maandag 31 januari 2011

Afscheid nemen


Het afgelopen weekend stond voor ons in het teken van “ afscheid nemen ”. Vaak is het nemen van afscheid niet gemakkelijk, het kan zelfs uiterst pijnlijk zijn. Anderzijds schept het in sommige gevallen weer kansen voor nieuwe hoop en verwachting.

Zaterdagmiddag kondigde het eerste afscheid zich al aan. Pa en ma vingen hun terugreis aan richting het westen van ons land. Natuurlijk zijn we de zaterdagmorgen eerst gezellig begonnen met een uitgebreid ontbijt. Daarna zijn Marcel en pa, als twee echte boeren, een partij mest op gaan halen in Muntendam. Deze paardenmest is een jaar oud, de rechtvaardige eigenaar nam er maar al te graag afscheid van, zodat wij deze op de moestuin achter het huis kunnen gebruiken. De mannen beleefden zichtbaar plezier aan dit tochtje. Hi hi…ze kwamen glunderend en lachend weer thuis met ons kleine autootje. Ons sjeesje was stampvol geladen met zakken mest. De boerin was genoodzaakt tot thuis blijven, aangezien ze anders bovenop de zakken met paardenvijgen had moeten zitten. Pa vindt dit soort uitjes altijd geweldig leuk, hij geniet zichtbaar van het Groningse boerenland.

Na dit avontuur hebben we een deel van de mest verspreid over ons kleine akkertje (zie foto’s). Daarna hebben we gezamenlijk de keldervloer gevoegd en schoon gepoetst. Toen was de tijd toch echt aangebroken voor het nemen van afscheid. We maken er altijd grapjes over;
“ Een gast brengt altijd vreugde aan, is het niet bij het komen dan is het wel bij het gaan ! ”. Maar als “ het gaan ” daadwerkelijk is gekomen vinden wij het best even treurig.
 
Zondagmorgen hadden wij wederom te maken met het nemen van afscheid. Onze kerkelijke gemeente is namelijk uit zijn jasje gegroeid. Dat wil zeggen dat het gebouw waar wij samenkomen te klein is geworden. Dus was zondagmorgen het moment aangebroken om afscheid te nemen van het oude schoolgebouw. Komende zondag zullen wij een kerkdienst hebben in de tramwerkplaats te Winschoten. Dit is een prachtig oud gebouw waar in vroeger tijden de stoomtrams werden opgelapt.

Inmiddels is dit pand gerestaureerd en verbouwd tot een theater. Dit theater is uiterst geschikt om fijne kerkdiensten in de houden. Wij zien dan ook uit naar deze verhuizing en naar het grote plan dat God met onze gemeente heeft. Het is en blijft een groot wonder dat er in korte tijd zoveel mensen zijn bijgekomen. De bijbel heeft hier nog een speciale tekst voor,  heel specifiek over het uitbreiden, over hoe te handelen in dit soort situaties.

Jesaja 54 : 2
Vergroot de plaats voor je tent, span het tentdoek wijder uit, zonder enige terughoudendheid.
Verleng de touwen, zet de tentpinnen vast.

Wonderlijk dat wij hier getuige van mogen zijn. In dit geval geeft dit afscheid ons een nieuwe plaats om samen te komen, maar het biedt ons ook de nodige ruimte, zowel letterlijk als figuurlijk. Een nieuw seizoen is ingegaan, het is de tijd om hoopvol uit te zien naar wat God gaat doen. Zo nemen we ook afscheid van de maand Januari en stappen wij vol goede moed de nieuwe maand in met de ogen verwachtingsvol gericht op hierboven.

Hartelijke groeten,
Suzanne en Marcel
 

vrijdag 28 januari 2011

Gezellig druk !

