maandag 26 augustus 2013

Een LEVENSLES...


Lieve mensen, hier weer eens een zonnig berichtje vanuit ons KLEINE GRONINGSE HUISJE. Onze laatste vakantieweek is ingegaan, vandaar dat het er hier op de blog ook nog steeds wat rustiger aan toe gaat.

We wilden jullie nog zo graag delen over de LEVENSLES die wij in de ALPEN mochten krijgen :-) We vertelden jullie er al iets over... Dat BERGBEKLIMMEN niet helemaal ons ding is. Toch wilden wij het proberen daar in die wonderschone ALPEN. Eigenwijs van ons hè :-) 

Zodoende hebben wij getracht de NOTKARSPITZE te beklimmen. Deze kleine jongen is slechts 1889 meter hoog, wat een peulenschilletje is in vergelijking met de andere bergen daar in de omgeving. Het betrof de berg die tegenover onze boerderij was gelegen. Helemaal onderaan zien jullie een GROTE FOTO met een rode pijl erin, daar zien jullie de ALPEN-BOERDERIJ gezien vanaf de berg zelf.

En wat mochten wij leren? Dat je nooit en te nimmer zomaar zo'n immense berg kan beklimmen. Want wij vinden 1889 meter toch best wel hoog. Daar moet je echt super elastisch en lenig voor zijn :-) Ik zou bijna zeggen; als een klein kind. Die kleintjes vallen en staan weer even soepeltjes op, hebben energie als een paard en zijn niet te stoppen :-) En dan kom je tot de ontdekking, als je driekwart berg hebt overwonnen, dat je moet stoppen. En dat naar beneden gaan nog veel enger is dan naar boven klauteren. Brrr...

Onze grote voeten en lange benen zijn niet geschikt voor GEITENPAADJES met afbrokkelende stenen en losliggend groen. En die diepe afgronden... Jullie begrijpen, we hebben inmiddels heel veel bewondering voor die kleine guitige BERGGEITJES.     

Nu, eenmaal veilig weer beneden, kunnen we er weer om lachen. Want het was een ERVARING VOOR HET LEVEN, maar ook een heuse LEVENSLES. We kwamen in onze angst, daar op die grote hoogte, dichter bij GOD. HIJ die dit alles zo majestueus heeft geschapen. En ja.... we kwamen diep onder de indruk van het werk van ZIJN HANDEN. We hebben het nog nooit zo intens beleefd als daarboven. En daarna... mochten we DANKEN, dat HIJ ons tijdens dit avontuur heeft bewaard. 

Pfff... die NOTKARSPITZE vergeten we echt nooit meer!

LIEFS, Suus en Marcel