maandag 21 januari 2013

MET SCHITTERENDE VLOKKEN...



MET SCHITTERENDE VLOKKEN bedek je het WINTERSE LAND,
je strijkt neer met zachte schreden en oogt als KOSTBAAR KANT
Om en om geweven in een vast PATROON,
wat ben je toch bijzonder en allerminst GEWOON

MET SCHITTERENDE VLOKKEN maak je de wegen SMETTELOOS WIT,
en de dotten van wolken doen geloven dat er nog veel meer in ZIT
Onophoudelijk hul je het luchtruim in een kristallen SCHITTERING,
je bent niet uit te drukken in woorden noch in een goed lopende ZIN

MET SCHITTERENDE VLOKKEN laat je ons ZIJN grootheid ZIEN,
geschapen op ZIJN gesproken woord en bedacht SEDERTDIEN
Gehuld in twinkeling, een hemelse PRACHT,
vergankelijk in schoonheid en op het oog "POEDERSUIKERZACHT"

MET SCHITTERENDE VLOKKEN roep je tot loven en prijzen OP,
al staan de gebaande wegen in het winterse land voor heel even op zijn KOP.
Iedere vlok vertegenwoordigt de glans van de KONING,
en wij zijn "uit-genade-alleen" op ZIJN wonderlijke schepping de BEKRONING

GEDICHT over SNEEUW...
geschreven door Suzanne op een winterse morgen in Januari 2013