Terwijl het weekend zich helder en zonnig aankondigt bevinden wij ons te midden van een gezellige drukte. Er is weer een hoop gebeurd in ons kleine huisje. De afgelopen week hebben wij ons bezoek hartelijk mogen verwelkomen. Tussen het gezellig bakjes koffie en thee drinken, overheerlijk dineren en een zonnestraal opvangen in ons kasje door, zijn een tal klussen geklaard. Wij zijn dan ook zeer dankbaar voor deze helpende handen. Voor veel van dit soort karweien heb je nu eenmaal een grote dosis vakkennis en ervaring nodig. Het gaat allemaal niet vanzelf. Toch moet het ons van het hart dat wij enorm kunnen genieten van het rommelen in en om ons huis, je ziet het steeds mooier worden en daar doe je het tenslotte voor.
 
Tijdens de broodnodige koffie- en lunchpauzes hebben wij met pa en ma in ons sfeervolle kasje gezeten. Daarbinnen is het al snel aangenaam vertoeven. Na afloop, bij het openen van de schuifdeur wachtte ons dan die ijzige snijdende wind die ons deed verbazen hoe koud het toch eigenlijk wel niet is. Het is nog steeds winter, ook al verlangen wij hevig naar het heerlijke voorjaar.

Zoals eerder beschreven is er veel gebeurd, onze keuken is voorzien van prachtige nieuwe keuken-greepjes. En er is een fraaie nostalgisch ogende kraan gekomen.
Ook  kwam er een voorzetwandje voor die afschuwelijke lelijke zwarte keukenmuur.
Daaromheen moest de boel steeds worden opgeruimd en de nodige hapjes en drankjes worden verzorgd.

Ook is onze kelder grondig aangepakt. Als je in het voorjaar en zomer ons keldertrapje afdaalde kwam je met natte voeten weer boven. Zodra de boeren de akkers hebben ingezaaid  zetten ze bij het waterschap de kraan open. Het waterpijl in de slootjes en greppels rondom ons kleine huisje stijgt dan zienderogen en zo ook in ons keldertje.
Hum…die natte voeten waren we toch wel zat. Dus heeft onze lieve pa een of ander goedje voor ons geregeld die de boel goed zou afdichten.
Voor dat dit kon worden aangebracht werd het keldertje ontruimd, geboend en geschrobd (en hoeveel rommel daar dan nog ligt opgeslagen...). Ondanks het grondige schoonmaken leek het alsof er vuil naar beneden bleef dwarrelen. Na het insmeren met deze chemische kougom hebben we een klein kacheltje in de kelder gezet en na een nachtje drogen is deze procedure herhaald. Weer een dag later heeft pa uren in deze donkere grot op zijn knieën doorgebracht om er een tegelvloer overheen te leggen. Zielig hè, maar om het goed te maken hebben we zijn lievelingskostje gegeten. Pa eet graag ouderwets; gesudderd vlees, sperzieboontjes gekookt in water met een bouillonblokje, aardappelrösti uit de oven, huisgemaakte appel- / abrikozencompote en vanillepudding toe. Zo werd iedereen weer blij en ondanks de zware chemische dampen (van het goedje om de kelder waterdicht te maken) in ons kleine huisje heeft iedereen het vol kunnen houden.

De werkweek (buitenshuis) van Marcel is ook ten einde gekomen, samen zien we uit naar een heerlijk rustig weekend. Zo hopen wij straks weer afscheid te nemen van pa en ma, wat vliegt de tijd. Zij zullen het mooie Groningse land weer gaan verlaten om richting Lekkerkerk te tuffen. Ook hopen wij van harte dat de zon zal blijven schijnen want daar doe je tenslotte energie van op. Wij wensen iedereen een genoeglijk weekend !

