woensdag 31 augustus 2011

Een driejarig jubileum, EEN SEPTEMBER TWEEDUIZENDELF !

Hieperdepiep, wij kunnen het haast niet geloven !. Zijn we echt al drie jaar de trotse eigenaar van dit kleine huisje ?. Zijn we echt al drie jaar met hart en ziel verbonden aan deze prachtige provincie ?. Soms lijkt het nog een droom, maar dan mogen wij onszelf even knijpen dat het echt zo is. Dat we geen “Westerlingen” meer zijn maar “Groningers”. Onze inburgering heeft plaats gemaakt voor een gevoel van echt “THUIS” te zijn. En wat is ons kleine huisje al een eind opgeknapt...


Zo zijn er meer van die bijzonderheden op te merken, zo werkt Marcel al weer BIJNA drie jaar op hetzelfde kantoor. Het werk dat hij hier dagelijks mag verrichten vindt hij prettig om te doen, zijn hart ligt daar waar hij mensen kan helpen. Zo ben ik (Suus) al weer BIJNA drie jaar een boerinnetje aan huis. Heerlijk, bestaat er een mooiere loopbaan ? En wat hebben we veel geleerd de afgelopen jaren, we hebben een berg met plattelandskennis opgedaan, we hebben mogen ontdekken wat het is om een beetje zelfvoorzienend te leven, ook hebben daardoor ontdekt hoeveel tijd en energie zo'n zelfvoorzienend leven kost, het is een volwaardige baan zeg maar, en we hebben mogen proeven van al het goede wat God ons heeft gegeven aan groente en fruit vers van het land en ga zo maar door.


Kookte het kokkie van dit huis vroeger veelal uit pakjes met kruidenmixen en met groente en fruit van de supermarkt, zo wordt er nu doorgaans gekookt met verse groenten en kruiden direct van het land. Ook leven wij meer met de seizoenen, in de winter hebben wij bijvoorbeeld geen sla of verse sperziebonen. Nee... dan eten wij bieten, boerenkool, winterwortelen en producten die zorgzaam zijn geweckt in de zomer, of  netjes geblancheerd en wel in de vriezer liggen te wachter voor consumptie.


Tja... ons leven is veranderd... en nog steeds hebben wij daar GEEN spijt van !. Als wij het mogen beleven hopen wij nog lang te genieten van het mooie Groningse land, een leven dat toch echt nog een beetje anders is als in het drukke westen. Voor een ieder die denkt dat hij later zijn dromen nog eens wil gaan realiseren, als ze binnen je bereik liggen... wacht dan niet te lang. Je weet nooit hoe het leven later loopt, dat wat je nu aan kwaliteit kunt verhogen in je leven moet je zeker zo snel mogelijk aanpakken.


Anderzijds is het zo belangrijk dat je weet wat het plan van God is met je leven. Als je mag ervaren diep in je hart, om zo'n stap te mogen zetten, doe het dan maar gerust. Als je daar niet van overtuigt ben dat dit de tijd is voor zo'n grote verandering, wacht dan geduldig af tot je het duwtje in de rug zal krijgen dat je mag gaan. Het is net als "oogsten", dat kan je pas doen als de gewassen daar klaar voor zijn. Je kan pas de oogst binnen halen als het juiste seizoen is aangebroken !.


En wie weet er als geen ander wanneer deze tijd is aangebroken ?. Juist onze Hemelse Vader weet dat precies, Hij overziet het geheel, voor Hem zijn daar geen vragen of onzekerheden. Hij heeft je al geweven in de moederschoot, je leven is door Hem geliefd en gekend. Alleen Hij kan je leiden door dit leven, aan Zijn trouwe Vaderhand, soms zelfs naar het “onbekende land”.


























Lieve groeten, Suzanne en Marcel.


zondag 28 augustus 2011

Appeltjes plukken...













De vrije dagen zijn omgevlogen en met een beetje pijn in het hart nemen wij afscheid van die laatste kostbare vrije momenten. Gelukkig waren daar als afleiding heel wat lieve rode appeltjes voor de dorst. Die maakten ons weer een beetje blij !

