dinsdag 29 maart 2011

Kiekeboe… de RABARBER laat zich zien…






























Ineens kwam onze rabarber weer te voorschijn ... kleine rode cadeautjes vouwden zich
voorzichtig open tot groene kreukelige bladeren. Een paar weken geleden leek het alsof iedere vorm van leven was uitgestorven onder de grond. Na periodes van strenge vorst en bittere kou blijft het een wonder dat daar ineens toch nog nieuw leven uit ontspruit.

De afgelopen dagen hebben we overdag flink wat zonneschijn gehad, daardoor zijn een heleboel plantjes weer uit hun winterslaap  ontwaakt. De nachten zijn hier in het Groningse land nog wel ijzig koud. Gisteren vertelde de weerman ons nog dat hier de laagste nachttemperaturen gemeten worden van heel Nederland. Onze tuin bestaat voor het grootste gedeelte uit kleigrond en dat blijft helemaal lang koud. Daar tegenover staat wel dat het enorm vruchtbaar is, ons hoor je niet klagen hoor ! Wij zijn blij met de Groningse klei !

Ons weekend is als een zucht voorbij gevlogen, we hadden natuurlijk nog logees over de vloer, en vriend David was jarig. Ondanks de moeilijke periode waar hij met zijn gezin doorheen gaat hebben wij afgelopen Zondag zijn verjaardag met veel blijdschap mogen vieren. Het was een rijk gezegende gezellige dag met veel zonneschijn, allereerst zijn we de dag samen met zijn familie (uit Zuid-Holland en Friesland overgekomen) begonnen in de kerk. Wij mochten genieten van een diepgaande preek en vrolijk gezang. We zijn blij en dankbaar dat David een nieuw levensjaar mocht ontvangen. Samen met hem en zijn lieve vrouw zien wij uit naar een doorbraak in deze zorgelijke situatie waar wij jullie eerder van vertelden. Wij vertrouwen op God, Hij is onze helper in nood, onze vertrooster en voorziener.

Tussen logees en verjaardag door hebben we ook nog hard gewerkt in de tuin achter ons kleine huisje. We hebben het terras naast de kas vergroot. Dit is toch zo’n heerlijk zonnig plekje met veel privacy, en wij hadden de behoefte om dat ietwat uit te breiden. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Het hele kader van tuinhout werd gesloopt, het grint werd naar het midden geharkt, het grondzeil werd her en der los gemaakt. Het gedeelte dat wij erbij wilden betrekken was een onmogelijk stukje tuin. Het betrof een aangestampte berg met klei en heel veel puin door de vorige bewoners vriendelijk achter gelaten. Wij hadden daar wat stenen overheen gelegd maar de boel bleef hobbelig en verzakte alsmaar. Deze berg werd afgegraven en ontgonnen. Emmers maar dan ook emmers met bakstenen, dakpannen, glasplaten en overjarig keukenarsenaal hebben wij verwijderd. Inmiddels is het geheel geëgaliseerd en is daar nieuw grondzeil overheen gelegd. Nu rest ons nog om daar een lading met geel grint op te kruien. Maar dit alles is het ploeteren meer dan waard geweest, wat is het allemaal opgeknapt !

Wij zien vol verlangen uit naar het eerste ontbijtje dat daar in alle vroegte, met een lieflijk ochtendzonnetje, naast de oude perenboom van de buurman, genuttigd kan worden. Heerlijk… als dat zover is doen wij jullie uiteraard verslag. We moeten eerst nog even door die koude nachten heen… Gelukkig was daar ineens die vrolijke rabarber, die ons wil doen geloven dat die tijd echt gaat komen ! Ook verheugen wij ons natuurlijk op heerlijke rabarbercustard-taart, mmm…   

Lieve groeten, Suus en Marcel