Veel lieve groeten,
Suus en Marcel.

maandag 24 januari 2011

Nieuw KNOFLOOK-leven

Lieve lezers, het is toch wel wat ongewoon om de maandag-morgen met ”knoflook” te beginnen. Terwijl Marcel het spits afbijt op kantoor begint mijn maandagmorgen in de verwondering. Werkelijk waar…valt mijn oog ineens op onze pot met knoflook-bollen en zie daar… Het nieuwe leven kondigde zich zomaar plotseling aan, heel bijzonder want deze stoutmoedige bollen stonden eigenlijk te wachten om lekker opgepeuzeld te worden. Diverse lichtgroene sprieten en jonge spruiten van nieuw leven komen voorzichtig te voorschijn.
En dan te bedenken dat er op de originele verpakking stond gedrukt dat ze helemaal uit China komen ! Zouden knoflooktenen uit China het ook goed doen op de Groningse klei ?
Mijn handen jeuken, ik ga ze lekker poten, eens zien of het wat oplevert.

Het is ons nog niet eerder gelukt om knoflook te telen,  tot onze grote spijt zijn diverse overmoedige pogingen tot op heden mislukt. Het is wel een droom hoor, knoflook eten van eigen bodem. Het zijn trouwens ook de meest prachtige planten om te zien, en dan nog maar niet te spreken van de bloeiwijze. We hebben ze eens staan bewonderen in een ommuurde tuin van een oude borg hier in de buurt.
Het leek zo eenvoudig, maar niets is minder waar.

Ons weekend zat trouwens vol met bijzonderheden. Zo nam de buurman die jarig was, ons mee uit eten. Dat had uiteraard niet gehoeven, maar wij vonden het natuurlijk wel heel erg lief van hem.
De buurman is inmiddels zo vertrouwd geworden, hij hoort gewoon een beetje bij ons. En wij horen een beetje bij hem zegmaar. Het is een rijke zegen dat we het zo goed met elkaar hebben.

Wat ook bijzonder was is dat wij zaterdagmiddag hard in de tuin hebben gewerkt.
Wij kunnen ons niet heugen dat het ooit is voorgekomen in de maand Januari.
Het grote rek wat een jaar geleden is gebouwd voor de kapucijners, peultjes en reuzendoperwten, is verplaatst. Dit was enorm zwaar, maar na een hoop puffen en zeulen staat hij weer paraat om ons deze zomer weer dienstbaar te zijn. Het was helaas noodzakelijk om dit gewichtige gedrocht te verhuizen, je mag dit soort gewassen namelijk niet ieder jaar op dezelfde plaats verbouwen.
Een deel van de tuin is zaterdag trouwens nog omgespit. Stiekem dromen wij alweer van een nieuw moestuinseizoen. En wat is het heerlijk om weer met je handen in de zwarte aarde te woelen.Ook de kipjes hebben ons gezelschap gehouden, zij hebben ons enorm geholpen door hun graaf-werkzaamheden en door hier en daar een beetje mest te laten vallen. Je zag hun kleine kraaloogjes glimmen van plezier.

Na deze zware arbeid was het tijd om bij de warme houtkachel weer op kracht te komen.
Met vuurrode wangen genoten wij van een heerlijk maal en sliepen wij deze avond als rozen.
Voor je het weet is de maandagmorgen alweer aangebroken, ook hier in huis ligt een hoop werk te wachten. We krijgen namelijk een hele week logees over de vloer. Dus wordt het kleine huisje ingericht als logement. De bedden worden opgemaakt met fris gewassen linnengoed, er worden overheerlijke taartjes gebakken, lekkere potjes gekookt en zo worden onze ouders / schoonouders warm welkom geheten. Ze moeten er ook heel wat voor over hebben, het is tenslotte bijna 300 kilometer rijden. Dus is er hier in huis nog genoeg werk te verzetten ! Voor een ieder die er ook hard tegenaan moet, veel arbeidsvreugde toegewenst !

Veel lieve groeten,
Suus en Marcel


vrijdag 21 januari 2011

Goed nieuws; "Henkie de haan is aan de beterende hand"

Sinds dat het bericht verscheen van onze arme haan in zijn winterse dipje (06-01-2011) hebben wij nogal wat reacties gekregen. Velen vonden toch zo’n zielig verhaal, en vragen nu steeds hoe het toch met hem is. Dus bij deze het goede nieuws; “Henkie de haan is aan de beterende hand !”.