Zo hebben we de afgelopen dagen tussen de buien door onze buurman, die een boomgaard aan huis heeft, een handje geholpen met zijn GROTE appeltjesoogst. Hi hi... het was hier net een klein fabriekje, wij hebben namelijk zo'n reuze handige sapmachine. Het werkt als volgt; men neme een appeltje en men maakt deze goed schoon, men drukt hem door de schacht van de machine, en vervolgens stroomt het goudgele sapje in de kan aan de rechterzijde, aan de linkerzijde belandt de prut in een soort van afvalbak. Vervolgens zeeft men het sapje door een schone katoenen doek en doet men de vers geperste sap in weckglazen of weckflessen. Naderhand weckt men de flessen in de ketel gedurende 30 minuten lang op 100 graden Celsius. Een kind kan de was doen, uhhh... de sap persen dus...














De buurman was razend enthousiast. In zijn hele carrière als tuinder had hij dit nog nooit gezien. Wij zijn er ook niet echt mee bekend, maar per toeval vonden wij dit apparaat enkele maanden geleden voor heel weinig bij de Duitse Aldi. Het machientje is juist uiterst geschikt voor die kleine val-appeltjes, waar je anders niet zo heel veel mee kan. Natuurlijk zijn er ook al heel wat kleine harde appeltjes driftig geschild, in blokjes gehakt en tot moes gekookt. Maar na uren schillen heb je dan met een beetje geluk een klein potje appelmoes
. Wat een monnikenwerk, maar ook wel gezellig op van die stormachtige zomerdagen.









Zaterdagavond zijn wij in Veendam naar een concert geweest van de muziekgroep “Insalvation”. Zij maken prachtig mooie gospelmuziek met hun hele hart en ziel. Er gaat een grote getuigenis van deze jonge mensen uit, zij bezingen, in een eigentijds jasje, op een gepassioneerde manier het evangelie waarin Jezus centraal staat. Het was fijn om daar te zijn, en te genieten van deze muziek, en samen met anderen God te aanbidden. Zo'n avond is er een om niet snel te vergeten, een mooie afsluiter van een heerlijke vakantie.









Voor een ieder die ook weer aan de slag moet, veel arbeidsvreugde toegewenst. Hi hi... we moeten allemaal weer eventjes door de ZURE appel heen bijten...

Liefs Suus en Marcel

vrijdag 26 augustus 2011

Bijna 10.000 hits

Beste vrienden van onze weblog. Nog even en dan heeft de 10duizendste bezoeker onze site bezocht. Bijzonder, wie had dat bijna 3 jaar geleden kunnen bedenken.
Wij zijn in ieder geval nog erg gemotiveerd hier mee door te gaan.

Wat ook nog maar even duurt, is onze vakantie. Die loopt dan nu echt teneinde. 3 weken samen is wel moeilijk opgeven, we hebben een goede tijd samen gehad. Helaas heeft het weer ons ook deze vakantie nogal in de steek gelaten. Maar goed dat we in Polen wat beter weer hebben opgedaan.

In de afgelopen twee weken zijn wij druk in de weer geweest met dingen in en rond het huis. De trouwreportage van Sander en Abby werd voltooid en het album is deze middag overhandigd.
Tijdens het verwerken van de trouwreportage bleek ons ouwe beesie, onze computer, aan zijn eindje te zijn. Dus hebben wij besloten een nieuwe aan te schaffen. Dit is het eerste bericht vanaf die computer. Het is allemaal nog erg wennen en gaat soms allemaal niet vanzelf. Maar het weer liet toe dat er tijd was er aan te sleutelen.

De moestuin achter huis doet het best goed. We hebben tegen de verwachting in erg veel tomaten. En de buurman levert ons appels die wij sinds vandaag verwerken tot zelfgemaakte appelsap. De buurman zelf is er ook dol op, hij brengt dus geregeld een nieuwe mand appels .

