nemen van vogel Ko. Die was al langere tijd ziek en daarom moesten wij afstand van hem nemen.
Er was nog meer afscheid;Eind maart is onze 99 jaar oude buurvrouw overleden. Na haar laatste bezoek aan ons, tijdens Marcel’s verjaardag, was haar gezondheid drastisch achteruit gegaan. Op Goede Vrijdag was de begrafenis. Een moment waar onze voorganger sprak en waar Suzanne een lied ten gehore bracht welke was geïnspireerd op Psalm 139. Deze psalm heeft sowieso als leidraad door dit hele jaar gelopen.

Door het overlijden van zijn moeder, en daarmee ook de kokkin van het huis, stapte de buurman over op eten van tafeltje dekje.
Hiermee werden zijn al aangekochte pootaardappels overbodig, dus nodigde ons uit die aardappels te verbouwen. En als we wilden, dan mochten wij dat stukje land ook verder bewerken. Het resultaat weet u wellicht nog wel; een grote moestuin vol bonen, boerenkool en al dat meer, aan het einde versleepten wij een pompoen van ruim 60 kilo !



















Naast een nieuwe moestuin kwam
er ook een nieuwe auto.
Met het afscheid van onze rode vertrouwde autootje werd nog iets afgesloten van wat uit het westen was mee verhuisd.
De rode auto had heel wat files getrotseerd. Deze nieuwe zwarte tuft met zijn lichtere motor lekker door de akkers en komt ook wel eens op een sneeuwduin vast te zitten (lees het bericht van verleden week).



















Voor onze blokhut kwam een vlonder waar je heerlijk kunt zitten als het zonnig is. Suzanne’s vader heeft hier menig ontbijt genuttigd tijdens de weken dat hij hier in Scheemda was. Want hij voorzag ons voorhuisje van een nieuw jasje; het werd door gestucd met een witte laag en wij zullen dat in de toekomst schuren en voorzien van een kleurtje.
Er verschenen onverwachts foto’s van onze verbouwingen op internet; google maps toont Suzanne die de voordeur aan het verven is.

















Er kwamen twee wijnvaten die kunnen fungeren als regenton. De tweede moet nog worden aangesloten op de afvoer van de nieuwe regenpijp; In oktober werden er nieuwe zinken dakgoten aan ons huisje gehangen, nog steeds een grote verbetering op wat wij hadden.

Het weer van 2010 was apart; begon koud met sneeuw, wat bleef was droogte en te koud weer. Wat in juli omsloeg in droogte met bovengemiddeld warm weer, wat in eind juli vervolgens omsloeg in regen en te lage temperaturen. Hoe het afliep staat bovenaan dit bericht.
Ondanks de weerperikelen maakten wij diverse uitstapjes. In onze provincie, naar Friesland, Duitsland en in augustus belandden wij zelfs in Denemarken.

















Maar we waren ook veel in en rond huis te vinden. Suzanne vooral achter snorrende ovens en pruttelende potjes. Weet u de berg bessen nog die wij plukten bij de collega van Marcel ?
Er kwam jam, soep, chutney, siroop, ijs, brood, taart, koek, ovenschotels en van de oogst die wij later deze winter opeten werd veel geblancheerd en ingemaakt in potten.


















Dit was tweeduizendtien in een notendop. We zien uit naar wat 2011 ons te bieden heeft.
Groetjes,

Marcel en Suzanne

dinsdag 28 december 2010

Getuigenis Coca Cola blikjes verzameling ten einde


Wanneer u na het zien van deze video vragen heeft, schroom niet op het bericht te reageren.
Marcel.

maandag 27 december 2010

Winterperikelen

Het weekend is voorbij en daarmee ook kerst 2010.
Wat overigens nog niet voorbij is, is het winterweer.
Donderdagnacht is hier veel sneeuw gevallen, maar Marcel zag die morgen wel kans veilig op het werk aan te komen.
Die middag trok de wind aan en ontstonden er zogenaamde sneeuwduinen.
Over de wegen was sneeuwjacht; het is alsof er water over de weg stroomt, maar dan is het stuifig sneeuw. En als dat ophoopt, dan ontstaat er een duin.
Marcel reed terug van zijn werk, toen her en der op de provinciale weg ophopingen van sneeuw waren. De weg van Noordbroek naar Scheemda, was totaal wit. En tegen Scheemda, waar die weg de snelweg over een viaduct kruist, waren echt grote sneeuwduinen.Er stond een auto, die was terug gegleden tijdens het rijden. De sneeuwduin was circa anderhalve meter hoog, ik kon enkel het dak zien van die auto, niet de achterkant.