Hij is (sinds hij in licht-therapie gaat ) zienderogen opgeknapt. Ook krijgt hij tegenwoordig wat meer aandacht. Die pittige kippendames zijn alleen maar met zichzelf bezig of doen een beetje boos tegen hem. Dus hebben wij bedacht dat hij iedere dag even op schoot mag zitten.
Het klinkt wat lachwekkend maar het is waar, hij vindt het erg leuk ! Was hij eerst nog wat aan de bange kant, gaat hij er nu uitgebreid voor zitten en laat zich eens lekker aaien. Hij doet zijn kleine kraaloogjes dicht en na een poosje maakt hij een smikkelend geluid met zijn snaveltje. Het lijkt een beetje op het knisperen van wat andere vogels ook wel doen. Zij doen dit als ze het naar hun zin hebben en helemaal in de rust zijn. Schattig toch…zo’n stoere haan op schoot die zichtbaar geniet van al die aandacht !

Het is ook wel goed om zijn lange pluimveren eens glad te strijken, hij heeft er dagelijks al zo’n werk aan om ze te poetsen. Heel soms wanneer de hennetjes in een goede bui zijn willen ze hem wel eens helpen. Maar het zijn een stel driftige tantes hoor ! Hij moet nog een beetje leren dat hij best wat meer de baas mag spelen, maar hoe leer je zoiets aan een veel te lieve haan ?

Ook is het menu aangepast, het hele spul is behoorlijk kieskeurig wat eten betreft. Zoals je begrijpt gaf dit in het begin de nodige moeilijkheden. Het dieet bestaat momenteel uit bix (korrels), deze ietwat saai ogende korrels gaan door voor een volledige voeding. Al waren onze kipjes de eerste dagen constant aan het brullen en morren omdat ze nog in blijde verwachting waren van overheerlijke graantjes. Inmiddels hebben ze zich over gegeven en eten de bix (korrels) dan toch maar op. Af en toe, als kers op de taart, mogen ze een handje gemengd graan. Eerlijk is eerlijk, ze zijn daar nu eenmaal gekker op. Helaas zitten daar nu net die extra calorieën in, en dat is voor onze dikke Henkie niet verstandig. Kleine magere Pluis en Zwartje krijgen wel eens een handje graan apart bijgevoerd. Ook geven wij ze geregeld groenvoer om lekker bezig te zijn, dat is dan ook een feestje voor hen.

Wat onze Henkie ook graag doet is springen. Wij moedigen dit natuurlijk van harte aan, het zijn goede oefeningen om eens wat af te vallen. Hij gaat het allerliefst op het hoogste punt zitten daar waar hij is. Dus zit hij geregeld op onze fietsen, of op het andere kippenhok. Eenmaal daar aangekomen zet hij het op een kraaien.
Dus zijn wij baasjes opgelucht, het gaat al een stuk beter met hem. De afgelopen weken wilde hij immers niet meer kraaien. Wij waren al zo bang dat hij het verleerd zou zijn. Alleen in de vroege ochtenduren laat hij het nog steeds voor wat het is. Dan zit onze Henkie namelijk zelf nog te dommelen. Pas als het vrouwtje verschijnt komt hij in beweging en springt van zijn stok af.

Wij vinden het een bijzondere haan, wie had ooit kunnen denken dat wij na onze eerste haan-ervaring er nog eens aan zouden beginnen ? Onze eerste haan, meneer Nillson genaamd, was buitengewoon bazig en gemeen. Wij vrezen dat hij elders in de soep is beland.
Daar had hij het ook wel een beetje naar gemaakt. Er was geen keuze, hij moest weg. Anders hadden er zwaar gewonden of zelfs dode kipjes gevallen. Inmiddels zijn Witje en Pipi (die er het beroerdste aan toe was) weer helemaal over dit trauma heen. Dan is onze Henkie maar een lachertje, niets om voor te vrezen.