De andere tuin, op het land van de buurman, is minder rooskleurig. Erg veel onkruid en door de regen verpietert de bonenoogst enzo.
Maar er is ondanks het weer best nog wel oogst van augurken, witte kool, rode kool, courgettes, bieten (heel veel bieten). Zogezegd minder bonen, maar er waren wel wat porties snijbonen enzo.
De diepvries was al snel vol en de extra diepvries van verleden jaar missen we nu wel. (die ging in het voorjaar stuk, was gekocht voor een prikkie op marktplaats).
Maar bij tekort aan vriesruimte stortte Suzanne zich meer op het ouderwetse wecken / inmaken. Dagen lang staan hier potjes te pruttelen. De man met de grijze stofjas, ergens in een huishoudelijke artikelenzaak over de grens, kent ons inmiddels al; dat zijn die hollanders die nog ouderwets "einmachen." Hij levert weer nieuwe potjes en ringen. Er staat inmiddels een behoorlijke hoeveelheid wintervoorraad, daarover later meer.

We hadden ook tijd voor ontspanning. Uitstapjes in de polder, een antiekboerderij in Uithuizen, wandelen langs de rivier de Ems in Duitsland, barbequen bij David vanwege de doorbraak die er eindelijk is in hun benarde situatie. Gode zij dank !

Helaas even een bericht zonder foto's ditmaal, maar nu bent u weer even op de hoogte van het reilen en zeilen in Scheemda.

Een goed weekend toegewenst, Marcel en Suzanne

maandag 22 augustus 2011

Polen: dag 5 en dag 6

Vrijdag: Dit is de dag dat we oorspronkelijk afscheid zouden nemen van Polen, maar zogezegd boekten we een dagje bij.
Na het heerlijke ontbijt reden wij naar het stadje Boleslawiec. Daar was aan de zuidkant van de stad een grote markt en die gingen we bezoeken. We parkeerden de auto en liepen de markt op. Zo kom je echt onder de Polen ! Eerst een soort tweedehandsmarkt bezocht. Het moet gezegd worden dat dit de spullen waren die wij in Nederland doorgaans niet eens naar de kringloop brengen. Maar als je levensstandaard minder hoog is, dan neem je hier genoegen mee. Het was wel confronterend.
Naast deze tweedehandsmarkt was de gewone markt, waar velen hun eigen oogst van de moestuinen en honing verkochten.
Tuinbonen, augurken (zijn ze gek
op in Polen) en allerlei dingen die wij soms niet eens kenden. We kochten wat potten honing en dankbaar, met handgeschud, sloten wij de koop af.
Verderop waren wat vaste stands (in een soort portacabins), waar huishoudelijk spul te koop was. Alles wat hier al 50 jaar niet te koop is, was daar beschikbaar.

Zo kochten we twee rieten manden, een voor Viola en een voor Suzanne. En er waren weckflessen voor fruitsap. Die kochten we ook. En opeens zag Marcel een koolrasp. Had Suzanne zo staan tobben op de witte kolen, hier was een hulpje. En niet duur, dezelfde rasp kost in nederland 45euro!
Bij een bakkerskraampje kochten we nog wat broodjes (met handen en voeten, er werd heel soms gebrekkig duits gesproken op de markt) en bepakt gingen we terug naar de auto.

We reden met binnendoor weggetjes terug, en passeerden graanvelden waar men bezig was te oogsten (zie de foto's). Verder bezochten we het dorp Skala met een oude kasteelruïne / landhuis en daar aten we rustig onze broodjes op met uitzicht op het Reuzengebergte (ruim 50 kilometer verderop !).

We reden terug naar ons hotel en besloten nu een wandeling te maken de andere kant op. Gingen we gisteren oostwaarts, nu westwaarts de berg op.

Ook deze wandeling was de moeite waard vol mooie vergezichten en schitterende natuur. Pensioneigenaar Antoni had ons al gewaarschuwd voor
slechter weer en toen we eenmaal terug in het dal waren, op weg naar onze bestemming, kwamen er grote verfrissende regendruppels.

's Avonds kregen we heerlijke aardappelbolletjes en schnitzels, deze dag was echt de moeite waard geweest voor een verlengde vakantie.


