woensdag 3 augustus 2011

Van de pruimen in de KOLEN…










































Terwijl de zoete geur van de laatste reeds verwerkte pruimen optrekt was daar plots alweer een nieuwe uitdaging. Je zou maar op het land van de buurman komen en je hebt ineens 11 witte kolen ! Hoe wonderlijk is dat allemaal niet gegaan. Want WAT voor koolzaadjes we ook zaaiden, HOE we het ook deden, er gebeurde het afgelopen voorjaar helmaal NIETS. Het wilde allemaal gewoon niet opkomen, niet ontkiemen, en al helemaal niet opwassen tot een sterk stekje die goed genoeg was om uitgezet te worden op het land van de buurman tot ons grote verdriet.


Toen de moed was opgegeven gooide ik het laatste probeersel, een kweekbakje met zaai en stekgrond (kan niet beter zegmaar…) en de niet ontkiemde zaden maar leeg ik de tuin achter het huis. Binnen een week stonden daar tot mijn verbazing kleine groene sprietjes, op een plaats waar ze niet hoorden, in de harde kleigrond waar ze al helemaal geen kans zouden maken. Die groene sprietjes werden sterke plantjes, die zijn vervolgens uitgestoken en bij de buurman op een royaal bed uitgeplant om tot volle groei te kunnen komen. Zo’n 6 weken later stonden daar dus ineens knotsen van biologische kolen. Hier en daar had er nog een slak een hapje genomen van de buitenste bladeren maar toen de kolen eenmaal uitgepakt waren (ontdaan van het buitenste blad) verschenen me daar een prachtige frisgroene ronde kolen. Dankzij onze Hemelse Vader hebben we natuurlijk
zo'n rijke oogst, en ook mede dankzij het fijnmazige anti-koolvlieggaas is de hele boel niet opgegeten door hongerige rupsen

(kijk maar eens op de foto wat voor een angstaanjagende rups onze buurvrouw vond in haar tuin, het blijkt hier om een veel voorkomende soort voor dit gebied te gaan, aldus buurman Warrie, die zich zal ontpoppen tot een LIGUSTERPIJLSTAART-nachtvlinder) en vreetgrage koolvlieglarven.




































Na wat kool uitgedeeld te hebben hadden we nog een berg over van jewelste. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het werk dat dit alles met zich meebrengt om deze reuzen in kleine reepjes te snijden, te blancheren, in te vriezen, te wecken en in een vat te stoppen om er zuurkool van te maken. Hi hi… over ZUURKOOL gesproken… dit is voor ons een nieuw experiment. We zullen zien, inmiddels staan er twee vaten (plastic emmers met deksels) in de keuken, die op twee manieren zijn bereid en worden behandeld. De eerste methode is puur HOLLANDS zoals onze oude opa’s en omaatjes dat deden, de tweede manier is op z’n RUSSISCH. Spannend hoor… als het goed bevalt willen we misschien wel zo’n echt vat opsparen. Aangezien die nogal prijzig zijn, willen we eerst maar eens kijken of het zo een beetje wil gelukken. Al beweert men dat de slagingskans wel groter is in zo’n speciaal vat.


Zo lieve mensen, zie hier nog wat gezellige foto’s van onze grote trots. Wij wensen iedereen een plezierige verdere week toe.

Hartelijke groeten, Suzanne en Marcel