dinsdag 4 oktober 2011

Het verdwenen dorpje "Oterdum"...


































******************************************************

Ol  dörpje van mie

 

Mien Oterdum, woar bis doe bleev'm
'k Heb wins van die, ol dörp van mie
Doe bist nou vôt, ik bleef in leev'm
'k Wil die wel baide hannen geev'm
Din scheur ik die weer overend
Din ruip ik man en vrouw en kind:

 

Komt aal weerom en leef hier weer!
Din dut mie 't haart ja nait meer zeer,
Din was doar nait dat laand vol zaand,
Din was doar nait dij kôlle haand
Op koale diek mit olle zaark'n....
En elk kon weer zien grond bewaark'n...

Het kriebelt mie aal doag in 't bloud:
 Is dit nou mooi? Is dit nou goud?
Ik zai 't  hoast ale nacht'n  weer,
Mor 's mörns ... is Oterdum nait meer.
Het  snid  mie  doaglieks  deur de  ziel,
Dij  groothaidswoan  van  't  klain  Delfziel.

Gedicht geschreven door: J.  Japenga

******************************************************

Zie hier wat restverschijnselen van het lieflijke dijkdorp OTERDUM. Dit dorp moest wijken in de jaren 70 vanwege een uitbreiding van het industriële gebied van de gemeente Delfzijl. Het verdrietige aan dit verhaal is dat de industrie hier ter plekke nooit is gekomen. Inmiddels is er plaats gemaakt voor een gedenkteken en is de oude begraafplaats ook weer in ere hersteld. Dit om OTERDUM, het plaatsje waar velen lief en leed hebben gedeeld, nooit meer te vergeten.

Laatst waren wij op deze bijzondere plek, wat is het een apart idee dat hier een volledig dorp met alles erop en eraan heeft bestaan. Kortom een dorp met een ziel, een dorp met een verhaal. Het was bijna van de kaart geveegd... toch zijn er nog een aantal mensen in leven die hier geboren zijn, mensen die hier kostbare herinneringen hebben liggen. Het was heel apart om deze plek eens met eigen ogen te zien. OTERDUM... een verdwenen maar NIET vergeten dorp... een dorp met een verdrietig einde, temidden van het o zo prachtig mooie Groningse land... 

Liefs, Suzanne en Marcel