Weer daar achter stond een transportbusje die met de bodem op de berg sneeuw vast stond en met de wielen alle kanten opgleed, maar niet voor of achteruit. Hij blokkeerde de weg, dus restte er mij weinig anders dan te wachten. Ik ging stil staan en toen werd ik ingesneeuwd. Toen ik ietsje verder wilde rijden, zat ik ook op de bult sneeuw. Dan probeert de onderkant van je auto een berg sneeuw vooruit te duwen en dat gaat niet.
Aan de andere kant van het viaduct is een transportbedrijf gevestigd. Die stuurden een gelukkig trekker met schuiver en een shovel/bulldozer.
Die schepten de weg vrij. Bergen sneeuw werden opzij geschept. De auto kwam vrij. Daarna richtten we ons op de bus. We duwden en duwden, maar het ding vloog met de achterkant meters naar links en rechts uit, de voorkant bleef stil staan.Na meer graafwerk en 3 man duwen schoot hij los en kon hij verder.
Toen werd daarachter weer geschept en duwden 3 man mij terug de sneeuwduin over naar een beter stuk weg. Vervolgens kwam de shovel en ruimde ook die sneeuwduin en toen kon ik er ook weer over. Maar inmiddels was er wel een kwartier na het eerste scheppen verstreken en ontstonden er al weer nieuwe sneeuwduinen. Ik kwam gelukkig veilig thuis.
Vrienden David en Viola hadden minder geluk; zij kwamen vlak bij huis op een recht stukje weg ook in een sneeuwduin. Zij reden slechts 20 kilometer per uur, maar zijn door de sneeuwduin met de neus rechtop in een diepe sloot beland.
Gelukkig waren zij ongedeerd en is er een verzekering. Maar het is erg schrikken en toch wel erg zonde wanneer je mooie auto zo toegetakeld wordt.
Het mocht onze kerstpret echter niet drukken !

Vrijdagavond hadden wij kerstnachtdienst. De aula van de school waar wij kerk houden was mooi versierd, en er waren ondanks het weer toch erg veel mensen. We zongen, luisterden naar de kerstboodschap en zijn vervolgens met al die mensen (zeker 250man) op het schoolplein het lied "ere zij God" gaan zingen.

Zaterdag, eerste kerstdag, zijn wij aan het begin van de middag naar David en Viola gereden/gegleden. We gingen wandelen; Na een poosje gingen Viola en Suzanne terug naar hun huis, want David, Marcel en dochters Rosa en Abby (en vriend Sander) besloten een grotere tocht te maken.
De honden gingen mee en renden in de sneeuw hun pootjes uit hun lijf. Marcel liep op kaplaarzen, maar omdat de sokken steeds afgleden, ging hij op blote voeten in die dingen verder. We liepen dwars over akkers en passeerden slootjes. Naast het feit dat die bevroren zijn, zijn ze ook gevuld in sneeuw. Soms zijn de sloten geen eens te zien. Dan zak je bijna anderhalve meter in de sneeuw weg. Dat maakte ons melig, dus sprongen we, maar duwden we de ander ook graag in die bergen sneeuw. Moe maar voldaan, kwamen we doorweekt van de sneeuw en Marcel met open hielen van de laarzen, terug bij het huisje van David. We gingen ontdooien bij de houthaard en toen we weer kamertemperatuur waren, gingen wij gourmetten. Het was gezellig, lekker eten en goede gesprekken.
Na het maal zijn wij een film gaan kijken die David onlangs besteld had. De film heet "Faith like potatoes" en speelt zich af in een boerengezin in Zuid Afrika. Een erg mooie film, een aanrader !

