dinsdag 15 februari 2011

Tipje van de sluier, keukengeheimen (2) !

En of er nog in onze keuken geklust wordt, de hele boel staat constant op z’n kop. Het geeft wel veel extra werk als je gaat klussen terwijl je gewoon in het huis comfortabel wil blijven wonen. Je blijft bezig met spullen wegzetten, schoonmaken (vetvrij maken), schuren, weer schoonmaken, verven, herinrichten, en de volgende dag begint het hele ritueel weer van voor af aan. Wij geven de voorkeur aan hoogglanslak en dat trekt helaas veel stof aan (statisch). Dus moet je het zo goed en zo kwaad stofvrij proberen te houden.

Maar met een oud huisje lijkt het wel of dit een onbegonnen werk is. Toch zijn wij van dit kleine, stoffige huisje gaan houden. Het was een beetje een lelijk eendje maar begint langzaam aan een prachtige zwaan te worden. Zoals in dat verhaaltje van de Deense schrijver Christian Andersen. Ons huisje was best wel verwaarloosd en niemand had werkelijk de tijd genomen om haar schoonheid te ontdekken. Ook heeft ons huisje al veel meegemaakt. Zo kwam onze buurman afgelopen week een boekje brengen, “lees maar eens als je tijd hebt” zei hij. Dit boekje is een uitgave van de “Historische Vereniging Gemeente Scheemda”. Hierin staat het verslag van een trieste gebeurtenis. En wat blijkt, dit droevige verhaal speelde zich af aan de Molenstraat. In ons kleine huisje wel te verstaan.

Het betrof een jongeman ( Pieter ) die is geboren in 1923. Tijdens de tweede wereldoorlog hielp hij zijn broer met verzetsactiviteiten. Deze oudere broer werkte op een distributiekantoor en kon extra bonnenboekjes achterover drukken. Deze werden vervolgens uitgedeeld in gezinnen die onderduikers in huis hadden. Daar speelde deze jongen een rol in. Op een dag werd hij opgeroepen om te werk gesteld te worden in Duitsland. Mede door het gevaar dat hij en zijn broer liepen door hun activiteiten en door het weigeren van deze oproep moesten ze zelf onderduiken. Na een lange tijd kregen ze zo’n intens verlangen om hun familie weer te zien dat ze besloten hen op te zoeken. Vermomd als arbeiders die voor de  Duitsers werkzaamheden uit zouden voeren vertrokken ze op de fiets richting ons kleine huisje. Daar waar hun vader, moeder, broertje en zusje nog woonden.

Onderweg ging het mis, Pieter kwam in een werkkamp terecht en moest het bijna met de dood bekopen. Vlak voor de bevrijding werd hij op transport terug naar Nederland gezet en eenmaal in Groningen aangekomen was hij te verzwakt en ziek om nog op de benen te kunnen staan. Toen hij met zijn ouders werd verenigd is hij overleden. In dit huis heeft hij opgebaard gelegen en is vervolgens begraven op de begraafplaats een straat verderop. Als zijn ouders hier op zolder uit het kleine raampje keken, konden ze de grafstenen in de verte zien liggen. Daar lag hun zoon, Pieter was slecht 21 jaar toen hij stierf.

En wat blijkt, dit was een broer van het oude omaatje die hier afgelopen zomer plots aan de deur stond. Dit verhaal heeft ze ons niet verteld, het was misschien te pijnlijk. Dit verlies heeft veel wonden geslagen bij deze familie. Dit kan de buurman ons wel verhalen.

Terug naar het heden rommelen wij gestaag voort om het lelijke eendje om te toveren in een prachtige mooie zwaan. Bij deze wat kiekjes van de keuken, de indeling is wat veranderd en de zwarte muur heeft een nieuwe bekleding ( houten plaat / voorzetwand ) gekregen. Deze is inmiddels van onder in roomkleur opgeschilderd. Dit materiaal had zo’n zuigende werking dat deze twee maal in de grondverf is gezet, en drie maal met hoogglanslak is afgelakt. Je moet er wat voor over hebben om tot die mooie zwaan te komen !

Aan de andere kant is dit alles volstrekt onbelangrijk, en zijn wij dankbaar dat wij in vrijheid in dit huisje mogen wonen. Natuurlijk is het fijn om aan ons huisje te werken maar het is niet het allerbelangrijkste in het leven. Wij proberen iedere dag mooie momenten te plukken en daar van te genieten. Nee… we wachter niet tot later. Zoals zo velen dat doen, je weet immers niet wat de toekomst brengen zal… Gelukkig is daar onze Hemelse Vader die ons aan de hand meeneemt, dag in, dag uit. Hoe de tijd zich ook zal ontwikkelen, en hoe de toekomst zich zal openbaren, Hij is met ons al de dagen van ons leven.

Hartelijke groeten, Suzanne en Marcel