Zaterdag: Ondanks aandringen van Antoni om langer te blijven (het was slecht weer, beter niet autorijden HAHAHAHA), namen we toch afscheid van ons verblijf en gingen we rond half 10 op weg naar huis. Het weer was troosteloos met flinke buien.
We reden een iets andere weg terug, al snel de grens over om dan via de oude oostduitse steden Dresden, Leipzich en Halle richting Hannover te rijden.

Er was welliswaar geen vrachtverkeer op de weg, maar door veel vakantieverkeer en de zeer heuvelachtige weg was het wegbeeld onrustiger dan de heenweg. Ergens bij Bernburg Saale (BS) hielden wij een tussenstop. We aten bij een duitse bakker broodjes (Suus een gebakje) en dronken wat, waarna wij de snelweg weer opreden. Marcel rijdt normaal niet zo hard, maar de duitse wegen bieden de mogelijkheid, dus spoeden wij ons naar huis. Bij Lehrte, niet ver van de toenmalige Oost-West-grens in Duitsland (de grote douanekantoren getuigen daar nog van) strekten we nog even de benen en reden snel verder. Iets over 18uur waren we weer in Wedde bij het huis van David en Viola. Flauw van de rit tufden wij gauw weer door naar ons eigen huis waar we werden opgewacht door de buurman en niet door de kippen.
Onze kipjes waren beledigd door ons langdurige afwezigheid.
Gelukkig kwam dit al snel weer goed. Auto uitgepakt en neergeploft op bed, bijkomen van de lange reis en terugdenkend aan een fantastische vakantie.


Groetjes.

Marcel en Suzanne

zaterdag 20 augustus 2011

Polen: dag 3 en dag 4

Beste lezers van onze weblog.
Verwonderd mogen wij u berichten dat we nu zelfs een reactie vanuit Polen zelf kregen van mensen die onze weblog lezen. Hierbij het verslag van het vervolg van onze trip.

Woensdag: Op woensdag was het feest, Suzanne was jarig. We hadden weer een heerlijk ontbijt, waarna wij in de auto stapten. We reden naar het zuiden, het Reuzengebergte.
Daar, bij het stadje Swieradow Zdroj parkeerden we de auto, om met behulp van de eerder getoonde gondel de berg te betreden. 1105 meter hoog kwamen we. Het was boven koud, zeker een graad of 7 a 8.




De stoom kwam uit je mond (en dat op 10 augustus). Op de berg was een mooi uitzicht over het stadje en groeiden allerlei woeste struiken en bomen. We plukten er bosbessen en lieten het ons smaken (alleen zijn tong en vingers daarna wel dieppaars). We wandelden naar het zuiddeel van de berg en zagen Tsjechië, onze volgende bestemming. Na een lunch van broodjes en limonade en sap daalden wij de berg weer af naar de auto.


Door een binnenweg reden wij Tsjechië binnen. Een klein stadje vol oude betonnen blokkenflats uit de Oostblok tijd.
De sfeer was er een beetje grimmig, armoedig.
Wij reden verder de bergen in en probeerden met de tomtom een andere pass door de bergen te vinden, maar het apparaatje zei: "Zoek het zelf maar uit." Dus gingen we op gevoel rijden, maar uiteindelijk restte er niets anders dan maar weer dezelfde weg terug te rijden. Bij een meer in het bos, op grote hoogte, dronken we wat sap en reden verder. Onderweg passeerden we kleine bergtreintjes zoals je die ziet bij Railaway.


Al snel reden we Polen weer in en vond onze navigatie de weg weer en bracht ons terug in het pension. We hadden een heerlijk maal. Omdat het deze dag kouder was vroegen wij eigenaar Antonio de houtkachel op te stoken, en dat deed hij.
Soezelend kwam Suus haar verjaardag ten einde.





Donderdag: Vandaag reden wij na het ontbijt naar het dichtstbijzijnde stadje Lwowek Slaski.
We parkeerden aan de rand van de stad bij het station en liepen naar het centrum. Er is een eeuwenoude muur rond de stad, met poorten, torens en uitzichtpunten. In de stad zelf was het minder gezellig. Alle oude huizen zijn vervangen door betonnen blokkenflats, destijds aangelegd door het Rode Leger. Niet mooi, wel een typische indruk van hoe het er in veel steden uitziet.
We liepen de muur rond, wandelden door het centrum weer terug, kochten een broodje en gingen terug naar ons verblijf.


