donderdag 17 februari 2011

Blauwe druifjes



Niets dat zo doet smelten als die kleine blauwe druifjes. Dit schattige bolgewas is een echte voorjaarsbloeier. Ook al is het nog steeds winter, binnen in huis willen ze al best ietwat opbloeien. Zo halen wij het voorjaar alvast een pietsie in huis, en willen ook wij al een beetje opbloeien. Tegelijk mijmeren wij verder over hoe mooi het straks allemaal wel niet zal zijn. Vreemd maar waar, blauwe druifjes zijn familie van asperges. Ik kan nog niet veel overeenkomsten vinden, maar dat geeft niets. Ze zijn gewoon mooi, en die tere druifjes zijn toch snoezig om te zien.

Begin deze week had Marcel een dag vrij en waren we niet binnen te houden. We hebben er een heerlijk tuindagje van gemaakt. Al was het best even aanpoten geblazen. Er moest nog een groot deel van de moestuin achter het huis worden omgespit, ook moest er nog een gedeelte worden opgeruimd. Tussen alle bedrijven door namen wij de tijd om in onze kas een hapje en een drankje te nuttigen. Kipjes Pipi, Witje en Annika mochten samen met ons mee tuinieren. Ze kunnen nu nog geen schade aanrichten met hun graaf-werkzaamheden. Toen wij eenmaal in de kas zaten stapten ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, over drempel om zich ook bij ons te voegen.
 
Vorig jaar hadden wij een bak met verschillende koolsoorten en op advies van menig ervaringsdeskundige hebben wij daar het kruid Salie tussen geplant. Wij tuinieren namelijk geheel biologisch dus er komt geen gif aan te pas. De geur van Salie zou eventuele belagers op de vlucht doen slaan. Helaas ging dit goedbedoelde advies in rook op en al onze koolstekjes werden dankbaar opgegeten door een legioen aan vreemde snuitkevers, rupsen, vliegen en al dat gesnor. Ondanks dat breidde de Salie zich royaal uit en had inmiddels bijna de gehele bak in gebruik genomen.We besloten deze kolossale planten gedeeltelijk weg te halen en de rest elders in het siertuintje over te planten. Zo gezegd zo gedaan…

Totdat ik een verontrustende ontdekking deed, er huisden echt honderden slakken onder. Wij hebben nooit geweten dat slakken zo verzot zijn op salie. Nu waren wij er voor eens en altijd uit, die Salie moest zo ver mogelijk worden verbannen van onze moestuin. Anders word het nieuwe moestuinseizoen bij voorbaat al een droevige toestand. Zoveel slakkenkostgangers willen wij er echt niet bij hebben hoor. Met dat we dit kruid aan het uitsteken waren kwam de heerlijke geur van Salie ons tegemoet. Ik kan begrijpen dat al die beestjes zich niet lieten afschrikken. Deze geur is werkelijk verrukkelijk. Op zich is het een geweldig mooie winterharde plant, en zouden wij hem voor geen goud willen missen in onze tuin. Maar in de moestuin was het toch echt geen succes. Ons kruidentuintje is helaas te klein om deze snelgroeiende reus te huizen. Anders hebben de andere kruiden geen schijn van kans meer.

Eigenlijk moeten wij beschaamd bekennen dat we tuin tekort hebben. We gaan gewoon steeds meer houden van het tuinieren en alles wat daar bij komt kijken. Ze noemen het ook wel “het groene-vinger-syndroom”, ik zou zeggen: “het zwarte-vinger-syndroom”.
Aan het einde van de dag keken we elkaar lachend aan met zwarte vegen op ons gezicht, pikzwarte handen die wel een badje konden gebruiken en laarzen met dikke kleikluiten eronder. Wat was het genieten geblazen. Jammer dat de dag was omgevlogen. Terwijl de avond viel jubelde een overmoedige merel zijn avondlied vanaf het dak van de buurman. Prachtig om dit beestje zo dapper te horen zingen, en dat al in Februari ! Ik denk dat deze merel ook niet meer kan wachten, hij verlangt net als wij hevig naar het voorjaar.

Veel lieve groeten, Suus en Marcel