zondag 13 januari 2013

Er was eens...


ER WAS EENS een oud en verlaten KLEIN GRONINGS HUISJE ergens in het NOORD-OOSTEN des lands. De TAND DES TIJDS heeft haar behoorlijk aangetast maar nog altijd staat ze fier overeind in het GRONINGSE LAND. Om haar heen staan talloze OUDE BOMEN en een SCHAT AAN KOSTBARE NATUUR omringd haar als een WARME JAS. 

Ja... en dan zou een mens nog nieuwsgierig worden. Wie heeft daar gewoond, hoe ziet het er daar vanbinnen eigenlijk uit... Het klinkt raar maar wij hebben gewoon iets met GRONINGEN en haar HISTORIE. Wij vinden het boeiend hoe de mensen hier VROEGER leefden, en KLEINE OUDE GRONINGSE HUISJES... wij vinden ze GEWELDIG !

En dan te bedenken dat al dit moois van ONZE BUURMAN is. Hij vindt het zelf natuurlijk heel gewoon en heeft hier even verderop dit stukje paradijs zomaar liggen. Hij had ons namelijk hartelijk uitgenodigd om hem te helpen met het opruimen van zijn BOS. 

Hij heeft enige tijd geleden jonge bomen gerooid om zijn BOS ietwat uit te dunnen. Als wij de takken eraf zouden hakken mochten wij de stammetjes hebben. Uiteraard moesten de bergen met LOOF en TAKKEN netjes op hagen worden gelegd. Een HEERLIJKE KLUS met dit GEZONDE KOUDE maar o zo ZONNIGE WEER. We hebben dit WEEKEND enorm genoten van dit stukje PURE GRONINGSE LAND.

Nee... we mochten niet binnen kijken in het KLEINE HUISJE, we zouden immers schrikken van de rommel. Aldus onze lieve buurman... En dat geeft niets hoor, dan heb je als mens nog iets om over om te fantaseren ! 

Wat leuk dat ZOIETS nog bestaat, wij waanden ons heel even 100 jaar terug. We werkten zonder elektriciteit en snoven de RIJKE BOSLUCHT op. We ontdekten sporen van het oude zelfvoorzienende leven dat toen nog zo heel gewoon en bitter noodzakelijk was. De vogeltjes floten en we picknickten midden in de WINTER op het GRONINGSE BOERENLAND. 

Voor ons zijn dit soort momenten GOUD waard. Een dag als deze maakt ons DUBBEL DANKBAAR, omdat we dan weer tot het besef komen dat GOD ons hier heeft gebracht. En HIJ wist allang dat wij ons hier zo THUIS zouden voelen. Bijzonder, is het niet...

EEN LIEVE GROET, SUUS EN MARCEL