vrijdag 25 januari 2013

ALLEEN...


Zoals jullie misschien wel weten, hebben wij een bijzonder aardige BUURMAN. Vanaf het allereerst begin dat wij hier in "HET GRONINGSE LAND" kwamen wonen, hebben wij goed contact met elkaar. In het begin leefde "MOEDER" nog, de bijna een eeuw oudzijnde BUURVROUW was kranig en bezorgde ons menigmaal de slappe lach. Zelfs op die leeftijd maakte het OUDE VROUWTJE uiterst komische grapjes. Maar DIE TIJD is VERLEDEN en "MOEDER" leeft niet meer.

Voor het eerst in zijn leven ging de BUURMAN (ook niet echt jong meer te noemen) op zichzelf wonen. Dat wil zeggen, hij bleef wonen in zijn OUDERLIJK HUIS. Daar waar het altijd VEILIG voor hem was geweest. De stilte vulde de vele vertrekken en hij moest wennen. Maar langzamerhand kwam er weer ritme in zijn leven en bemerkte je dat het een plekje MOEST en GING krijgen.

Nu, haast drie jaar na het overlijden van "MOEDER" vierde de BUURMAN zijn verjaardag. En hoe het liep, liep het, maar die ochtend was iedereen hem op een of andere manier vergeten. Het keukenraampje was al vroeg beslagen van een DAMPENDE POT MET KOFFIE. De TAARTJES stonden klaar op "MOEDERS SCHAAL"

Ik (Suzanne) zat zojuist op zijn kop in het KIPPENHOK om de dames en heren van een schoon verblijf te voorzien, toen een stem doordrong in het SNEEUWWITTE LANDSCHAP. "OEHOE... SUZAN..." Ik moest glimlachen, want als je iets op dit moment niet moet roepen in "HET GRONINGSE LAND" is het wel: "OEHOE" Er is hier in de PROVINCIE namelijk een GROTE BOZE UIL opgedoken die mensen schijnt AAN TE VALLEN. Een van de slachtoffers had "OEHOE" geroepen naar de BOZE UIL, en het dier nam wraak. De HETZE in de MEDIA is sindsdien "niet van de lucht" en de arme mensen die het overkwam voelen zich behoorlijk IN DE KOU staan. Iedereen van buiten moet namelijk vreselijk lachen om dit verhaal. Het trekt NATUURLIEFHEBBERS aan, maar er komen ook RAMPTOERISTEN op af. Allemaal met maar een doel; " EEN GLIMP VAN HET ANGSTAANJAGENDE BEEST OP TE VANGEN"

Enfin... terug naar het KIPPENHOK, ik krabbelde omhoog en ging polshoogte nemen "WIE" mij daar toch aan het roepen was. Het was onze JARIGE BUURMAN met een BETRAAND GEZICHT. "WIL JIJ SOMS KOFFIE KOMEN DRINKEN WANT ER KOMT NIEMAND" Het raakte mijn hart, want de EENZAAMHEID droop van zijn bedroefde gezicht af.

Normaal is onze lieve BUURMAN ook ALLEEN, maar nu voelde het ANDERS. Een ieder die gewoonlijk zijn verjaardag altijd trouw kwam bezoeken, kwam nu net even niet op die morgen daar in dat grote lege huis. In mijn oude klofje (vanwege de kippenwerkzaamheden) zat ik vervolgens bij de BUURMAN TAART te eten. Ik verontschuldigde mij nog vanwege het "niet-ogende-pakje", maar daar had de BUURMAN geen oog voor. Heel zachtjes aan kwam er weer een LACH op zijn gezicht.

Gelukkig belde in de loop van de dag de verwachte visite alsnog op, allen met een geldige reden. De grootste helft komt in het weekend. En het is goed zo. Het was slechts het MOMENT van EENZAAMHEID dat hem daar plots zomaar AANVIEL. Die avond zaten Marcel en ik wederom in het OUDE GRONINGSE HUIS bij de SNORRENDE GASKACHEL en de GROTE TIKKENDE KLOK. En ja... ik moest weer TAART eten, geen sprake van dat ik dat zou overslaan. We waren met ons drieën en vierden zijn FEESTJE. Zelfs een schaal met hapjes (door de slager opgemaakt) voor tenminste 15 man, moest op.

De klok tikte verder en een TEGELTJE aan de muur vertelde ons: "VAN HET CONCERT DES LEVENS HEEFT NIEMAND EEN PROGRAM" Soms lopen de dingen in het leven net even ANDERS. Maar ik heb iets geleerd van DIT MOMENT. Een GOED VOORNEMEN werd geboren voor het al weer haast een maand op weg zijnde nieuwe jaar; "WE MOETEN DENKEN OM HEN DIE ALLEEN ZIJN" Ook al zijn ze het soms al jaren, en lijkt het alsof het allemaal prima gaat. Want zomaar ineens... VALT HET  AAN. Voor mij een les om OPMERKZAAM te zijn. Want soms is het zo'n KLEINE MOEITE om er op DIE MOMENTEN gewoon heel even TE ZIJN.

Over "AANVALLEN" gesproken... de politie adviseert momenteel de mensen die nabij DE OEHOE wonen EEN HELM op te zetten als zij naar buiten gaan. Misschien is de GROTE UIL ook wel EENZAAM en zoekt contact met de mensheid. Wat een verhaal hè, maar ik voel mij in ieder geval niet geroepen om die UIL te bezoeken. Dat doen de NATUURLIEFHEBBERS, RAMPTOERISTEN en MEDIA wel voor mij...

LIEFS, Suzanne

Marcel en ik wensen jullie allemaal een GEZEGEND WEEKEND !