Wij bedanken iedereen voor zijn medeleven en zijn blij dit goede nieuws te kunnen delen. Ook wensen wij iedereen een fijn weekend toe !
Hartelijke groeten,
(ook namens Henkie de haan)
Suus en Marcel
     

woensdag 19 januari 2011

Een GRIJZE miezerige week


Lieve allemaal, wat hebben we te maken met GRIJZE dagen. Dagelijks vallen er heel wat buien uit de donkere wolkenluchten. Zo helder als dat het zondag was, zo anders is het deze week. Helaas zijn de vooruitzichten wat het weer betreft nog niet veelbelovend voor de rest van de week. Toch is het heerlijk weer om lekker bezig te zijn in huis. Inmiddels zijn de kwast en de trapleer weer tevoorschijn getoverd en word er hier in de keuken al weer ijverig geschilderd onder het genot van mooie muziek en een thermoskan met groene thee.

Zoals al eerder is beschreven hebben onze kipjes ook zo hun dagelijkse programma  om hun kleine humeurtje tijdens deze sombere dagen op peil te houden. De schuurdeur wordt iedere morgen om een uur of negen op een kier gezet. De kipjes kunnen dan zelf beslissen wat ze willen, in de schuur scharrelen of toch maar naar buiten. Henkie de haan wil nogal eens naar buiten spurten omringd door zijn vriendinnen om vervolgens weer met grote snelheid terug naar binnen te vliegen. Dit soort kippen (met lange pluimveren) zijn duidelijk niet gecharmeerd van regen. De andere drie kippendames (met korte borstelige veertjes) geven er niets om. De regendruppels blijven gewoon liggen op hun verenpakje. Ze staan trouwens op hun tenen voor de keukendeur te gluren, want daar waar het vrouwtje is zijn lekkere hapjes te vinden. Als ik ze dan roep, en ze een beetje aanmoedig gaan ze voor het raam in de keukendeur op en neer springen. Als je zoiets grappigs eenmaal hebt gezien kan je daarna natuurlijk geen rechte lijn meer schilderen van het lachen.

Met grote regelmaat moet ik naar buiten om spullen uit de schuur te halen, dan loopt het hele stel achter mij aan te dribbelen. Dat kipjes zo aanhankelijk kunnen zijn hè !
Het is heel gezellig om hen op ons plaatsje zo te zien rommelen. Het hekje naar de kas, het grasveld en de moestuin doen wij wijselijk dicht. An
ders verlies je ze uit het oog, en voor je het weet zwiert er zo’n dikke buizerd in de tuin om vervolgens zo’n schattig onschuldig kipje te stelen. Laten die buizerds maar muizen vangen, die zijn er genoeg.

Op het zoldertje boven de schuur zijn er weer piepmuizen geconstateerd. Een oud verfpakje (een blouse) was aan stukken gevreten, er lagen allemaal lorren op de plankenvloer.
Als het maar geen grote rat is, want die vinden wij toch echt wel eng (die joeg ons vorig jaar namelijk de stuipen al op het lijf !). Tijdens de wintermaanden trekken dit soort dieren uit de velden naar de huizen toe. Ze hopen daar uiteraard een lekker hapje te vinden.
Met knoeiende kippen in de buurt is dit natuurlijk een royale uitnodiging richting deze beestjes. Ik probeer twee keer per dag de hele boel om de kippenhokjes heen schoon te vegen. Dit om te voorkomen dat het voer hier gratis is af te halen, maar dan nog…Uiteraard is Marcel buitenshuis hard aan het werk. Hij vindt het erg jammer dat als hij van huis gaat de kippen nog op stok zitten. En als hij weer thuis komt zit het hele spul alweer te dutten. In het kippenleven wordt duidelijk rekening gehouden met de wintertijd. De kipjes doen het lekker rustig aan, en maken zich vooral niet druk.