Daar pakten wij de rugzak in en wandelden in oostelijke richting de berg op. Van bovenaf was het dal waar ons pension in lag, goed te zien.
Zoals eerder waren er geen wandelroutes, maar wel wat paden en karrensporen. Onderweg kwamen we langs oude fruitbomen. We lieten ons de appels, peren, pruimen en nectarines goed smaken.
Op een gegeven moment was de vulkaan van dinsdag weer goed te zien en concludeerden we dat we inmiddels van berg naar berg best een stuk gelopen hadden.
Dus daalden we af aan de noordzijde en wandelden door akkers terug.
Daarbij zijn we op een gegeven moment dwars door een bos brandnetels van 2 meter hoog geklauterd en zo kwamen we weer in het dal.
Door het dal, langs het pension, loopt een stroompje. Daar zijn wij lekker gaan zitten onze voeten af te koelen.
Al was dat water wel heel erg koud



Het weer was deze dag zo goed, 25 graden en zon, dat wij met Antoni (de pensioneigenaar), Rosa (dochter David en Viola) en Viola's ouders (die op Rosa en de dieren pasten), en onze buurman Warrie (die op de kippen paste) zijn gaan overleggen. Iedereen vond het een goed plan dat we nog een dag bijboekten, en zo geschiedde. Dus in plaats van vrijdag terug te rijden, plakten we er een dagje bij.
Er was ook zoveel te zien .....

Marcel en Suzanne


NB: door computerproblemen en drukke oogsttijd kan ons volgende bericht, antwoorden op mails enzovoort langer duren dan u van ons gewend bent


donderdag 18 augustus 2011

Polen: dag 1 en dag 2


Verleden week maandag was het zover. Om kwart over 4 ging de wekker, snel maakten wij ons gereed voor de reis.
Een uur later reden we weg bij ons kipjes die net van stok kwamen. Op naar Wedde, naar David en Viola. Nerveus belde David om half 6 waar we bleven, twee minuten later waren wij er. "Waar gingen we heen ?", was de grote vraag. Vooralsnog zeiden wij naar Renesse te gaan. Het werd iets verder. Wonder boven wonder had David zijn navigatiesysteem zelfs Polen.
Via Bremen, Hamburg en onder Berlijn langs reden we naar de grens. De oude snelweg veranderde plotsklaps in een baan met betonnen platen vol gaten en groeven. Harder dan 60km per uur kon je er niet rijden. Langs de weg stonden kraampjes met fruit. Was dit Polen?
Dat bleek niet zo te zijn. Deze oude snelweg zal als laatste worden aangepakt. Want toen we de binnenwegen opreden bleken deze niet lang geleden te zijn geasfalteerd of zelfs verhard. We reden door dorpen die qua naam door ons nauwelijks zijn uit te spreken, uiteindelijk kwamen we bij een dorp met een bank. Ik wilde Zloty's pinnen, maar dat moest binnen op kantoor. Twee man erbij, paspoorten overleggen en betalen via een betaalautomaat. En daar kwamen de Zloty's, ik was weer wat euri's armer maar 4 keer zoveel Zloty's rijker.
We reden verder naar Lwowek Slaski en via dit stadje het dal in naar het dorpje Plóczki Górne.
Antoni verwelkomde ons geschrokken, ervan uitgaande dat we een dag later aan zouden komen. Hi hi... zo slecht waren de wegen nu ook weer niet, integendeel. 