Na de film reden we naar huis en begon het te sneeuwen.
Zondagmorgen, tweede kerstdag, bleek er veel sneeuw te zijn gevallen. We twijfelden of we wel naar de kerk konden, maar het bleek stevige paksneeuw te zijn die goed was weg te vegen. Het was niet glad. Dus na een half uurtje   vegen was de auto uitgegraven en konden we op weg.
Het was een familiekerstdienst waarin de kinderen ook mochten zingen en stukjes uit mochten beelden. Na de dienst gingen wij naar huis om lekker in de woonkamer bij de haard te zitten.

Toen wij een uur of wat zaten dwarrelden er naast witte, ook zwarte vlokken. We spoeden ons naar de zolder, maar daar was weinig bijzonders te zien aan de schoorsteen.
Buiten echter sneeuwde het zwarte vlokjes en uit de voegen van de schoorsteen kwam rook en stoom.
Vermoedelijk is de inwandige pijp, die door de oude schoorsteen op de haard is gemonteerd, lek ! Sowiezo moet de pijp geveegd worden, maar een nieuwe pijp erin zetten is een heel werk en geeft nogal wat verbouwingen mee.
We zijn nu aan het dubben wat we zullen doen, de haard in de woonkamer zal voorlopig niet meer branden.
Dan gaan we gewoon lekker in onze woonkeuken zitten. Daar is ook een mooie haard, veel mooier eigenlijk .

Dit waren zo'n beetje onze kerst- en winterse avonturen.
We hopen dat u ook een fijne kerst had en dan zonder lastige sneeuwduinen en zwarte vlokjes.

Marcel en Suus

dinsdag 21 december 2010

Kerstfeest 2010

Aangezien wij niet alle lezers van deze weblog hebben kunnen bereiken met een kaart met daarop een kerst- en nieuwjaarswens, willen wij een ieder langs deze weg een rijk gezegend kerstfeest toewensen.
Ook voor het nieuwe jaar wensen wij iedereen veel voorspoed en geluk toe !

Koning Jezus werd geboren in een oude stal te Bethlehem.
Zijn komst werd hemels bezegeld met een stralende ster.
De wijzen uit het oosten brachten kostbare geschenken en eerden Hem. Zij waren blij verheugd Hem te vinden want zij kwamen van ver.
Zoals de wijzen uit het oosten Jezus eerden met welriekende geschenken. Zo sturen wij jou een geurig takje rozemarijn.
Zodat je Jezus komst mag herdenken.
En samen met de wijzen uit het oosten verheugd in Hem mag zijn.


Dit jaar wilden wij zoveel mogelijk mensen een kaartje sturen met een zintuigenprikkelende kerstboodschap. In dit zelfgemaakte kaartje staat een klein gedicht (zie hierboven) en heeft een geurig takje rozemarijn op zich gebonden. De geurige rozemarijn doet ons denken aan de wijzen uit het oosten, zij volgen een ster en vonden het kindje Jezus.
Zij waren zeer blij Hem te vinden brachten Hem kostbare geschenken waaronder takjes geurige mirre.
Mirre is kruidig takje van een oosterse struik die een geurige gomhars in zich draagt.
Deze kostbare Mirre heeft geneeskrachtige en heerlijke sterk ruikende eigenschappen.

Om iedereen mee te nemen in de blijdschap van de wijzen uit het oosten wilden ook wij graag een geschenk/een takje sturen met een aangename geur.
Aangezien wij geen mirre in onze moestuin hebben, maar wel een struik met heerlijk geurende rozemarijn is de keuze hierop gevallen. Dat deze geur je mag brengen bij Jezus en je mag herinneren aan deze bijzondere gebeurtenis.Wij willen een link leggen tussen het ruiken van een aangename geur en de geboorte van Jezus.