Wij hopen dat iedereen de moed er nog een beetje in kan houden tijdens deze deemstere dagen. Het kwam zelfs in het nieuws dat veel mensen in deze tijd depressief zijn.
Voor hen die deze dagen ook moeilijk vinden is hier nog een mooie bijbeltekst  te lezen uit Romeinen 15 vers 13 (NBV);

”Moge God, die ons hoop geeft, u in het geloof geheel en al vervullen met vreugde en vrede, zodat uw hoop overvloedig zal zijn door de kracht van de Heilige Geest”

Wij hopen dat je deze diepgaande vreugde en vrede mag ervaren, ook in tijden wanneer de omstandigheden soms onaangenaam zijn. Zodat juist in deze tijd jouw hoop overvloedig zal zijn en je niet bij de pakken neer hoeft te zitten.

Want als vooruit kijken je bang maakt en achteruit kijken je pijn doet, kijk dan naast je, God is altijd bij je !
(citaat van onbekende herkomst)

Veel lieve groeten van Suzanne en Marcel 

maandag 17 januari 2011

Groningse poffert en een overheerlijk weekend !

Zo…het weekend is weer om gevlogen. Zaterdag hebben we een klein uitstapje gemaakt naar Duitsland om wat speciale boodschapjes in te slaan. Eenmaal thuis aangekomen hebben we ons te goed gedaan aan een heerlijk kopje thee met daarbij een flinke plak zoete poffert.
Daarover straks meer.

Zondagochtend hebben wij een fijne kerkdienst gehad met een bijzondere preek. Na deze dienst mochten wij nog even met David en Viola mee naar hun prachtige huis te midden van de groene velden.
Ja…echt waar, hier en daar komen al weer genoeg groene sprietjes boven, het nieuwe leven kondigt zich aan. Ook de zon liet zich overdadig zien, we hebben zelfs met z’n vieren in een hoekje beschut achter het huis in de zon kunnen zitten.
Heerlijk… daar knapt een mens van op. Helaas was dat ook wel nodig, want ik (Suus) heb de afgelopen dagen weer wat koortsaanvallen en ontstoken vingers, enkels en hielen achter de rug. Eigenlijk ging dit weekend veel te snel voorbij…

Wij, als reeds vergevorderde ingeburgerde Groningers, weten wat poffert is… Even voor de onwetenden onder ons: het is een typische Groningse lekkernij. Vroeger aten de boeren de zoete versie als nagerecht.
Poffert heeft veel weg van cake maar het is vele malen zwaarder. Het deeg lijkt op het beslag van pannenkoeken, met dat verschil dat het deeg van poffert lang moet rijzen en dat van pannenkoeken in het geheel niet. Er is zelfs een klein Gronings dorpje genoemd naar deze vrolijke Poffert. Dit gehuchtje / buurtschap is gelegen tussen Enumatil en Hoogkerk aan het Hoendiep. Daar zouden wij wel eens rond willen neuzen, eens kijken of ze daar deze oude traditie nog behouden hebben. Zouden de straatjes van Poffert ook daadwerkelijk zo zoet ruiken als de naam doet vermoeden ?
Misschien is dit een leuk uitstapje voor straks als het prachtige voorjaar haar intrede doet.
Dan gaan wij weer rondtoeren en wandelen als echte toeristen. Als mensen ons aanspreken met de vraag: ”zijn jullie hier op vakantie?”, roepen wij heel trots:”Nee…wij wonen hier !”.
U begrijpt… die vraag hebben wij al veelvuldig fier mogen beantwoorden tijdens dit soort geweldige ontdekkingstochten door het wonderschone Groningse land.