Hij had zich een dag vergist, maar al snel zouden de kamers gereed zijn. Moe van de rit van 9uur (Marcel sukkelt altijd tegen 100km p/uur over de weg), besloten we na een glas door Antoni gemaakte vruchtensap als warm welkom te hebben gedronken, wat te gaan wandelen in afwachting van de kamers. We liepen door het dorp en bezochten een kerk met begraafplaats (zie bovenaan).
Aan de overkant op een heuvel was een ruïne van een oude kerk. (links)
Onderweg bevrijdde David nog een geit die zich zowat aan zijn eigen ketting ophing.
Uit de huisjes in het dal steeg rook op van de houtkachels, en her en der waren mensen te midden van kipjes en eenden en een waakhond hun moestuintje aan het bewerken. Dit was Polen ! Toen we bijna op een slang hadden gestaan was het tijd om terug te keren naar het pension, de kamers waren klaar en uit de keuken kwam de heerlijke geur van spareribs ons al tegemoet.
Het eten die avond was verrukkelijk, evenals de bedden die heerlijk zacht waren. U begrijpt, na het maal lagen wij al vroeg onder zeil.


Dinsdag: omdat het ontbijt pas om 9uur zou zijn, verzorgde het hotel wat broodjes voor David die vanwege suiker bijtijds moet eten. Om 9uur mochten we allemaal ontbijten en we lieten het ons erg smaken. Het viel ons op dat die groene bommen van de avond ervoor er weer lagen. Niet gezuurd, maar gezout ! Onze buurvrouw in Scheemda die toevallig roots bleek te hebben in het gebied waar wij nu op vakantie waren, noemt het "gepekelde bommen."
Er was kaas, vleeswaren, hütenkäse, warme broodjes en de voor David broodnodige koffie .
Na het ontbijt kwam de hoteleigenaar met een grote kaart en hij probeerde ons in zijn beste engels en de kaart ons toeristische tips van de hand te doen. Hij bleek erg veel te weten van de omgeving, maar nederlandse toeristen op deze manier wegwijs maken was volledig nieuw voor hem. Hij adviseerde ons ook een kaart te zoeken en schreef op een kladje wat bezienswaardigheden. De tomtom wees ons naar stadje Wlen en daar kochten wij een kaart. Tezamen met de navigatie, de kaart en ons beste pools, gingen we op weg. We bezochten "Palac Lupki." Dat is niet zo zeer een kasteel, maar meer een borg, een landhuis zoals we hier in Groningen wel borgen hebben. Ter plaatse was het uitzicht adembenemend . David, weer aan koffie toe zijnde, besloot bakkies koffie en thee met roomgebak te kopen op deze uitgestorven maar o zo mooie plek. Zo waar, er verscheen iemand en bracht onze natjes en droogjes bij de tuinstoelen met uitzicht op het IJzergebergte. Een geweldig moment !

Na onze versnapering reden wij naar een dorpje alwaar een oude vulkaan zou zijn. Het was niet lang zoeken, de omgeving was vlak en de vulkaan torende hier boven uit. We reden zo dicht mogelijk aan de voet van de vulkaan, vanuit het zuidoosten. De berg is begroeid met bomen en nadat onze rugtas bepakt was, begon de klim. Wandelen is prima te doen in Polen maar van aangegeven wandelroutes hebben ze nog nooit gehoord. Dwars door struikgewas kwamen we ineens op een pad met een stijle trap opwaarts. Onderweg kwamen we nog wat andere beklimmers tegen (wandelaars en eekhoorns) en eenmaal aan de top was een prachtig uitzicht.


Daarvan genoten hebbende moesten we terug naar de auto. Nu is het richtingsgevoel van David en Marcel heel goed, maar naar beneden klimmend door een dicht bos naar een plek waar ergens een auto zou staan, was bepaald geen makkie. We wisten waar ongeveer, herkenden wat dingen in het bos, volgden de zonnestand maar raakten toch hopeloos verdwaald. We liepen door het bos langs de auto verder het dal in en moesten uiteindelijk, door maisvelden waarvan het mais in je gezicht sloeg, terug naar herkenningspunten. We zagen sporen van zwijnen, hoorden zelfs een knor/gil, maar konden ze niet zien in het dichte mais, koren, haver, boekweit (zie hieronder) en bos. Moe maar voldaan kwamen we bij de auto, reden naar het hotel terug, aten weer een heerlijk diné en gingen net als de avond er voor, vroeg onder de wol.

Marcel en Suzanne