zondag 19 juni 2011

Een bezoekje aan het WILDE WESTEN en DANKBAAR zijn…
























Lieve allemaal… wij zijn inmiddels weer veilig aangekomen in het o zo mooie en rustige Groningen. Bestaat er eigenlijk iets mooiers dan om weer THUIS te mogen komen. THUIS… daar waar ons kleine crèmekleurige huisje op ons wacht, daar waar zes vrolijke kippendames op en neer dansen vol vreugde bij het weerzien, daar waar onze dikke haan begint te kukelen als hij ook maar een glimp van ons opvangt, daar waar de moestuin door al die regenbuien zo lekker is gaan ruiken en zo’n enorme groeispurt heeft ondergaan in die paar dagen, daar waar de stille akkers aan het einde van de straat ons toefluisteren dat we hier horen. Wij kunnen het ook niet helpen, maar we zijn gewoon blij om weer heerlijk THUIS te zijn. Ook maakt het ons wederom bijzonder DANKBAAR dat wij de kans hebben gekregen om hier te mogen wonen.


Na een lange rit van ruim 4 en een half uur kwamen we dan eindelijk aan in Oostvoorne. Door het noodweer onderweg konden we op diverse plaatsen slechts stapvoets rijden. Allereerst hebben we (schoon-)pa zijn verjaardag mogen vieren, toch bijzonder als je 65 jaar mag worden. Dat is iets om DANKBAAR voor te zijn. Op de camping in Oostvoorne was helaas het weer ons niet zo goed gezind. Gelukkig mochten wij tussen de pittige buien door toch nog een lieflijke zonnestraal oppikken. Daar maakten wij dan vervolgens DANKBAAR gebruik van om de moestuin vlakbij het vakantiehuisje van pa en ma te bewonderen. Dit stukje grond word niet gebruikt door andere vakantiegangers en zodoende heeft pa de goedkeurig gekregen om daar wat op te verbouwen. Dat vinden wij natuurlijk enig om te zien, de tuin van pa lag er mooi bij.  

Aan het einde van de dag zijn wij richting Lekkerkerk getuft en hadden we weer te maken met noodweer. Door een gordijn van regen kwamen we aan bij mijn ouderlijk huis (Suus). Daar werden we opgewacht met een lekker kopje soep en zijn we na een gezellig uurtje keuvelen gaan slapen. De volgende morgen was het zowaar droog, en maakten we een wandeling door de oude straatjes van Lekkerkerk. Ook wandelden wij even langs bij een oud huisje van een kennis van pa en ma die inmiddels in een bejaardenwoning verblijft. Pa en ma helpen deze man om zijn boeltje uit te zoeken en op te ruimen. Binnen in het oude huisje was het een waar museum. Ik heb wat leuke kiekjes geschoten, en eenmaal in de tuin beland zag ik tussen de rommel een zinken vuilnisemmer liggen, met dat ik er op af stapte veerde er een of ander zwaar metalen gaas mijn kant op en belandde net boven en naast mijn rechter oog. Het gevolg was een snee in mijn wenkbrauw die werkelijk bloedde als een rund. Door de klap was ik ietwat dizzy en binnen korte tijd ontwikkelde zich een blauw oog. Wonder boven wonder dat de snee vanzelf stopte met bloedden (ik heb hem dicht gedrukt met een schone zakdoek) en wonder boven wonder is het metalen geval niet in mijn oog gekomen. Jullie begrijpen dat wij heel DANKBAAR zijn dat dit alles zo goed is afgelopen! We maken er nu maar grapjes over, dat je met een blauw oog THUIS komt als je naar het WILDE westen gaat…










































Na een zeer lange terugreis mochten we weer in Scheemda aankomen, want wederom waren daar onderweg de nodige strubbelingen en weertoestanden. We zijn weer THUIS, heerlijk…


Liefs Suus en Marcel