Even terug naar de Poffert. Die wordt gebakken in een tulbandvorm met een dekseltje erop (een poffert-trommel genaamd). Nu zijn er bijna geen winkels meer te vinden die zo’n vorm nog verkopen, hooguit een gespecialiseerde kookwinkel of met een beetje geluk een kringloopzaak. Al ware het niet dat onze lieve vriendin Viola natuurlijk een poffert-trommel in haar keukenarsenaal had staan en wij die mochten lenen. Dus heeft de vrouw des huizes zich gestort op het bakken van poffert. Vroeger werd de poffert ook wel gekookt in deze trommel (au-bain-de-marie), maar dat duurt nogal lang en kiezen wij liever voor de bereiding in de oven.

Er bestaat een zoete en een hartige versie. Al doet deze hartige versie menig noordeling roepen dat ze daar nog van NOOIT van gehoord hebben. Het recept is toch echt afkomstig van een Groningse website. Hi hi… zelfs de collega’s van manlief hebben zich er al over opgewonden. Afgelopen week kreeg ik zelfs een uiterst aardige collega aan de telefoon die mij de poffert–kneepjes bij wilde brengen. Waarvoor mijn hartelijke dank natuurlijk, in het kader van onze verdere inburgering zijn deze goedbedoelde adviezen meer dan welkom. Marcel zelf is overigens niet zo gecharmeerd van de hartige versie, dus na lang overwegen is deze voorgoed van onze menukaart geschrapt. De zoete versie bevat naast tarwemeel, geraspte citroenschil, diverse gedroogde vruchten als appel en abrikozen, rozijnen, boter, eieren, gist, melk, suiker en zout (heel soms word er ook nog sukade toegevoegd). De hartige versie bestaat uit; tarwemeel, boekweitmeel, eieren, gist, melk, rookworst, spek en rozijnen.

Wij hebben de hartige versie wel als onderdeel van de warme maaltijd verkozen. Dat was eens maar nooit meer, aldus mijn lieve echtgenoot. De zoete versie is meer een heerlijk (machtig) gebakje voor bij een lekker kopje thee. Als echte Groninger doe je er dan nog een beetje stroop op of een klontje boter bij. Voor je het weet ben volledig ingeburgerd en hoor je helemaal bij de Groningse gemeenschap. Er zijn nog veel meer van die typische Groningse heerlijkheden, maar die houden jullie nog tegoed. Wij proberen ze wel uit hoor. Wij wensen iedereen een fijne week toe !

Vanuit Scheemda, hartelijke Groningse groeten, Suus en Marcel

donderdag 13 januari 2011

Boodschappen doen en consuminderen

Het klinkt misschien wat degelijk, maar ik (Suus) kwam de afgelopen week wat geschrokken thuis van het boodschappen doen. Wat zijn de prijzen enorm gestegen ! Natuurlijk wordt dit geen somber verslag hoor. Maar wij moeten het (sinds wij een koopwoning bezitten en nog maar 1 inkomen hebben)  best zuinig aan doen. Vroeger was er geld over, en nu is er precies geld genoeg. Het "GENOEG HEBBEN" is overigens ook iet om DANKBAAR voor te zijn. Maar er is niet veel over zegmaar, en dat gaf bij mij even een kleine schrikreactie aangezien veel supermarkten de prijzen flink omhoog gegooid hebben. Dus eenmaal van de schrik bekomen werd de passie aangewakkerd om meer te streven naar eenvoudig te leven, maar ook naar een ietwat meer zelfvoorzienend bestaan.

Sinds onze verhuizing hebben wij deze droom al een klein beetje voor ogen. Het is eigenlijk best leuk en een uitdaging om te zoeken naar manieren om eenvoudiger, goedkoper en op een meer natuurlijke wijze en dus gezonder te leven. Even kort samengevat kwam na de schrik het verlangen om daar juist iets moois van te maken, en ons uit te strekken naar het consuminderen. Dit woord hoor je de afgelopen tijd nogal eens noemen. Al roept de overheid ons juist weer op om het geld te laten rollen ten gunste van onze economie. Maar als je het niet of weinig hebt kun je het zo moeilijk overdadig laten rollen. Het is niet verstandig om mee te willen rennen met wat de rest vindt van wat jij allemaal "MOET". Denk maar eens aan dingen als; mode, trends, verplichtingen enzovoort. Velen in onze maatschappij hebben daardoor torenhoge schulden, en dat maakt echt niet gelukkig hoor !