Hij werd aanbeden door de wijzen uit het oosten en zij schonken Hem met onder andere dit geurige kruid. Mirre was in de tijd dat Jezus werd geboren zeer KOSTBAAR,
dat zegt iets over de diepgang en het eerbetoon waarmee de wijzen uit het oosten Jezus kwamen bezoeken.
Wat heeft ons dit te zeggen vandaag de dag ? Jezus brengt ons bij de liefde van God die ons het meest KOSTBARE geschenk heeft gegeven wat Hij maar geven kon. Ook vandaag de dag kunnen wij Hem leren kennen/naar Hem op zoek gaan, Hem aanbidden en eren. Gelukkig is het niet alleen    weggelegd voor de wijzen uit het oosten.


Hieronder kun je het verhaal lezen hoe het in de Bijbel (Mattheüs 2,1-12) staat.

De wijzen uit het oosten

1 Toen nu Jezus geboren was in Bethlehem, in Judea, in de dagen van koning Herodes, zie, wijzen uit het oosten kwamen in Jeruzalem aan,
2 en zeiden: Waar is de pasgeboren Koning van de Joden? Want wij hebben Zijn ster in het oosten gezien en zijn gekomen om Hem te aanbidden.
3 Toen koning Herodes dit hoorde, raakte hij in verwarring en heel Jeruzalem met hem.
4 En nadat hij alle overpriesters en schriftgeleerden van het volk bijeen had laten komen, wilde hij van hen weten waar de Christus geboren zou worden.
5 Zij zeiden tegen hem: In Bethlehem, in Judea, want zo staat het geschreven door de profeet:

6 En u, Bethlehem, land van Juda, bent beslist niet de minste onder de vorsten van Juda, want uit u zal de Leidsman voortkomen Die Mijn volk Israël weiden zal.
7 Toen riep Herodes de wijzen onopgemerkt bij zich en vroeg hun nauwkeurig naar de tijd dat de ster verschenen was;

8 en hij stuurde hen naar Bethlehem en zei: Ga erheen en doe nauwkeurig onderzoek naar dat Kind, en als u Het gevonden hebt, bericht het mij, zodat ook ik kom om Het te aanbidden.
9 En nadat zij de koning aangehoord hadden, gingen zij op weg. En zie, de ster die zij in het oosten gezien hadden, ging hun voor, totdat hij boven de plaats kwam te staan waar het Kind was.
10 Toen zij de ster zagen, verheugden zij zich met zeer grote vreugde.
11 En toen zij in het huis kwamen, vonden zij het Kind met Maria, Zijn moeder, en
zij vielen neer en aanbaden Het. Zij openden hun schatkisten en brachten Hem
geschenken:goud en wierook en mirre.12 En nadat zij door een aanwijzing van God in een droom gewaarschuwd waren om niet terug te keren naar Herodes, keerden zij langs een andere weg terug naar hun land.
 
Ook wij zijn verheugd dat je deze prachtige kerstgedachte samen met ons wilde delen.
Wij wensen iedereen uiterst fijne en GEURIGE kerstdagen toe,
dat deze dagen je in verwondering mogen brengen bij dit GROTE en kostbare hemelse geschenk.

Veel lieve groeten,
Suzanne en Marcel 

vrijdag 17 december 2010

Weer in de prijzen gevallen... .

Een beetje beschaamd willen wij u het volgende nieuws mede delen:
wij zijn alweer in de prijzen gevallen van de plaatselijke snackbar !
We zijn nog maar net bekomen van de scooter van begin dit jaar,
die ons namelijk nog vers in het geheugen staat gegrift.
Toch is het zo dat wij zelden frietjes eten van de snackbar, echt waar.
Wij vinden het vaak nogal duur en ook ietwat ongezond.
Soms bezwijken wij echter voor deze vette happen
en voor je het weet zit je weer in de prijzen.

Dus heeft mijn lieve echtgenoot na het nuttigen van zo’n ongezond frietje enkele maanden geleden maar weer eens meegedaan aan zo’n prijzencircus.

Aangezien de frietketen twaalf en een half jaar bestond moest je raden hoeveel frietjes er gebakken zouden zijn in al die jaren.
Nou dat wist mijn man nu toevallig, het was BIJNA goed.
Goed genoeg voor een nieuwe LCD-televisie.

