donderdag 6 januari 2011

Henkie de Haan in een winters dipje


Onze Henk is wat sikkeneurig, hij vindt het allemaal niet meer leuk.
Sinds hij binnen in de schuur moet verblijven is de levenslust uit zijn kleine kraaloogjes verdwenen. Vroeger kraaide hij nog in de vroege morgen en naar de haantjes uit de buurt, nu heeft hij daar maar bar weinig zin in. De ziel zou het kraaien nog verleren. In de schuur is het ook een tikje donker, misschien verkeerd hij daarom in deze ietwat trieste stemming ?

Gelukkig is hij wel gezond, dat hebben de baasjes natuurlijk onderzocht.
Hij is eerder wat aan de dikke kant. Want tijdens deze winterdip wil onze Henkie nog maar een ding; “lekker eten”. En vooral “veel eten”, het is zo’n beetje zijn dagvulling geworden. Zijn hanenborst is dik, rond, spekkig en heerlijk zacht. Echt waar, een stuk dikker dan tijdens de zomermaanden. Want lekker buiten rond- rennen in het zonnetje is er helaas niet meer bij.
Ook had hij buiten zijn naam uhhh… kraaistem hoog te houden door diverse malen per dag luid te kraaien om aan te geven dat hij toch echt de baas was. De andere haantjes uit de omgeving kraaiden driftig terug, en zo was er wederzijds contact.

Inmiddels moet onze Henkie het qua contact alleen nog maar stellen met een zestal pittige dames. Ze zijn niet zo lief voor hem, en zeker Truus niet. Zij probeert hem maar al te graag de baas te zijn.
Onze Truus deelt de lakens wel uit in de ren. ’s Morgens wandelt ze als eerste de trap af uit hun slaapverblijf en laat venijnig weten dat de rest nog niet welkom is. Een klein ochtendhumeurtje misschien ? Als het vrouwtje dan verschijnt met lekkere graantjes begint de boel wat te ontdooien. De stemming word langzaam aan iets beter en na een lekker maal is het tijd om de veren eens grondig te poetsen.

Ook is het een feit dat er binnen niet zoveel te zien is. Toen ze nog buiten stonden moest Henkie constant waken, en tijdig gevaar inschatten.
Hij moest ieder musje die voor de ren neerstreek heldhaftig verjagen. Maar de tijden zijn veranderd en wij zijn van mening dat wij Henkie de winter door moeten helpen. Zodoende is onze Henkie sinds enkele dagen in (licht)therapie. Hij mag nu dagelijks het hok enkele uren verlaten. Hij mag zelf kiezen of hij binnen of buiten wil scharrelen. We zetten de schuurdeur op een kier en het montert hem zienderogen op. Eerst fladdert hij even wild in het rond, na deze activiteiten gaat hij nog even lekker scharrelen. De pittige dames mogen er dan ook uit en zijn vervolgens helemaal losgeslagen. Na een klein uurtje gaat het hele spul vanzelf weer naar binnen. Dan zijn ze de kou alweer beu, en zitten uiterst tevreden bij te komen van hun belevenissen.

Al stort onze arme Henkie na enkele uren gewoon weer in, zielig hè ! Hij gaat het liefst om half drie al op stok, en is daar niet vanaf te brengen. Als u als trouwe lezer nog een tip heeft om onze Henkie te blij te maken horen wij dat maar als te graag.
HELP ONZE HENKIE DE WINTER DOOR !

Hartelijke groeten van twee radeloze baasjes.

(die nu zonder KRAAI-wekker zitten, werden we eerst nog wakker van een te vroeg kraaiende Henkie, was het na verloop van tijd best vertrouwd geworden, want als Henkie kraaide konden we nog 3 kwartier dutten en sprongen we vervolgens op tijd ons bed uit…)