vrijdag 4 februari 2011

In je recht staan, is nog niet je recht krijgen !

 

Omdat er dinsdag een openbare rechtszitting was waarin veroordeling is uitgesproken, durven wij het nu wel te publiceren op onze weblog.

Zoals jullie weten zijn wij na onze verhuizing goed bevriend geraakt met David en Viola en hun kinderen Abby en Rosa. En niet te vergeten de leuke beestjes die zijn hebben; de ezeltjes, pony, de kippen, het konijn, de geiten, de honden en de kat.

We hebben het altijd goed samen en zijn dankbaar zulke lieve mensen te hebben leren kennen.

Op 19 oktober 2010 kwam er helaas een wending in hun leven, toen de werkgever van David, Timmerfabriek J. te Winschoten, aangaf te overwegen om David te ontslaan op economische gronden. Dit was het begin van een traject van arbodiensten, adviseurs en al dat meer. En omdat David’s gezondheid nog al eens te wensen over laat, kwam hij in de ziektewet.

Kort samengevat is het verzoek tot ontslagvergunning afgewezen, is David ziek thuis.

De werkgever is in november gestopt met loonbetalingen.

Inmiddels is het gezin drie maanden zonder inkomsten en u begrijpt dat de bodem inmiddels wel bereikt is.

Het is overigens niet zo dat David en Viola geen vertrouwen hebben in de God in wie zij geloven. “God is mijn Rechter”, zegt David dan.
En zo is er dus al meermalen recht gesproken; verzoek ontslag ongegrond en 100% ziek verklaard. Verder voorziet God keer op keer in oplossingen in de financiën.

Maar wij leven in deze wereld, in onze Nederlandse maatschappij met  een gematigde verzorgingsstaat. “Gematigde ?”, zult u denken ? Ja, want:

- Het UWV keert geen WW-uitkering uit, er is immers geen ontslag.

- Het UWV keert geen ziektewet uit, want die moet de werkgever de eerste twee jaar betalen.

- De gemeente/Sociale Zaken keren niet uit; er is immers recht op salaris en daarnaast bezitten onze vrienden hun huisje, en moeten ze daarop maar lenen / hun huis opeten.

Anderzijds is het spel in Nederland zo dat je bij een geschil met de werkgever, naar de Rechter moet. In plaats van dat de werkgever naar de Rechter stapte, omdat de ontslagvergunning niet is verleend, is hij gewoon gestopt met betalen.

Dus moest David naar de Rechtbank, bijgestaan voor een jurist.

Dat was disndag. Marcel is toen meegeweest en wederom is er recht gesproken: de werkgever is veroordeeld om het achterstallig loon te betalen.

U begrijpt, het verhaal is nog niet klaar. Want een veroordeling betekent niet dat er ook direct betaald wordt. Maar wij hopen en vertrouwen erop dat de werkgever tot inkeer komt en zich aan zijn verplichtingen zal voldoen.

Joden zeggen:

Jehovah Jireh !; de Heer voorziet !

Jehovah Tsidkenu !; de Heer is onze gerechtigheid.

Wij geloven en vertrouwen op God’s hand in deze moeilijke situatie. En dan kan het nog wel eens anders aflopen dat wij nu voor ogen hebben.

‘Wat het oog niet heeft gezien en het oor niet heeft gehoord, wat in geen mensenhart is opgekomen, dat heeft God bestemd voor wie hem liefheeft.’

(1 Korinthiërs 2, vers 9B)

Marcel en Suzanne