En wie moest de prijs in ontvangst gaan nemen?
Ja hoor… de
vrouw des huizes natuurlijk.
Marcel moest naar kantoor en dacht dat het beter zou zijn als ik zou gaan.
Dan zou het ook niet zo opvallen dat wij WEER een prijs hadden gewonnen.
Hij had het alleen helemaal mis, want temidden van vele andere prijswinnaars (ook van elders uit de regio) riep de patatboer bij binnenkomst: “En daar is dé mevrouw van de scooter !” Wat een grapjas.
Ik had het stadium bereikt van een rode pioenroos en trachtte mij zo onopvallend mogelijk op te stellen tussen al die andere winnaars.

Het was toen namelijk nog onbekend wie " welk cadeau " had gewonnen. Het wachten was op de meneer van de frietketen , die moest van ver komen en bleek ergens half ingesneeuwd te zijn.

Toen hij en zijn assistente uiteindelijk binnen kwamen ging er een gejuich op;
iedereen was razend nieuwsgierig en kon haast niet meer wachten.

Een ietwat oude sikkeneurige Groningse meneer bromde mij nog toe,
dat ik het wel weer zou zijn. Ik probeerde natuurlijk alle aandacht van mij af te wimpelen, en zei: “Welnee ."
Maar nadat de gelukkigen hun kleine prijsjes feestelijk in ontvangst hadden genomen bleef er een grote doos over. Aangezien ik de enige was die nog niets had gekregen w
as slikdie doos voor mij en voor mijn geliefde echtgenoot natuurlijk.
De zojuist genoemde man riep vervolgens in het platste Gronings wat hij maar kon bedenken:
Dat had ik jullie votdoalek (=meteen) al kunn vertellnn…

De meneer van de frietketen was inmiddels bekomen van zijn lange winterse reis, en krabbelde eens achter zijn oren, en leek mij ineens te herkennen.
Hij riep luid: “ inderdaad, daar is ZE weer !
Iedereen ging klappen en ik dook achter mijn zojuist verkregen grote doos weg. Toch wel handig als je dan een cadeau mag winnen met zo’n GROTE doos er omheen. De humeurige Groninger vroeg mij nog of ik wilde ruilen,
ik heb heel hard NEE geschud.

We moesten natuurlijk nog met het hele spul op de foto (voor in de krant) en toen was daar het einde. Ik probeerde het pand zo snel mogelijk te verlaten.
De meneer van de frietketen en de patatboer riepen in koor:
Tot de volgende keer maar weer
Ik wilde vluchten, want die akelige
brommerige man zat mij ook als maar op de hielen.

Daar stond ik dan, met mijn platte LCD-televisie in een gigantische sneeuwbui.
Ik ben met het ding op mijn stalen ros (fiets) naar huis geglibberd en eenmaal thuis uitgebarsten in een daverende lachbui.

Toen manlief thuis kwam moest de doos natuurlijk direct uitgepakt worden.
En wat zat daar in ?
Een reeds gebruikte kapotte televisie van een niet noemenswaardig nepmerk zonder voedingskabel/stekker en inclusief de nodige gebruikssporen.
Nu vroegen wij ons af:  Mag je een gegeven kneusjes-paard in de bek kijken ?
Hi hi…eigenlijk niet, maar dit kneusje is rijp voor de sloop !
Van mij had die oude brommerige meneer hem zo mogen hebben.


Marcel gaat vanavond (vrijdag) terug naar de patatboer.
En de vrouw des huizes blijft lekker thuis , die heeft er een beetje genoeg van. Of dit verhaal zal eindigen met de slogan: “En de televisie leefde nog lang en gelukkig !!?”…
dat houden jullie nog tegoed.

Lieve groetjes van een alweer in de prijzen gevallen gelukkig echtpaar,
met een gegeven kneusjes-paard die we dan toch maar in de bek gaan zien.

Suus en Marcel

PS: Wij willen het jullie besparen om dit berichtje op te leuken met kiekjes van het kneusjes-paard, vandaar dat ik gewoon gezellige slaapkamerplaatjes heb geschoten om bij jullie lezers de moed erin te houden. Ook best leuk toch om eens bij een ander in de slaapkamer te neuzen !