Als wij iets bij elkaar gespaard hebben willen wij dat het liefst uitgeven aan duurzame dingen, bijvoorbeeld een houtkachel. Dat soort aankopen zijn prijzig, maar dragen bij aan een beter milieu, in dit geval gaat zo’n kachel bij goed onderhoud een leven lang mee. Ook is hij ten alle tijde op te stoken, zonder elektriciteit of gas te verbruiken. Je kan er zelfs water op verwarmen, of een klein potje op koken. Al is een hout gestookt fornuis dan nog een betere keuze. Wij zijn ons al aan het oriënteren op dat gebied. Het hangt ook af van de kosten die zo’n fornuis met zich mee brengt of dat realiseerbaar is. Het is wel een grote wens van ons, dan heb je naast een kookplaat namelijk ook een oven waar je weer overheerlijke stoofschotels in kan laten sudderen. De afrekening van de energiemaatschappij word dan ook een stuk milder. Wij hebben ontdekt dat met name gas zo duur is, aangezien wij op gas koken is dat het overwegen waard. Marcel roept altijd heel olijk: “misschien moeten we gewoon eens een gat in de grond boren, en wie weet hebben we zelf wel een gasbel”. De provincie Groningen is rijk aan gasvelden, het is zo dichtbij maar waarom zijn die kosten dan eigenlijk zo hoog ?   

Ook is het zo dat veel mensen het te druk hebben om daadwerkelijk iets te doen met consuminderen of eenvoudiger te leven. Maar het moet hier op ons kleine boerderijtje toch lukken ! Met een fulltime huisvrouw in dienst, een hardwerkende echtgenoot, een 6 tal kippendames, een dikke haan (hi hi…die kost eigenlijk alleen maar geld met dat vele eten dat hij doet), twee moestuinen, een flinke dosis creativiteit, en een groot geloof in onze Hemelse Vader dat Hij voor ons zal zorgen, gaan wij er voor.

Wij houden jullie op de hoogte van onze nieuwe levensstijl, die eigenlijk al een poosje in wording is. Maar het kan altijd beter. En misschien is dit wel het zetje in de juiste richting om ons meer te ontwikkelen op dat gebied. Ons eerste project is het zelf bakken van brood, maar dan niet met kant en klare broodmixen van de supermarkt. Wij zijn op zoek naar een molenaar/of graanboer zodat wij een grote zak met meel kunnen kopen. Dan zal ik (Suus) mij gaan storten op het brood te bakken zonder kunstmatige geur- en kleurstoffen, maar ook zonder droge, dure en ongezonde gist. Ik zal proberen het geheel te gaan maken op de ouderwetse manier met zuurdesem. Zuurdesembrood is licht verteerbaar en zorgt ervoor dat je de voedingsstoffen beter op kan nemen. Ook bevat zo’n brood melkzuurbacteriën, dit zijn goede bacteriën die zorgen voor een optimale darmwerking. Zo dit was weer een stukje onderwijs, ook voor onszelf natuurlijk. Nu zijn wij klaar voor de praktijk.

Als iemand hier al ervaring mee heeft, laat het ons weten ! Want ook hierin zijn wij nog groentjes, al hopen wij, wat de moestuin betreft, ons derde tuinseizoen alweer in te gaan. Eigenlijk zijn wij wat dat aangaande al iets minder groen geworden, of juist nog groener ? Het is maar hoe je het wil zien, kortom; “Wij gaan consuminderen !”.

Veel groene zuinige groeten van Suus en Marcel.

(P.S. deze foto’s zijn gemaakt om te laten zien wat je met leuke oude rommeltjes uit de kast en een lief hartje allemaal niet kan doen, een creatieve uitbarsting die NIETS heeft gekost !)